Home > Concerten > Okkervil River – Gross Magic – Sunday Bell Ringers – Autumn Falls, Botanique, Brussel – 25 november 2011

Okkervil River – Gross Magic – Sunday Bell Ringers – Autumn Falls, Botanique, Brussel – 25 november 2011

Derde keer goede keer? Allicht, want nadat we Okkervil River al twee keer aan het werk hadden gezien, bestond er geen enkele twijfel over dat ook deze keer het dak weer van de zaal zou gaan. Dat we bovendien twee extraatjes in de vorm van Sunday Bell Ringers en Gross Magic voorgeschoteld kregen kon de pret alleen maar vergroten.

Precies omdat het programma zo goed volgestouwd was, waren Sunday Bell Ringers al vroeg aan hun set begonnen en liepen wij het eerste nummer mis. Maar geen nood, er volgden er nog en Joeri Cnapelinckx en co lieten duidelijk merken dat het hen menens was.

Uiteraard was het Cnapelinckx die met de meeste aandacht ging lopen. Van achter zijn elektrische piano dirigeerde hij zijn iets meer teruggetrokken bandleden met veel animo en inzet, de rug gerecht en zich tot de laatste druppel gevend.

Het waren vooral de meer dramatische nummers die onze aandacht trokken. Afsluiter Mail met het intrigerende pianoloopje werd nog eens extra kracht bijgezet doordat de bandleden allemaal (ook de drummer) van hun stoel kwamen en zo in samenzang voor een pakkende epiloog van een aangenaam optreden zorgden.

Gross Magic zat in een heel ander straatje. Op plaat heeft de muziek van het bandje rond Sam McGarrigle iets lieflijks. De flowerpower lijkt klaar te staan om terug de kop op te steken, maar op een podium zijn het de heerlijk gorgelende gitaren die de aandacht naar zich toetrekken. Noem het glampunk. Want aan de glamrock van een Marc Bolan en David Bowie wordt een rauw lofirandje gebreit. Het resultaat mocht er zeker zijn.

Erg veel te zien was er helaas niet want aan podiumpersoonlijkheid ontbreekt het de heren voorlopig nog. McGarrigle had meer aandacht voor de microfoon dan voor het publiek, maar verder klopte dit wel als een zwerende vinger. Vraag is of dit de hype overleeft uiteraard, maar voorlopig zijn wij fan.

Naar het einde van het eerste deel van de set toe zei Will Sheff nog dat dit de eerste keer was dat hij erin slaagde zijn whisky niet om te stoten tijdens een show van Okkervil River. Dat geeft u meteen een idee wat u zich hierbij moet voorstellen: Sheff holde ook nu van links naar rechts, rukte daarbij per ongeluk de versterkerkabel uit zijn akoestische gitaar, gooide zijn bril, die toch maar voortdurend van zijn neus gleed, het podium op en deed wat een frontman van een rockband behoort te doen: de vaart in een optreden houden met een karrevracht energie en een berg goede songs.

Die songs kwamen uiteraard uit de laatste plaat met de intrigerende titel ‘I Am Very Far’. Het krachtige Rider en het zwoele Piratess zaten vroeg in de set  terwijl later nog onder andere The Valley en Your Past Life As A Blast onder handen genomen werden. Aangenaam was dat er live altijd accentjes verlegd werden. Niet dat de songs radicaal werden omgegooid, maar er werden kleine dingen aan toegevoegd, een solo hier, een basloopje daar. Precies dat is wat een goede band onderscheidt van een middelmatige.

Intussen werd het publiek op zijn wenken bediend en kreeg die opdringerige fan – toeval of niet – zijn We Need A Myth, iets waar wij zelf ook allerminst rouwig om waren. Want net als in So Come Back, I’m Waiting dat iets verderop zat, was de opbouw hiervan indrukwekkend.

Halverwege de show was er een kort interval waarin Patrick Pestorius zijn bas verruilde voor een elektrische gitaar en op die manier zijn frontman op akoestische gitaar een handje toestak. Ook dat was mooi om horen.

Als bis gaf Okkervil River zijn fans alvast een voorsmaakje van het album met covers dat de band binnenkort via hun website gratis ter beschikking zal stellen. De cover van Ted Lucas’ It’s So Nice To Get Stoned was allerminst voor de hand liggend en kende zijn hoogtepunt in een prachtige solo van leadgitariste Lauren Gurgiolo. Uiteindelijk werd er nog een feestje gebouwd tijdens afsluiter Unless It’s Kicks, waarmee de band een ruim twee uur durende show afsloot.

Eigenlijk kon er hier niets mis gaan. Will Sheff is een man die weet wat hem te doen staat eens hij zijn plaats op dat podium inneemt: zijn band inspireren, de nodige energie opwekken. Al de rest volgt vanzelf. Zo eenvoudig kan het zijn.

Copyright: daMusic
Copyright foto: Wannabes

Setlist
01. Wake And Be Fine
02. For Real
03. Rider
04. ??
05. Piratess
06. Seas Too Far To Reach
07. Pop Lie
08. We Need A Myth
09. The Valley
10. No Key No Plan
11. So Come Back, I Am Waiting
12.John Allyn Smith Sails
13. Your Past Life As A Blast
14. Our Life Is Not A Movie, Or Maybe
15. Lost Coastlines
___
16. It’s So Nice To Get Stoned (Ted Lucas)
17. Westfall
18. Unless It’s Kicks

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: