Archief

Posts Tagged ‘AB’

Kathleen Edwards – Hannah Georgas – AB-Club, Brussel – 1 maart 2012

Op haar laatste plaat ‘Voyageur’ staken Hawksley Workman, John Roderick (The Long Winters), Stornoway en Justin Vernon een handje toe. Diezelfde Justin Vernon (Bon Iver) is bovendien haar levenspartner en ze stond al meermaals in diens voorprogramma. Om maar te zeggen dat niet alleen wij iets hebben met Kathleen Edwards. Meer lezen…

The Tragically Hip – Ancienne Belgique, Brussel – 29 november 2009

Er zijn niet al te veel bands waar wij een aangepast T-shirt voor bovenhalen, maar voor The Tragically Hip maken we graag een uitzondering. De kapriolen van Gordon Downie en de secure klasse van de groep rechtvaardigen zonder enige twijfel dit vestimentair buitenissigheidje. Het werd trouwens al snel duidelijk dat wij niet de enigen waren die zich hieraan te buiten gingen. Meer lezen…

Wilco – Ancienne Belgique, Brussel – 6 november 2009

7 november 2009 2 reacties

Daar stonden we dan met zijn allen, de zelfverklaarde muziekkenners. Frank Vander Linden zei ooit dat, als ze een bom op de concertzaal zouden laten vallen tijdens een concert van Wilco, de halve, Belgische muziekwereld van de kaart zou zijn geveegd. Dat was deze keer ongetwijfeld niet anders. Meer lezen…

Categorieën:Concerten Tags: , , ,

South San Gabriel + Centro-Matic – AB-Box, Brussel – 16 april 2008

“Hi folks, we’re Centro-Matic from Denton, Texas. We’d like to thank our supporting act South San Gabriel.” Will Johnson mag zijn weerborstel dan verstopt hebben onder een baseball cap en zelfs van schoenen gewisseld zijn, het is nog steeds hetzelfde mannetje geruggesteund door een uitstekende band die op het podium staat. Voor de lezer lijkt dat misschien vreemd, maar de 150 aanwezigen zijn het inmiddels gewend: de twee-eenheid van Centro-Matic en South San Gabriel.

Het spektakel dat Jos Steen & Geneviève Dartevelle vooraf neerzetten, is eigenlijk het vermelden niet waard. De man is stomdronken, klungelt voortdurend met zijn gitaar en breekt dan ook nog een snaar. Dartevelle probeert met haar mondharmonicaspel nog te redden wat er te redden valt, maar ook zij moet uiteindelijk de strijd opgeven. De Belgische Captain Beefheart slaagt er hoogstens in om op de lachspieren in te werken.

Nee, geef ons dan maar het gezelschap dat onder twee namen twee soorten muziek brengt. Deze keer mag South San Gabriel het voorprogramma verzorgen. De songs van hun nieuwe split-dubbelalbum zijn nog te nieuw voor het publiek om ze te kunnen herkennen. Dat neemt echter niet weg dat van bij opener Emma-Jane de rillingen voelbaar de muisstille zaal doorwoelen. Johnson laat de zaal uit zijn hand eten. Bij momenten stampt hij het ritme met zijn voeten mee vanop zijn stoel alsof hij de emoties op die manier kracht wil bijzetten.

Het meeste indruk maakt de groep met een nummer dat niet op de nieuwe plaat staat en waarvan hij de tekst op een kladblaadje heeft gekribbeld. Het lijkt er zelfs op of het die avond nog geschreven is. Feel Too Young To Die heeft misschien wel te maken met één van zijn vrienden die onlangs het leven liet. Het nummer is erg intens en de tristesse staat te lezen in de grimassen die hij tijdens het zingen trekt, in de rimpels op zijn voorhoofd. Of hoe muziek troost kan brengen.

Heel andere koek horen we bij zijn andere groep. Scott Danbom laat zijn piano en viool aanvankelijk voor wat het is en neemt de bas ter hand, terwijl Mark Hedman de gitaar bezigt. En dan is er natuurlijk Matt Pence bij wie je steeds de indruk hebt dat drummen poepsimpel is. Uiteraard mag ook de pedal steel van Matt Stoessel niet ontbreken, al komt die bij Centro-Matic veel minder aan bod.

Het is op zich al moeilijk om liedjes te herkennen als de titels niet voor de hand liggen, maar bij Centro-Matic is het helemaal onbegonnen werk. I, The Kite is ongetwijfeld één van de hoogtepunten, samen met klassiekers als Calling Thermatico en het haast exploderende Blisters. Wie denkt dat er geen tijd wordt gemaakt voor grapjes, heeft het mis. Johnson oogt opvallend ontspannen en probeert de zaal zelfs letterlijk iets bij te leren (“En nu allemaal samen : home slice.”). Soms lijkt het erop of hij reuzenstappen wil nemen en heft hij zijn linkerbeen in een soort zoeloedans de lucht in. Het draagt allemaal bij tot een avond die in mineur begint maar op een hoogtepunt eindigt.

Noem het schizofrenie, noem het geschift. Het is in elk geval uniek binnen de popmuziek dat dezelfde groep twee volkomen verschillende sets speelt. Wie echter aanwezig is, verlaat de zaal met pretlichtjes in zijn ogen.

Copyright : daMusic