Archief

Posts Tagged ‘Destroyer’

Dour 2012 – de tien hoogtepunten – 12 t/m 15/07/2012

In mijn herinneringen zal Dour 2012 blijven bestaan als het jaar waarin ik Amenra onderging, waarin Plants And Animals alle weerellende deed vergeten en The Ex zorgde voor een hartverwarmend gevoel. En nog meer uiteraard.  Meer lezen…

Advertenties

Destroyer – Love Like Birds – Vaartkapoen, Brussel – 26 juni 2011

Dan Bejar zegt wel vaker dat het zijn muzikanten zijn die de muziek van zijn band Destroyer maken tot wat het is. In de Vaartkapoen leek hij dat absoluut te willen bewijzen en van ons mocht het. Meer lezen…

Categorieën:Concerten Tags: , ,

Destroyer – Kaputt

Houdt u van oesters, kaviaar of truffels? Eigenlijk kan je Dan Bejars stem onder dat soort voedsel klasseren. Ze is namelijk eveneens een acquired taste, ze vraagt enige gewenning, is behoorlijk zeldzaam en gedurfd, maar het is een smaak die je bijblijft, die je wil blijven terugproeven. Met ‘Kaputt’ heeft Destroyer, Bejars soloproject,  geprobeerd om (eindelijk) aan de underground te ontsnappen. Meer lezen…

Categorieën:cd's Tags: ,

Destroyer – Trouble In Dreams

14 juli 2008 1 reactie

Hoewel hij al muziek maakt sinds 1996 is Destroyer pas onlangs onder de aandacht gekomen met het laatste album ‘Trouble In Dreams’. Op verschillende internationale blogs wordt er gedweept met zijn muziek. Op de radio hoor je de muziek echter enkel in de late uurtjes. Dat is jammer want deze plaat staat vol met juweeltjes van songs.

Hij wordt wel eens vergeleken met David Bowie en die vergelijking klopt ook grotendeels. Toch heeft Daniel Bejar zijn eigen specifieke kwaliteiten. Er is eerst en vooral die door merg en been dringende stem. Als je Bejar hoort zingen, lijkt het wel of Marlene Dietrich een heks probeert te imiteren. Dat unieke stemtimbre draagt bij tot het gevoel van wanhoop, van desolaatheid dat van de songs uitgaat.

Luister maar naar Shooting Rockets (From The Desk Of Night’s Ape). Die eenzame, slepende gitaar neemt je mee naar de diepste regionen van zijn verbeelding: “I’ve got street despair carved into my heart!”. Pure poëzie, waarbij eenieder zijn eigen fantasie op hol kan laten slaan. Geen enkel beeld dat Destroyer je voorspiegelt, ligt voor de hand. Iedere luisteraar kan van elke strofe zijn eigen versie bedenken.

Zo maken wij van The State ons eigen private circus met roffelende trom, acrobaten, trapezekunstenaars die door het luchtruim zweven, dierentemmers die hun hoofd in de muil van de leeuw des levens steken. Uiteraard is er ook de clown die zichzelf voor schut zet voor het aanzicht der toeschouwers, maar hen tegelijkertijd een spiegel voorhoudt. En dan hebben we het enkel maar over de muziek. Dat is wat wij erin zien, maar het staat u volkomen vrij er uw eigen langspeelfilm bij te bedenken.

Muzikaal houdt de verwijzing naar Bowie zeker stek. Ook hij was iemand die nergens voor terugdeinsde, de gekste covers durfde te brengen, de wildste muziek te omhelzen. Hetzelfde geldt voor Destroyer: het ene moment brengt hij een dronkemanslied uit een zeemanscafé (Plaza Trinidad), het volgende lijkt hij weer een intiem liefdesliedje te zingen (Foam Hands), maar eigenlijk weet je het nooit en daarin ligt precies de charme van dit album, dat je bedwelmt als een drugsroes, waaruit je niet meer wilt ontwaken.

Daniel Bejar heeft met ‘Trouble In Dreams’ een schitterende plaat gemaakt, een plaat van een mysterieuze schoonheid. Maar voor hetzelfde geld zijn we gewoon behekst door die krakende oudewijvenstem. In dat geval hoeft u ons niet te komen redden.

Copyright : daMusic