Home > cd's > Amanda Palmer And The Grand Theft Orchestra – Theatre Is Evil

Amanda Palmer And The Grand Theft Orchestra – Theatre Is Evil

Een miljoen dollar, daar kan je al een en ander mee doen: een wereldreis maken, een eigen bedrijf op poten zetten,… of een plaat maken natuurlijk. Want het was daarvoor dat Amanda Palmer het geld tenslotte van haar fans had gekregen.

Steve Albini vindt dan toch niet dat Amanda Palmer een idioot is. Maar hij heeft desondanks kritiek op hoe de voormalige Dresden Doll het geld uiteindelijk heeft gespendeerd. De plaat is er in elk geval gekomen. Of ze dan ook nog eens een miljoen dollar waard is is dan weer een heel andere kwestie. Je legt jezelf tenslotte heel wat druk op de schouders als je (met zo’n budget) aan een dergelijk project begint.

Opener Smile – de intro even niet meegerekend – slaat in elk geval in als een meteoor en laat aan de hand van mokerdrums al meteen zien dat het Palmer ernst is. Het nummer zit eivol en laat je geen enkele ademruimte, maar je wordt er als luisteraar wel door meegesleept. Deze song is een sluipend gif dat je door Amanda Palmer vakkundig in de aders wordt gespoten. En telkens weer spelen de symptomen – ritmisch bewegen van het hoofd, trommelende vingers, … U kent dat – op.

Ook The Killing Type charmeert, al heeft Palmer daarvoor de voorhamer vervangen door een uit de kluiten gewassen klauwhamer. Maar ook daarmee weet ze behoorlijk wat schade aan te richten. De track wordt mooi opgebouwd en ontploft uiteindelijk zoals dat een goede rocksong betaamt.

En zo blijft het nog een tweetal songs duren. Want ook Do It With A Rockstar en Want It Back houden je aandacht vast. Rocksongs gemaakt door een pianiste, zoals ook al Joe Jackson en Ben Folds haar dat voordeden. Palmers eigenzinnige stem in combinatie met haar eigenzinnige manier van zingen zorgen voor de persoonlijke toets.

Over Grown Man Cry zijn we minder enthousiast. Hier ontbreekt het aan punch. Nochtans blijkt met Trout Heart Replica dat ze ook met (ondanks de strijkers) meer sobere nummers op emoties kan inspelen.

Ook de volgende nummers mogen er best zijn, maar halen nergens meer het niveau van het eerste kwartet. Ze zijn dan ook heel wat sneller vergeten, waar je die eerste songs moeilijk uit je oren verjaagd krijgt, voor zover dat al nodig zou zijn.

Even spitsen we nog onze oren voor de ballade die The Bed Song is en voor de goede poging die Melody Dean moet voorstellen. Met enkel haar piano dwalen wij bij het eerste nummer weer terug af naar de tijd dat ze voor clown speelde bij Dresden Dolls.

‘?’ is een plaat die je graag uit de kast zal halen, maar of je elke keer het einde zal halen valt te betwijfelen. Misschien had het toch iets meer mogen zijn. Voor een miljoen dollar dan.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: