Archive

Posts Tagged ‘The War On Drugs’

The War On Drugs – Real Estate – Trix, Borgerhout – 22 februari 2012

24 februari 2012 Plaats een reactie

Eigenlijk was het met een bang hartje dat we naar Trix vertrokken. De ervaring leerde ons immers dat als je een band aan het werk gezien hebt en daarover in de wolken was, de reprise vaak niet aan de verwachtingen voldoet. Vraag was dus of The War On Drugs het niveau van dat concert van september 2011 zou halen. Meer lezen…

The War On Drugs – Alexander Tucker – AB-Club, Brussel – 17 september 2011

18 september 2011 Plaats een reactie

Op plaat klinken de nummers van The War On Drugs organisch, massief bijna. Er wordt zo goed als geen ruimte gelaten en al zeker niet voor stilte. Naar eigen zeggen heeft leading man Adam Granduciel er lang over gedaan om te komen tot dat geluid. Dan kan je toch niet anders dan benieuwd zijn naar hoe het klinkt als hij met zijn (vernieuwde) band op het podium staat. Meer lezen…

The War On Drugs – Slave Ambient

7 september 2011 Plaats een reactie

Een plaat beluisteren in de wagen is één ding. Maar je bent dan sowieso niet honderd procent met je gedachten bij de muziek. Daarvoor heb je een koptelefoon nodig. Dat geldt zeker voor ‘Ambient Slave’, de nieuwe plaat van The War On Drugs. Meer lezen…

Categorieën:cd's Tags: ,

The War On Drugs – Wagonwheel Blues

Onverschilligheid moet zowat de grootste angst zijn voor een groep. Al valt het te begrijpen dat je een plaat maakt enkel voor jezelf, om een uitweg te zoeken voor je gevoelens of wat dan ook. Toch moet het hard zijn om te horen voor een band dat het werk dat je net hebt afgeleverd, het publiek onverschillig laat. Niet dat dat het geval is bij ‘Wagonwheel Blues’ van The War On Drugs.

In het traditionele boekje bij de cd staan zes mensen vermeld als muzikanten binnen de groep. Wie de liner notes echter van dichtbij bekijkt, zal merken dat het vooral Adam Granduciel en Kurt Vile zijn die de dienst uitmaken. De heren gebruiken gitaren, toetsen, blaasinstrumenten en drums om te komen tot een wel heel origineel geheel. Aanvankelijk vraagt het resultaat wat gewenning, maar wie zich laat overtuigen, raakt onvermijdelijk verslaafd.

Niet eenvoudig om dit plaatje te beschrijven, maar als je de stem van Bob Dylan neemt en het doordrammerige van The Dream Syndicate (die lang uitgesponnen, steeds herhaalde riffs) in een bad van galm (denk aan de laatste British Sea Power) onderdompelt, kom je ergens in de buurt. Ook Bruce Springsteen en Neil Young werden al opgegeven als referenties en daar kunnen we eveneens inkomen. Vast staat dat het een wel heel origineel geluid is waarbij de heren zijn uitgekomen.

Wat vooral verbazing opwekt, is het feit dat de plaat op geen enkel moment een minder moment vertoont. Of dat nu het enkel met akoestische gitaar opgestarte Coast Reprise is dat uitmondt in door opdringerige drums opgejaagde gitaren of het wat ingehouden There Is No Urgency, alles maakt even veel indruk. Ook voor instrumentaal werk (Taking The Farm of het psychedelische Reverse The Charges) draait The War On Drugs zijn hand niet om. En wonderlijk genoeg blijkt ook dat perfect te werken.

Wat ons betreft steekt  Show Me The Coast nog ietsje boven de andere nummers uit. Dat heeft vooral te maken met die heerlijk aangehouden, steeds herhaalde riff. Het lijkt wel of er nooit een einde aan het nummer komt en toch gaat het nooit vervelen. Als de muziek uiteindelijk toch wegsterft, heb je bijna spijt dat het voorbij is.

Het lijkt onvoorstelbaar dat deze plaat u onverschillig zal laten. Misschien hebt u er een grondige hekel aan. Of misschien omarmt u ze met veel liefde en kan u niet wachten om dit collectief ook eens op een podium aan het werk te zien. Het is in elk geval een plaat die emoties losweekt en is het hem daar in de muziek niet om te doen?

Copyright : daMusic

Categorieën:cd's Tags: ,