Home > Concerten > Unknown Mortal Orchestra – Spectral Park – Trix, Borgerhout – 6 februari 2013

Unknown Mortal Orchestra – Spectral Park – Trix, Borgerhout – 6 februari 2013

IMG_7798

De bar van Trix was lekker volgelopen voor Unknown Mortal Orchestra. Niet echt verwonderlijk na de upgrade die de band onlangs kreeg omwille van hun tweede plaat en de daarmee gepaard gaande publiciteit. UMO is die heisa trouwens waard, zo bleek.

Met Spectral Park had de hoofdact gekozen voor een voorprogramma, dat min of meer in het verlengde van hun eigen muziek lag. Veel distortion, delay en bergen galm maakten de teksten onverstaanbaar, maar de muziek wel heerlijk tranceverwekkend.

Mooi hoe deze jonge band bijzonder geconcentreerd tewerk ging. De drummer beet voortdurend op zijn lip om het ritme erin te houden en ook de gitarist-knoppendraaier kon het niet laten met de tong uit de mond te musiceren. Enkel de beide frontgitaristen-zangers leken al over voldoende zelfvertrouwen te beschikken. Maar ook zo kon dit collectief wel rekenen op de goedkeuring van het toch al ruim opgekomen publiek. Steviger en (nog) minder genuanceerd dan UMO, maar wel spannend.

Met hun debuut vloog Unknown Mortal Orchestra nog onder veel radars, maar het toepasselijk getitelde ‘II’ zorgde ervoor dat dit Nieuw-Zeelands-Amerikaanse trio op de muzikale kaarten werd gezet.

Zanger-gitarist Ruban Nielson had, naarmate het optreden vorderde, problemen met zijn stem. En drummer Gregory Rogove had niet voor niets een prullenmand naast zijn drumkit staan. Tijdens de korte pauze voor het enige bisnummer bleek hij nog zijn maaginhoud te hebben uitgestort.

Maar dat had, wonderlijk genoeg, weinig invloed op de kwaliteit van het geleverde werk. Nielson liet zijn handen als spinnen over de nylon snaren van zijn Fender kriebelen en Rogove leefde zich, de bek wijdopen, helemaal uit in zijn drumpartijen.

De band maakte het zijn publiek niet gemakkelijk. De meer propere songs van de tweede plaat zaten behoorlijk ver in de setlist. No Need For A Leader was pas het vijfde nummer. Al wat daaraan voorafging was ruwer, minder gepolijst dan de songs van dat tweede album. Maar dat stoorde niet echt. Leader kreeg trouwens een versnelde versie, waardoor het paste tussen de oudere songs.

Maar die nieuwere songs (met Monki voorop) mogen er uiteraard zijn en Swim And Sleep (Like A Shark) blijft een moker van een single.

Uiteindelijk werd er met het (alweer) oudere Boy Witch een eind aan de set gemaakt. Voor dat laatste nummer haalde Rogove nog enkele extra cimbalen boven, die hij bovenop zijn snare en floortom etaleerde. Maar uiteindelijk verdwenen die in de coulissen en werd de song met horten en stoten doorworsteld.

Uiteindelijk werd er, gezien de fysieke conditie van de hele band, slechts één bisnummer (Lucifer Sam, een cover van Syd Barretts Pink Floyd) aan toegevoegd. Maar dat kon onze pret helemaal niet drukken. Als deze band tot deze prestatie in staat was terwijl ze zich zo belabberd voelden, moet dat wel een topper zijn als ze gezond zijn. Benieuwd wat dat dus op Les Nuits gaat geven.

Foto: copyright daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: