Archief

Posts Tagged ‘Two Gallants’

Dour festival 2013 – 18 t/m 21 juli 2013

IMG_9635_WhiteDenim

De modder van de editie 2012 was vervangen door stof, dat bij momenten in dikke wolken opsteeg uit de Luxemburgse grond. Dat leidde bij valavond tot adembenemende zichten op de ondergaande zon. Maar het was voor de muziek dat we weer naar dit onooglijke Waalse dorpje waren getogen. En muziek zouden we krijgen. Tot het zweet ons uitbrak. Meer lezen…

Advertenties

Two Gallants – To Kill A King – Botanique, Brussel – 28 november 2012

30 november 2012 Plaats een reactie

two_gallants_bota

Eindelijk nog eens Two Gallants. Het was al van op Dour 2011 geleden dat ze zich nog onder de Belgen hadden begeven en hun vorige Belgisch zaalconcert dateerde al uit 2007. En ze hadden een nieuwe plaat bij zich. Eentje die er best mag zijn. Allemaal heel veelbelovend dus.

Meer lezen…

Dourfestival 2011 – 15 juli 2011 – Dour

Op de tweede dag van het Dourfestival werden de regenjassen en dikke truien vervangen door bikini’s en blote basten. Het weer wou even laten zien dat de zomer niet altijd miezerig moet zijn. De festivalsfeer kreeg een boost en wat de concerten betreft, werd dezelfde hoge standaard aangehouden als die van de vorige dag. Meer lezen…

Interview Devotionals – the original

Tyson Vogel is niet alleen drummer van Two Gallants, maar houdt zich tegenwoordig ook nog bezig met een soloproject onder de naam Devotionals. De muziek is ingetogen, maar durft ook uithalen. De originele versie van het mailinterview op daMusic vind je hieronder. Omdat het zo speciaal verwoord wordt door de goede man wou ik jullie de originele versie niet onthouden. Meer lezen…

Devotionals – Devotionals

17 november 2010 Plaats een reactie

Als je Brandon Flowers heet en een soloplaat maakt, staat de wereld op zijn kop, liggen de media aan je voeten en worden je nummers om de haverklap gespeeld. Maar als je Tyson Vogel heet, ligt dat toch even anders. Bovendien noem je jezelf dan ook nog eens Devotionals. U begrijpt het al: enkel als je hier echt naar op zoek gaat, ga je dit ook vinden. Meer lezen…

Categorieën:cd's Tags: , ,

Pukkelpop – Kiewit, Hasselt – 14, 15 en 16 augustus 2008

18 augustus 2008 Plaats een reactie

Het was weer zo mooi. Het was weer zo vermoeiend. Het was weer mooi weer. Het was weer … Enfin, u weet wel.

Donderdag

Nooit eenvoudig om koud de tent te worden ingegooid. Maar het Britse Red Light Company (Club) zette desondanks een meer dan respectabele prestatie neer als opener. Poprocksongs met pit is wat zij serveerden. Zanger-gitarist Richard Frenneaux heeft alvast de manieren om Wembley stadium aan te kunnen. Meer lezen…

Chrome Hoof – Two Gallants – Blood Red Shoes – Of Montreal – The Germans – Botanique – 9-5-2008

11 mei 2008 2 reacties

Een stadsfestival als Les Nuits du Botanique heeft altijd wel de nodige aantrekkingskracht. Als je dan met één ticket ook nog eens in de vier beschikbare zalen terecht kan, mag je er op rekenen dat de opkomst groot zal zijn. Het betekent natuurlijk wel dat je moet kiezen en dat je voor volle en dus ontoegankelijke zalen kan komen te staan. Interessant was het programma in elk geval genoeg.

Neem The Germans bijvoorbeeld. Dit kwartet uit Gent staat niet meteen bekend om zijn zachtzinnige aanpak. Aankloppen was dan ook niet nodig. Gewoon de deur opentrappen en de muziek over de luisteraars heen storten. En dat is precies wat de band deed. Op het podium staat het schuim hen op de lippen en schieten hun ogen vuur.

Het is al even geleden dat we nog dergelijke energie en spelplezier van een stel musici hebben zien afstralen. Zanger-gitarist Jakob Ampe werkt zijn woede uit op de microfoon, ritmesectie Lennert en Timothy Jacobs blazen je de lucht uit de longen en leadgitarist Vincent Cauwels slaat spijkers met koppen. De nummers zijn sterk en doen je de vuisten ballen, laden je batterijen weer op en brengen de doden tot leven. Hulde!

De nieuwsgierigheid drijft ons de tent binnen. In de VS wordt vol lof gesproken over Of Montreal. De psychedelische popmuziek die daar te horen valt, kan ons echter niet echt bekoren, waarna we elders naar ander vertier op zoek gaan.

De voor Timesbold tot de nok toe gevulde Rotonde doet ons noodgedwongen terugkeren naar de orangerie waar Blood Red Shoes de zaal wel in beweging krijgt. Piepjong zien ze eruit: drummer Steven Ansell en gitariste Laura-Mary Carter. De ene slaat zijn frustraties van zich af, terwijl de andere haar gezicht voortdurend verstopt achter haar haren. Maar songs als I Wish I Was Someone Better gaan er in elk geval in als zoete koek.

Dat Two Gallants steeds de moeite loont, is al lang geen geheim meer. Adam Stephens (gitaar) en Tyson Vogel (drums) weten met beperkte middelen zoveel emotie en opgekropte frustraties in hun muziek te leggen dat het op de duur beangstigend wordt. Wat immers te denken van een zaal die luidop meebrult : “Death’s comin’ / And I’m still runnin’” (uit Steady Rollin’). Je zou van minder rillingen krijgen.

Helaas hebben ze vanavond  – de eerste show van hun Europese tournee – te kampen met technische problemen, waardoor er veelvuldig van kabels dient gewisseld te worden. Hoewel Stephens zoals steeds onbewogen zijn set afwerkt, heb je toch de indruk dat de concentratie na een tijdje weg is. Toch is het heerlijk om Seems Like Home To Me te horen overgaan in een lichtjes aangepaste versie van hoger vermelde single. En ook op Las Crucas Jail wordt volop uit de bol gegaan.

Terwijl ook Of Montreal volop aandacht had voor het visuele aspect tijdens hun show, was het vooral uitkijken naar die andere vaudeville, Chrome Hoof. Beschouw dit collectief maar als een blended whisky: voeg een aantal van deze gerenommeerde Schotse geestrijke dranken samen en je krijgt een cocktail waarvan je gaat duizelen. In Chrome Hoof wordt gespeeld met de funk van Bootsy Collins, de soul van James Brown, de grunt van een deathmetalband en je krijgt een fractie van het smakenpatroon dat je gehemelte streelt. Dan hebben we het nog niet over de overduidelijke klassieke inbreng (viool, trompet, saxofoon, fagot).

De hele band is getooid in zilveren – chroomkleurige, zo u wil – kapmantels met uitzondering van zangeres Lola Olafisoye. Terwijl zij het publiek uitdagend toezingt en danst hebben twee danseressen zich op de hoeken van het podium opgesteld en dansen synchroon op de vaak complexe muziek van de groep. Die muziek doet soms denken aan de structuren die een groep als Battles in haar songs legt : het veranderende tempo, de hooks die elkaar in sneltempo opvolgen,  een onverwacht instrument, een verrassend interludium of een gillende stem. Het lijkt misschien vreemd, maar dit allegaartje smaakt verdomd lekker.

Na een lange avond keren wij nog dronken van het laatste spektakel huiswaarts. Indien er wodcacontroles hebben plaats gevonden rond de Botanique, zal de staatskas ongetwijfeld weer gespijsd zijn geweest.

Copyright : daMusic
Meer foto’s op Photobucket