Home > Concerten > Glimps – Gent – 17 december 2011

Glimps – Gent – 17 december 2011

Een avondwandeling door de regen is misschien op het eerste gezicht niet de meest aangename manier om uw weekendnachten door te brengen. Maar als het doel van die wandeling gericht is, is het al iets eenvoudiger om de pil door te slikken. Dat doel was ook zaterdagnacht de eerste editie van het Glimpsfestival. En of we daarvoor graag regenjas en paraplu bovenhaalden.

Ze kwamen uit Italië, het allegaartje van Mariposa dat de eerste stek kreeg in de Charlatan. Hun muziek flirt met folk, maar gaat evengoed op stap met elektronica en jazz. De drummer doet zijn werk met een kleine drumcomputer en verder werden er ook saxofoon, theramin en melodica bijgehaald. Als u dat zo leest, lijkt dat misschien een hutsepot te worden, maar de stemmen – een vrouwelijke en een mannelijke – van de twee protagonisten konden het geheel toch dragen. Humor was hen trouwens ook niet vreemd, want het laatste nummer – Bart De Wever zal tevreden zijn – werd gezongen in het Latijn met de drummerals dirigent met drumstick en koebel. Aangename binnenkomer. Niet meteen wereldschokkend, maar wel origineel en ongetwijfeld met groeimarge.

Waar wij wel voor te vinden waren was de frisse lo-fi van de Finse The New Tigers. In klassieke opstelling lieten ze de twee gitaren tegen elkaar op steigeren terwijl de ritmesectie een opgemerkte en erg afwisselende basis legde. Guided By Voices was nooit ver weg en, geef toe, er zijn mindere referenties. Hun songs durfden de magische drieminutengrens al eens passeren en dan lieten ze de gitaren vaak nog meer zinderen. Steve Wynns Dream Syndicate was nog zo’n naam die dan in ons hoofd opkwam. De zang werd trouwens afwisselend waargenomen door beide gitaristen. Hoogtepunten opnoemen is moeilijk want eigenlijk kende de set nergens een dipje. Wel werden de jongens enthousiaster naarmate ze in de gaten kregen dat het (nog bijzonder karig aanwezige) publiek helemaal mee was. Het eerste hoogtepunt was in elk geval een feit.

Het Charlatan café bleek de thuisbasis voor de Slovaakse delegatie en Longital maakte daar deel van uit. Waar de meeste duo’s zich beperken tot gitaar en drums, gaven zij er de voorkeur aan om de percussie uit een doosje tevoorschijn te toveren. Maar als er beats aan te pas kwamen was het Shina die die op haar bas slapte. Haar partner Daniel Salontay voorzag de experimentele composities vaak van boeiende solo’s, soms gespeeld met de strijkstok. Diezelfde Salontay gaf ook steevast wat uitleg bij de in het Slovaaks gezongen nummers. Dit duo draait al een hele tijd mee, maar het lijkt ons onwaarschijnlijk dat de doorbraak ook hier gaat geforceerd worden. Daarvoor wordt er te veel geflirt met de uithoeken van allerlei genres. Wat ons betreft was een half uur ook al ruim voldoende.

Mirel Wagner komt uit Finland en heeft, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, een donkere huidskleur. Ook haar liedjes zijn eerder donker van toon, hetgeen ze zelf met een kwinkslag onderstreepte door No Hands haar “pretty much happiest song” te noemen. Verder was het al (zelf)moord, wanhoop en dood wat de klok sloeg. En de muziek – enkele schaarse akkoorden volstonden – leek de teksten nog te onderstrepen. De vrij vlakke manier van zingen maakte het geheel af. Een uitstekende gitariste was de jongedame (nog) niet, maar verder werd er wel met ingehouden adem geluisterd naar een ongetwijfeld beloftevol artieste. In een muzieklandschap waar stemmen als die van Leonard Cohen als hemels worden omschreven is er ongetwijfeld ruimte voor Mirel Wagner.

In De Centrale werd de boel volledig op zijn kop gezet door de Schotten –Schotland maakt duidelijk geen deel uit van Engeland– van Homework. Met een pompende set, voortgedreven door een schitterende drummer werd de zaal op een hoopje gespeeld. Rock in een elektronicakleedje, soms op lagen synthesizers rustend, dan weer voorzien van splijtende gitaren maakte dat het onmogelijk was om stil te blijven staan. Zanger-knoppendraaier-gitarist O. Kass dendert over het podium als zitten er veren onder zijn schoenen terwijl R. Baird zijn gitaar doet krijsen en, indien nodig, zijn moog zelfs met het voorhoofd bespeelt. Holy Fuck werd al genoemd om de band te classificeren, maar ook LCD Soundsystem en zelfs een milieuvriendelijke versie van Battles lijken in de buurt te komen. Dit is misschien niet echt nieuw, maar het blijft wel een genot om deze jongens aan het werk te zien.

In de Bar Des Amis mocht het Frans-Belgische Applause zich komen voorstellen aan het Vlaamse publiek. Maar de wat flauwe popsongs raakten onze koude kleren niet echt. De muziek was weinig avontuurlijk en eerder saai. Dan hadden wij vooraf heel wat meer spannende dingen gezien.

Het was een boeiend weekend, waarin je naast goede muziek ook de (interessantste cafeetjes van) de) stad Gent kon leren kennen. Vaak werd je met je neus op je eigen kortzichtigheid gedrukt, want zelfs in Slowakije wordt interessante muziek gemaakt. En hoewel het niet altijd over de koppen lopen was – lag De Centrale niet iets te ver uit de buurt? – waren de zalen matig gevuld tot overvol. Glimps is een fantastisch initiatief (“Zot cool!”, hebben wij het horen noemen), dat alleen maar kan worden toegejuicht. Wij kijken dan ook al met ongeduld uit naar de volgende editie, die ongetwijfeld nog leuker en spannender gaat zijn.

Copyright tekst: daMusic
Copyright foto: Wannabes

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: