Home > Concerten > Crammerock door de ogen van een zestienjarige (!!)

Crammerock door de ogen van een zestienjarige (!!)

Lobke werd op 1 september zestien. Geen betere plaats om dat te vieren dan op een festival als Crammerock. Hieronder vind je haar bevindingen van wat een leuke dag was.

Ons Crammerockavontuur begon dit jaar met Isbells waarbij de gitariste het blijkbaar toch nog te warm vond om een paar schoenen te dragen. Isbells startten hun show met Stoalin’ . Maar met Heading ForTthe Newborn trokken ze toch wel meer aandacht evenals met As Long As It Takes. Bij een liedje dat ik helaas niet kon thuisbrengen en mijn zus ook niet kwamen de kindjes van de gitariste meezingen. Natuurlijk stalen ze de harten van het publiek.

Daarna draaiden we ons om om te genieten van Heideroosjes wat helaas een beetje tegenviel. Met Tot Hier En Niet Verder openden ze hun concert. Voor ons eindigde het helaas snel. We besloten niet te veel tijd te besteden aan iets waar we niet van konden genieten.

Bij ’t Hof Van Commerce was gegarandeerd meer sfeer. Bij Zeg Nekki Oe Loat Ist konden zelfs de jongsten genieten en soms eens meezingen. Toen ze Joris de robot voorstelden, moesten heel wat mensen lachen. Ook 4T4 (de dj) nam even de microfoon vast. Bij een van hun grootste hits, Zonder Totentrekkerie, gingen heel wat monden open. En dan was er ook nog Wupperbol.

Natuurlijk was het openingsnummer van Absynthe Minded Envoi. Absynthe Minded was amusant, maar niet spectaculair. En uiteraard speelden ze ook Space en My Heroics Part One .

Hierna besloten we naar de clubstage over te schakelen. Dus lieten we Lamb links liggen voor Mumbai Science. Na vijf minuten bleek dat het eigenlijk allemaal een beetje op elkaar leek.

De Nederlandse dj Don Diablo viel vooral op vanwege zijn glitterjasje, maar de hel brak pas echt los toen men hoorde wat het volgende liedje werd: Animale.

Helaas moesten we Don Diablo wat vroeger verlaten voor het belangrijkste concert van de avond: White Lies. Met een opvallende afbeelding van hun naam op de achtergrond begonnen ze met Farewell To The Fairground, dat gevolgd werd door hun twee andere belangrijke hits To Lose My Life en Strangers. En toen we door hadden dat we eigenlijk niet veel meer herkenden, zijn we naar huis vertrokken.

Maar de conclusie was wel dat dit weer een absoluut geslaagd avontuur was.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: