Home > cd's > Bob Mould – Silver Age

Bob Mould – Silver Age

BobMouldsilverage

Tijdens het concert dat Bob Mould gaf naar aanleiding van de verjaardag van ‘Copper Blue’, het debuut van Sugar, speelde hij al The Descent. En dat beloofde het beste voor het full album dat daarop zou volgen. En ‘Silver Age’ lost de verwachtingen in. Bob Mould is nog steeds bijzonder alive in het vierde decennium van zijn carrière.

Zijn werk met Hüsker Dü is al lang opgestegen naar de culthemel. Wat hij deed met Sugar lag, ondanks het feit dat hij ook daar durfde uitpakken met zijn typische stijl, meer in het verlengde van de powerpop die de radio toen nog speelde.

Zijn solowerk is altijd meer op de achtergrond gebleven. Of daar, nu hij de ‘Silver Age’ heeft bereikt, verandering in zal komen, lijkt onwaarschijnlijk. Want Bob Mould doet eigenlijk nog steeds hetzelfde.

Maar hij doet dat dan wel op een manier, die hij tot in de puntjes beheerst. Bob Mould kan songs schrijven die fris klinken, blijven hangen, maar toch de gitaren laten ronken. Iets wat in deze dagen eerder met de nek wordt aangekeken. Maar wij laten ‘Silver Age’ met plezier door de boxen schallen.

Tien songs lang wordt hij door de duivel op de hielen gezeten. Star Machine is al meteen raak. En Mould koelt meteen zijn woede op zijn gitaar. “You suck the life right out of me”, spuugt hij de sterrenmachine nog na. Of dit een sneer is naar de muziekbusiness? Hoe kan je “The star machine is taking all the life from you” anders interpreteren? En die razernij blijft nog wel even hangen. In Silver Age zegt hij het zelfs bijna letterljk: “Never too old to contain my rage”.

Maar daarna neemt hij een moment om naar adem te happen. Tekstueel dan. Want muzikaal gaat ook The Descent als een razende Roeland tekeer. Als je dan al naar adem hapt, brengt Steam Of Hercules, dat met een minimum aan tekst een maximum aan effect wil creëren, even verlichting. En dan is het weer volle bak tot aan afsluiter First Time Joy, dat, voor Moulds doen, erg rustig is. Er werd zelfs ruimte gemaakt voor toetsen. Maar uiteindelijk is het toch de gitaar die triomfeert.

Schitterend is Keep Believing waarin Mould veelvuldig naar andere platen en nummers verwijst. Wij haalden er zo op het eerste gezicht The Who, The Beatles, Pixies, Kiss en My Bloody Valentine uit. Alsof hij al zijn invloeden op een rijtje wilde zetten. Maar de song blijft wel op en top Mould. En het idee erachter staat als een huis: “Keep believing”. Voeg er dan maar zelf “in rock and roll” aan toe.

‘Silver Age’ is een prachtplaat. Wie het rockhart op de juiste plaats draagt is hier wel even mee zoet. Dankjewel, Bob.

Copyright: daMusic

Advertenties
Categorieën:cd's Tags: ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: