Archive

Posts Tagged ‘Shearwater’

Shearwater – Julie Doiron – Botanique, Brussel – 29 maart 2012

Het was een beetje raar opkijken toen een kalende, bebaarde man de gitaar opnam en het centrum van het podium van de Botanique innam. Maar het was wel degelijk Shearwater. Alleen ontfermde bezieler en songschrijver Jonathan Meiburg zich af en toe ook over de piano, die dus iets meer aan de zijkant stond. Er was desondanks nogal wat veranderd aan deze band. Meer lezen…

Shearwater – David Thomas Broughton – Botanique, Brussel – 18 februari 2010

20 februari 2010 2 reacties

Terwijl Jonathan Meiburg, gezicht, stem en gitaar van Shearwater, zijn instrument stemt tussen voor- en hoofdprogramma in lijkt hij zo kwetsbaar, zo frêle. Maar eens hij die gitaar omgordt en de eerste noten worden ingezet, lijkt hij uit te groeien tot een muzikale reus. Dat was ook in de rotonde van de Botanique weer het geval. Meer lezen…

Shearwater – The Golden Archipelago

14 februari 2010 Plaats een reactie

Jonathan Meiburg heeft iets met het milieu. Dat was al duidelijk uit zijn twee vorige cd’s. Met ‘The Golden Archipelago’ borduurt hij verder op hetzelfde thema. Maar dan anders en dan moet je je natuurlijk afvragen of anders beter is. Shearwater is in elk geval klaar voor een volgende stap. Meer lezen…

Categorieën:cd's Tags: ,

Shearwater – Krakow – Vooruit, Gent – 10 september 2009

12 september 2009 1 reactie

shearwater_04

Er zijn er ongetwijfeld die het een addertje onder het gras zouden noemen. Zelf waren we behoorlijk in de wolken toen we vernamen dat Shearwater nieuwe nummers zou ten beste geven. Ons vind je dan ook altijd bereid om als “guinea pigs” te fungeren. Meer lezen…

Categorieën:Concerten Tags: , ,

Shearwater – Rook

Het lijkt erop dat de Siamese tweeling Jonathan Meiburg en Will Sheff stilaan gescheiden raakt. Sheff wordt op dit nieuwe album ‘Rook’ van Shearwater nergens vermeld en Meiburg is in geen velden of wegen meer te bekennen binnen Okkervil River. Voorganger ‘Palo Santo’ (waarbij de inbreng van Sheff ook al beperkt was) gooide hoge ogen bij critici. Met ‘Rook’ wordt dit succes terecht geconsolideerd.

Jonathan Meiburg heeft iets met vogels: een “shearwater” is een pijlstormvogel en een “rook” is een roek, een kraaiachtige. Niet echt verwonderlijk als je weet dat Meiburg eigenlijk ornitholoog van opleiding is.

In zijn teksten duiken trouwens allerlei vogels op en lijkt hij gefascineerd door de natuur. Meiburg is ervan overtuigd dat het niet goed gaat met de wereld. Om dat onder woorden te brengen, gebruikt hij metaforen die voortdurend teruggrijpen op de natuur. In Rooks vallen de vogels uit de lucht. En het is de mens die daarvoor verantwoordelijk is. Pas als de mens ophoudt met roofbouw te plegen, is er nog hoop. Of zoals Meiburg het verwoordt : “There’s nowhere to flee for your life / So we stay inside / And we’ll sleep until the world of man is paralyzed”.

In zijn muziek maakt hij zich daar duidelijk boos over. Nummers als het schitterende The Snow Leopard beginnen alleen met zijn stem (ergens tussen Jeff Buckley en Antony) en een verdwaalde piano om dan uit te barsten in gitaarriffs en roffelende drums. Met opener On The Death Of The Waters weet u meteen waar u aan toe bent. Het pianospel doet ons daarbij soms denken aan dat van seventiesband Supertramp, al houdt de vergelijking daarbij helemaal op.

Dit is geen plaat die je draait terwijl je de schoonmaak doet. Dit album zuigt alle aandacht naar zich toe en eist je hele wezen op. Meiburgs stem is daaraan schatplichtig, maar u zal ook de finesses missen als u zich niet volledig aan deze cd wijdt: de klarinet in Home Life, de vibrafoon en de strijkers in Leviathan, Bound.

Het album is afwisselend, verveelt nooit, maar verdraagt geen enkele concurrentie. Waar Lost Boys een ingetogen ballade is, is Century Eyes een boze indierocksong met een drammende gitaar en een opgewonden Meiburg. Maar beide songs sleuren je mee in een draaikolk van gevoelens waar je pas uitraakt als de cd beëindigd is.

Wie dit album de tijd geeft, zal tot de conclusie komen dat Jonathan Meiburg en zijn Shearwater zijn uitgegroeid van afsplitsing van Okkervil River tot een volwaardige indierockband, waarvan ongetwijfeld nog heel veel moois te verwachten valt. Intussen zijn wij al heel erg opgetogen met dit meesterwerk.

Copyright : daMusic