Home > Concerten > Do Make Say Think – Sandro Perri – Eric Chenaux – Autumn Falls 2012, Atelier 210, Brussel – 26 november 2012

Do Make Say Think – Sandro Perri – Eric Chenaux – Autumn Falls 2012, Atelier 210, Brussel – 26 november 2012

Sandro-Perri-4

Vijftien jaar Constellation Records en voor die gelegenheid trokken Do Make Say Think, Sandro Perri en Eric Chenaux de wereldwijde boer op. Autumn Falls zorgde ervoor dat ze Brussel niet links lieten liggen.

Eric Chenaux is zo’n Canadees bij wie niets is wat het lijkt. Omdat zijn gitaren voorzien zijn van nylon snaren, is het geluid dat hij produceert uniek, zachter. Bovendien bewerkte hij zijn output ook nog eens met twee pedalen die hij als een volleerd formule 1-piloot betrappelde.

Terwijl een soort pomporgelgeluid op de achtergrond dreunde, liet Chenaux zijn gitaar kreunen, janken, piepen, rochelen, smeken en kraken. Loodrecht daarop stond zijn sfeervolle gezang, waarmee hij het korte optreden trouwens a capella inzette. Soms leek het jazz, dan weer was het fuzzy rock en af en toe, toen hij zijn akoestische gitaar bovenhaalde, piepte er ook country door het experimentele gordijn. Interessant, maar moeilijk vol te houden.

Ook Sandro Perri is niet voor een gat te vangen. Zijn muziek leunde op zijn specifieke, soms wat aan Tom Verlaine schatplichtige, djingle-djangle gitaarspel. Daartussendoor liet hij ook zijn keyboards op diezelfde huppelende, springerige manier door zijn songs slingeren. Dat alles werd nog aangevuld met zijn zijdezachte, gloedvolle zang.

Een langgerekt, maar steeds keurig uitgewerkt en geladen Wolfman, waarbij Eric Chenaux, door Perri ingezet als tweede gitarist, zijn gitaar en de toonladder van boven naar beneden en weer terug afdweilde, was een hoogtepunt, waaraan geen einde had mogen komen.

Uiteindelijk maakte Perri zich nog John Martyns ultieme liefdesliedje Could Not Love You More eigen waarna er helaas een einde kwam aan wat een veel te kort optreden was gebleken.

Als postrock al dood is, vragen wij ons af waar dat voor een toch minder voor de hand liggend concert ruim opgekomen publiek vandaan kwam. De postrock van Do Make Say Think steekt dan wel af bij die van genregenoten als 65 Days Of Static, maar er wordt nog steeds gejamd en geheadbangd en de opbouw is min of meer gelijk opgaand. Maar DMST schrikt er niet voor terug om saxofoon en hoorn boven te halen om hun songs kracht bij te zetten en durven ook al eens een rustiger nummer op de setlist te zetten.

In hun thuisland trommelen ze al eens wat vrienden op om met hen te jammen, maar hier bleef het beperkt tot twee drummers, twee gitaristen en een bassist. Het koper werd soms in een loop gezet, waarover de gitaren dan hun gang mochten gaan zodat de originele loop werd overstemd.

Af en toe leek Pink Floyd mee te kijken over hun schouder en het eerste bisnummer had zelfs iets progrockerig terwijl de afsluiter weer pompend en groovend naar zijn einde rockte.

Intussen gingen de twee drummers voluit. Waar de ene zich dan bijvoorbeeld concentreerde op het ritme, zorgde de andere voor een festijn aan cimbaalgerinkel. Of de ritmes werden op elkaar afgestemd waardoor je dan als luisteraar werd meegezogen.

Niet alle songs waren even boeiend, maar als de sterren goed stonden, was hier wel vuurwerk te zien. En dat was af te lezen aan de toeschouwers die dan, de ogen gesloten, meegevoerd werden op de golven die DMST deed uitdeinen.

De eerste dag van Autumn Falls kan je zonder meer geslaagd noemen. En dat Constellation Records nog lang mogen blijven bestaan.

Copyright: daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: