Home > Concerten > Pukkelpop 2013 – Kiewit, Hasselt – 16 augustus 2013

Pukkelpop 2013 – Kiewit, Hasselt – 16 augustus 2013

pukkelpop-2013-low-02

Als we dan dat laatste bonnetje opgebruikten en ons drankje op de tribunes aan de Wablief-tent nuttigden, konden we niet ontkennen dat we Neil Young niet echt gemist hadden. En van Eels  – misschien hebben andere artiesten er ook op ingepikt – kregen we ook nog eens die prachtige cover van Cinnamon Girl. Wat klaagt een mens dan? En dus beginnen wij vol goede moed aan het verslag van een vooraf al bewogen editie.

“Zet die ploat af”, was onze eerste gedachte toen we de Castello binnenwandelden. Het dansgeweld van even verderop sijpelde onhoudbaar door de kieren van de tent. Maar Cloud Boat liet het niet aan het hart komen en zetten onverstoorbaar een erg intiem setje neer.

“A bit scary”, zo veel volk was er opgedaagd voor het Engelse duo. Op blogs en websites werd de naam dan ook volop gedropt. Nochtans was het allemaal vrij simpel: twee jongemannen op een stoeltje, de ene hanteerde de elektrische gitaar, de andere hield zich bezig met de samplers en andere knopjes. En hij zong ook, Tom Clarke, met een stem die moeiteloos de hoogste regionen aankon.

Het geheel deed onze gedachten in de eerste plaats onhoudbaar afdwalen richting Cocteau Twins, maar wij noteerden ook The Durutti Column in ons boekje en hoorden ook nog eens Burial als referentie voorbijkomen. Melancholie en tristesse werden met andere woorden hoog in het vaandel gevoerd.

Maar het werkte wel, daar in de Castello, want de talrijk opgekomen menigte wiegde graag heen en weer. Alleen jammer dat de stem een tikkeltje verdrukt werd door de bassen, maar dat was, gezien de locatie van de tent waarschijnlijk onvermijdelijk.

Hoe dan ook, een mooi begin van de eerste dag.

Over Lord Huron hadden wij al veel goeds horen fluisteren. En al dat goeds – erfgenamen van Wilco, een zweem van Neil Young, … – werd ook wel bevestigd daar in de Club. Alleen betrapten wij er onszelf op dat we niet eens meer wisten dat we hen gezien hadden, toen ons ernaar gevraagd werd. Niet meteen een goede referentie, als je het ons vraagt. Maar wat ze deden, getuigde wel van zin voor detail, van feeling voor goede rootsrock. Alleen bleef het nog niet helemaal hangen. Misschien moet aan de songs toch nog gewerkt worden dan?

Ideaal als achtergrondmuziek, Noah And The Whale. Tenminste, als de techniek niet voortdurend roet in het eten gooit. Noah’s walvis strandde namelijk meermaals in het Hasseltse zand (iets wat Regina Spektor daags nadien ook overkwam) en daarna was de lol er voor iedereen vanaf en gingen wij op zoek naar andere wateren.

Op Dour hadden we hen al aan het werk gezien en was de ernst waarmee The Black Heart Rebellion musiceerde, ons al opgevallen. Op Pukkelpop werd dat nog eens bevestigd. Als een alles verslindend zwart gat sleurden zij de Wablief mee in hun onstopbare tornado.

Wat zo mooi is aan deze band is dat die sérieux zo perfect bij hen past. Communiceren doen ze enkel en alleen via hun muziek. En kleur moet je van hen al helemaal niet verwachten. Niet op het podium, niet in de muziek. Want de manier waarop die gebracht wordt, getuigt van pijn, van woede, van onmacht, maar vooral van liefde voor hun vak.

Extra percussie geeft de songs van TBHR nog dat extra randje. Als van een wonde, die op het punt staat te gaan ontsteken. Maar het zijn de gitaren en de woeste ritmesectie die die wonde hebben geslagen. Rauw, ongebreideld en zonder een greintje genade.

Vanaf het moment dat de bel werd geluid en Abraham werd ingezet tot de afsluiter, het met de -van alle instrumenten – banjo ingezette Into The Land was dit één lang hoogtepunt. En daar konden de technische mankementjes (de gitaar en de stem die even wegvielen) niets op afdingen.

Dat de bellen dus nog lang getormenteerd mogen worden.

Zelden een ontvangst gezien als die van Girls In Hawaii. Vermoedens staken de kop op dat zowat de helft van de aanwezige, Franstalige festival bezoekers in de Marquee stonden, maar wij zijn ervan overtuigd dat ook aan de andere kant van de taalgrens de exploten van deze band op prijs worden gesteld. En de receptie deed de band duidelijk goed.

Muzikaal wordt ook met de nieuwe plaat voortgeborduurd op wat al eerder werd geproduceerd. Met This Farm Will End Up Here werd al meteen fel gestart om dan over te gaan in het wat ongewone ritme van We Are The Living. Sommige nummers werden op luid herkenningsapplaus onthaald en enthousiast meegezongen, anderen – de nieuwe – kregen het respect dat ze verdienden. Het gaat goed met deze nationale indietrots en dat mocht geweten zijn. Trouwens, die nieuwe plaat verschijnt over twee weken, gewoon opdat u het niet zou vergeten.

Het zal aan ons liggen, maar elke keer weer als wij Low aan het werk zien en Alan en Mimi Sparhawk geen spier zien vertrekken, vragen wij ons af hoe het er bij die twee aan toe gaat voor zij het podium betreden. Zou er zelf-flagellatie aan te pas komen? Tien slagen voor elke glimlach? Het is misschien wat overdreven, maar toch…

Want echt goedlachs kan je het koppel niet noemen. En dat hoeft ook helemaal niet. Want de muziek maakt veel – indien niet alles – goed. Maar toch, als je Alan zijn duivels dan ziet uitdrijven in de machtige finale van opener On My Own met het als een mantra herhaalde “Happy birthday” komen de twijfels toch weer bovendrijven.

Als Mimi aan het woord is, verandert de toon, sluipt er een zekere zachtheid, bijna vroomheid in de muziek. Ook al mondt die dan soms – zoals in het hoger vermelde On My Own of in Pissing, dat verderop aan bod kwam – uit in de duiveluitdrijvingen van Alan.  Maar dat hoeft niet altijd zo te zijn. Kijk maar naar Holy Ghost of Especially Me, twee bronnen van rust.

Verder was dit een evenwichtige set met behoorlijk wat nieuwe songs en ook de nodige publieksfavorieten als Monkey of Murderer. Een goed uitgebalanceerd optreden, heet dat dan. Dan kan er al eens een glimlach vanaf en mogen die zweepslagen gerust achterwege blijven.

Copyright tekst: daMusic
Copyright foto: Gonzo Circus

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: