Archief

Posts Tagged ‘Joe Satriani’

Joe Satriani – Oli Brown – Koninklijk Circus, Brussel – 4 juni 2013

joesatrianikc13

Met ‘Unstoppable Momentum’, zijn meest recente album, wilde Joe Satriani iets anders. En gezien accordeon spelen geen optie was, opteerde hij voor een andere band. Het leverde hem geen windeieren op want in Amerika haalde de plaat zowaar de charts. In het Koninklijk Circus bleek die omschakeling bovendien bijzonder geslaagd. Meer lezen…

Joe Satriani – Ned Evett and Triple Double – Koninklijk Circus, Brussel – 30 oktober 2010

Chickenfoot was een leuk tussendoortje. Niet meer dan dat. Met Sammy Hagar, Michael Anthony en Chad Smith was het voor Joe Satriani ongetwijfeld leuk jammen en muzikaal zat het ook allemaal prima. Maar de teksten van Hagar waren even overbodig als puberaal. Dus waren wij maar al te blij toen er een volgend, instrumentaal album van de meester zelf verscheen. En dat daar een tournee bijhoort, spreekt uiteraard vanzelf. Meer lezen…

Joe Satriani – Ned Evett – Koninklijk Circus – 28 mei 2008

Ruim vijfentwintig jaar al maakt Joe Satriani voornamelijk instrumentale muziek. In die tijd heeft hij een volkomen eigen stijl uitgewerkt. Een stijl die vaak werd geïmiteerd, maar slechts zelden ook maar benaderd. Geen wonder dat de opkomst voor zijn doortocht naar aanleiding van zijn nieuwbakken album ‘Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock’nog steeds ver boven het gemiddelde ligt. De liefhebbers van het betere gitaarwerk dragen Satriani nu eenmaal in hun hart.

De tropische temperatuur in het Koninklijk Circus maakt het de vermoeide luisteraar niet eenvoudig om de aandacht bij het voorprogramma te houden. De ogen dreigen onvermijdelijk dicht te vallen terwijl Ned Evett het publiek net zou moeten wakker houden. De muziek heeft wat weg van de bluesrockuitstapjes van Gary Moore, maar de zanger-gitarist heeft noch de nummers noch de stem om ook maar te kunnen tippen aan zijn voorbeeld.

Nee, geef ons dan maar duizend keer de grootmeester zelf. Tegen een kleurrijk verlichte achtergrond wordt het concert op de tonen van I Just Wanna Rock op de sporen gezet. En Satch, zoals zijn fans hem liefkozend noemen, zet er meteen de nodige vaart achter. Overdriver steekt helemaal het vuur aan de lont en er volgen nog heel wat explosies.

Afwisseling zit er ook voldoende in de set. Met Ice 9 uit debuut ‘Surfing With The Alien’ wordt de voet nog op het gaspedaal gehouden, maar tijdens Flying In A Blue Dream kan het publiek toch even naar adem happen.

Zoals steeds heeft de over het podium huppelende frontman zich weer omringd met de nodige klasse. Stu Hamm zorgt opnieuw voor het nodige basvuurwerk (ondanks de wat overbodige want al eerder geziene solo) en ritmegitarist Galen Henson en drummer Jeff Campitelli behoren intussen tot de oudgedienden. Zelfs roadie Mike Manning wordt even in de muzikale bloemetjes gezet.

Vaak valt je mond open van verbazing als weer eens blijkt dat hij de scratches waarmee Musterion wordt ingezet uit zijn gitaar tevoorschijn tovert. Als zijn vingers over de frets van zijn gitaar fladderen, kan je niet anders dan bewonderend toekijken. Bovendien blijven nummers als het onovertroffen Always With You, Always With Me van een haast bovenaardse schoonheid.

Het hoeft geen betoog dat hij na een kort intermezzo de zaal weet te doen rechtveren om de toeschouwers luid Crowd Chant te doen meebrullen om dan uiteindelijk met Summer Song de kers op de taart te zetten.

Meer dan twee uur je publiek weten te boeien louter met instrumentale nummers, het is niet elk muzikant gegeven. Dan nemen wij de klassieke rockposes er graag bij. Het aantal haren op zijn hoofd is intussen drastisch teruggebracht, maar zijn streken is Satriani nog duidelijk niet verleerd. En gelukkig maar.

Copyright : daMusic
Meer foto’s op Photobucket

Joe Satriani – Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock

Doorheen zijn hele back catalogue is het aantal songs van Joe Satriani waarop een stem te horen is, op één hand te tellen. Dat is niet anders op zijn nieuwste album ‘Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock’. Satriani blijft onvoorwaardelijk trouw aan wat hij als standaard heeft gezet: de gebalde rocksong zonder vocalen.

Die stem ontbreekt ook nooit echt in zijn nummers. Hij weet zijn gitaar zo te bespelen dat het lijkt of het dat instrument is dat tot je spreekt. En dat is iets dat je niet terug vindt bij andere gitaarhelden als Tony MacAlpine of Yngwie Malmsteen. Ook zij weten hun gitaar virtuoos te bespelen, maar hebben zich beperkt tot de gitaar als muziekinstrument naast de stem, waar Satriani die gitaar expliciet naar de voorgrond haalt.

Satriani experimenteert al vanaf het begin van zijn carrière. Hij maakte al uitstapjes naar de blues (de magistrale titelloze plaat hoort nog steeds tot zijn beste werk) en andere genres. Op deze cd schuwt hij het experiment al evenmin. Dat wordt al meteen duidelijk in Musterion dat met scratches doorspekt is. In Professor Satchafunkilus wordt geknipoogd naar Bootsy Collins en andere funky dudes. Drummer Jeff Campitelli en bassist Matt Bissonette, beiden al oudgedienden bij Satriani, leggen de bijzonder eenvoudige funky basis waarover Satriani zoals steeds zijn geïnspireerde licks uitspreidt.

Funk is trouwens niet de enige invloed die je terug hoort. I Just Wanna Rock is zijn eerbetoon aan Australische rockers AC/DC. Het oogt eenvoudig, maar sleept je ontegensprekelijk mee de pogopit in. Uiteraard geeft de hoofdrolspeler zijn eigen draai aan de gitaarsolo’s, maar het moge meer dan duidelijk zijn dat ook hij wel eens hoofdschuddend tekeer gaat op Angus Youngs uitspattingen.

Voor het hoogtepunt van deze plaat moet je wachten tot het allerlaatste nummer. Andalusia opent zoals je dat verwacht: met handgeklap en Spaanse gitaren. Maar deze rust is maar schijn. Want net zoals deze Spaanse regio is ook dit nummer soms toegankelijk, speels, klassiek, maar het volgende moment vuig rockend, spijkerhard en onherbergzaam. Wanneer het nummer openbarst als een rijpe wonde, snijdt Satriani’s gitaar tot op het bot.

Het mag er dan op lijken dat de mogelijkheden van instrumentale platen toch beperkter zijn dan die met vocalen, Satriani bewijst met deze plaat nog maar eens dat hij 25 jaar na ‘Surfing With The Alien’ nog steeds op eenzame hoogte prijkt. Wat ons betreft mag hij dus gerust zijn gang blijven gaan.

Copyright : daMusic