Home > Concerten > St. Vincent – Ancienne Belgique – 17 februari 2014

St. Vincent – Ancienne Belgique – 17 februari 2014

StVincentab14

En dan stond ze daar plotseling: St. Vincent. Punkhart in designkledij, roodkapje in een horrorfilm, vierkant blokje dat halsstarrig niet wil passen in het ronde gaatje. En ook wij stonden in de Ancienne Belgique.

Ze zou het ons niet gemakkelijk maken. Vooral omdat die nieuwe nummers nog zo nieuw zijn dat er slechts hier en daar flarden van zijn doorgedrongen. En bovendien kreeg het theatrale soms iets te veel voorrang op het muzikale waardoor de afstand met het publiek veel breder leek dan de frontstage, die werd gereserveerd voor de fotografen.

Maar laat ons eerlijk zijn: het blijft een genot om haar steeds weer originele klanken uit haar gitaar te horen en zien wringen. Een gitaar, die ze, naar goede gewoonte, ook in de AB afbeulde, waarvan ze elke halve milimeter met haar gelakte vingernagels bekraste als was het een lief dat haar had bedrogen. Maar het volgende moment stond ze dan weer in het gelid. Als een marionet die iets te veel speling heeft gekregen.

De piramide, die centraal op het podium stond, gebruikte ze als sofa, als spreekgestoelte. Maar ook als ordinaire trap, waarvan ze letterlijk naar beneden droop als lava van een vulkaan. Het was maar een van de talrijke poses, die ze aannam, daarin bijgestaan door gitariste-moogspeelster (moogiste? Moogette?) Toko Yasuda, die vrolijk mee over het podium schuifelde.

“En de muziek?”, horen wij u volkomen terecht denken. Die was al even afwisselend als die op haar nieuwe plaat lijkt te zijn. Synthgedreven nummers werden afgewisseld met vreemdkleurige gitaarsolo’s, metaal op metaal, lichtvoetige riedeltjes deemsterden weg tegen de achtergrond van dreunend dreigende muzikale betonblokken.

De songs van ‘Strange Mercy’ als Cruel, Surgeon of Cheerleader vielen uiteraard in goede aarde, terwijl de nieuwe songs nog te nieuw waren om al echt potten te breken. Desondanks was het moeilijk stil blijven staan op op Rattlesnake en Digital Witness dat toch al op enige herkenning kon rekenen.

Maar ze maakt het de luisteraar nog steeds niet gemakkelijk, ook al vanwege de bizarre verhaaltjes die ze uit het niets lijkt op te dissen en dan als inleiding moeten dienen voor een nieuw nummer. Geef ons nog wat tijd en bij de volgende passage eten wij uit haar hand, wordt er weer volop gedanst en laten we de snaren van haar gitaren diep in onze huid snijden. Zoals dat hoort?

Foto: Wannabes

Advertenties
Categorieën:Concerten
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: