Home > Concerten > Crossing Border – dag 2 – Arenberg- / Bourlaschouwburg, Antwerpen – 20 november 2011

Crossing Border – dag 2 – Arenberg- / Bourlaschouwburg, Antwerpen – 20 november 2011

Ook dag twee van Crossing Border was opnieuw veelbelovend. Die mix van beloftes en iets grotere namen deed ons in elk geval met veel plezier de Arenbergschouwburg binnenstappen. Maar beloften moeten ook nog altijd waargemaakt worden.

Voor Loch Lomond was de situatie eenvoudig. Zij waren hier om zieltjes te winnen en daarin zijn ze waarschijnlijk ook geslaagd. Meer dan frontman Ritchie Young, een pianiste en een gitarist-glockenspielspeler was niet nodig om met de muziek van deze Amerikaanse band, die zich noemde naar het grootste meer in Groot-Brittanië, een positieve indruk na te laten.

Young zette zijn keelgat steeds nadrukkelijk open als om extra op de articulatie te letten, maar imponeerde vooral door zijn gedrevenheid. Wij waren al gecharmeerd door beeldrijke nummers als Elephants & Little Girls op plaat en waren dat nu nog meer. Bovendien schrokken ze er als groep niet voor terug om een nieuw nummer in de set op te nemen.

Nog zo’n band die opviel op de affiche was Islet. Alleen de opkomst van de drie heren en een dame al, elk met een stel klokkestaven (om het instrument toch maar een naam te geven) van een andere toon in de hand en achter elkaar het podium rondhuppelend, was al “anders”. Islet is dan ook niet meteen een conventionele band en ze houden zich al evenmin aan het concept song, maar leken zich te laten leiden door improvisatie en toeval.

Een combinatie van het rauwe van These New Puritans (de ruime aandacht voor percussie) en het funkgehalte van een band als Yeasayer geeft u misschien een idee van waar u Islet moet catalogeren, ook al loopt een dergelijke vergelijking per definitie al mank. Instrumenten werden voortdurend gewisseld en er werd steeds contact gezocht met het publiek (door de zaal gelopen, mensen werden toegeschreeuwd), dat echter eerder lethargisch bleef.

Hoewel wij de tomeloze inzet van de band wel wisten op prijs te stellen, werden we (nog) niet helemaal overtuigd. Maar nieuwsgierig naar wat dit op plaat geeft (voorlopig is er enkel een ep op vinyl beschikbaar) zijn we wel.

James Vincent McMorrow heeft zijn debuut in zijn eentje opgenomen aan de Ierse kust, maar op Crossing Border had hij wel een uitgebreide band bij zich. Hoewel wij ervan overtuigd zijn dat deze folkpop ook akoestisch overeind blijft, gaf hij er hier dus de voorkeur aan om alle registers open te trekken.

Zelf stond hij erbij alsof hij zijn nieuwjaarsbrief aan het voorlezen was, de voetjes netjes naast elkaar, de blik naar de hoogste verdieping van de Bourla gericht. Met zijn hoge stem deed hij ons vaak denken aan Patrick Watson, maar dan iets soberder. Vooral de laatste songs in zijn set (We Don’t Eat en If I Had A Boat) deden ons de rug rechten, ook al omdat in die nummers het meeste variatie en iets meer power zat. Indien u van het betere singer-songwriterwerk houdt, raden wij u aan om deze jongeman zeker eens uit te checken.

Door de strakke tijdslijn moesten er vaak keuzes gemaakt worden en was het soms moeilijk om concerten volledig te volgen.  Dat was bijvoorbeeld het geval bij Wye Oak, een duo uit Baltimore, dat vooral uit de band springt omdat drummer Andy Stack een bassynthesizer met de ene  en zijn drums met de andere hand en zijn voeten bespeelt. Het resultaat was een geluid dat donderder aandeed dan dat van de klassieke rockduo’s. Bovendien liet zangeres-gitariste Jenn Wasner haar gitaar vaak vervaarlijk razen. Het duo was nochtans duidelijk aan rust toe (want op het einde van een lange tournee), maar zorgde toch nog voor behoorlijk wat brokken.

Naast The Low Anthem was het vooral CAKE, die als publiekstrekker van dag twee moest fungeren. Maar La Casa Rosa was slechts matig gevuld, hoewel je er vergif op kan nemen dat de Californische band goed is voor een feestje. Bovendien is John McCrea een charismatisch frontman, die zijn band en het publiek weet te regisseren als Martin Scorcese dat met ‘Raging Bull’ deed.

Dus zette hij met grote gebaren, klassieke links- en-rechts-zangspelletjes en een boom (echt waar!) de zaal en het concert volledig naar zijn hand. Het heeft allemaal een hoog tongue-in-cheek-gehalte, maar als het op de muziek aankomt, is het één en al ernst.

Hun laatste plaat brachten ze uit op hun eigen label, waarmee de band een risico nam, maar de plaat werd uiteindelijk een succes en niet eens helemaal onterecht. Hoewel er niet echt veel nieuws onder de zon is, staat het album wel bol van de puike liedjes. En precies die liedjes werden in Antwerpen aan de man gebracht. Frank Sinatra zat nog vroeg in de set, maar daar bleef het verder bij.

Maar geen mens die daarom maalde. Het typische CAKE-geluid met de trompet, de nadrukkelijk aanwezige bas en het Spaanse gitaartje van McCrea – in zijn handen leek het haast een speelgoedje – deden de toeschouwers volop genieten. Sick Of You en Federal Funding (was die verwijzing naar onze regering toeval?) waren maar enkele van de hoogtepunten.

Afsluiten deden ze met Never There, waarmee het voor iedereen te veel werd om te blijven zitten en de zetels dus dichtklapten. Als in de bis dan ook nog eens Short Skirt Long Jacket en The Distance werden opgediept, was het hek helemaal van de dam.

Copyright: daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: