Home > cd's > The War On Drugs – Slave Ambient

The War On Drugs – Slave Ambient

Een plaat beluisteren in de wagen is één ding. Maar je bent dan sowieso niet honderd procent met je gedachten bij de muziek. Daarvoor heb je een koptelefoon nodig. Dat geldt zeker voor ‘Ambient Slave’, de nieuwe plaat van The War On Drugs.

Bruce Springsteen en Steve Wynns Dream Syndicate zijn twee namen die meermaals door onze gedachten gaan als we The War On Drugs’ tweede album voorgeschoteld krijgen. Hoezeer dat het geval is, blijkt pas als we de plaat echt onder de microscoop leggen en Best Night letterlijk traag en hortend op gang komt.

Kurt Vile heeft, zoals u ongetwijfeld intussen al weet, andere oorden opgezocht, maar Adam Granduciel kan het duidelijk ook alleen af. Dat typische geluid, dat ook al op het schitterende debuut ‘Wagonwheel Blues’ te horen was, is ook op deze plaat nog steeds bijzonder aanwezig. Alle instrumenten worden immers ingebed in een dikke laag galm. En wonderlijk genoeg gaat dat nooit vervelen.

Come To The City is zo’n nummer, dat wij meteen koppelen aan The Boss, al is het maar omwille van die woohoo die Granduciel ertussendoor gooit. Een orgel – tenminste, daar gaan wij vanuit – en een saxofoon (??) geven de inzet van het nummer een ambient – jawel – smaakje mee, maar dat wordt al snel overheerst door de dwingende drums van Mike Zanghi, die het geheel meteen op smaak brengt en het orgel naar de achtergrond verdrijft. Dat ambient gevoel zit trouwens wel vaker in het begin van de nummers.

In Baby Missiles lijkt Springsteen op de achtergrond mee te genieten. Hij zou het zelfs kunnen zijn die de mondharmonica hanteert.

Vooral de intonatie en de manier waarop frontman Granduciel zingt doet ons dan weer denken aan die andere grootheid van de rootsrock, Steve Wynn. Let wel: er is geen sprake van imitatie. De eigenheid van de songs gaat nergens verloren. Luister maar naar It’s Your Destiny en geniet van de gitaren die lukraak over de song lijken verspreid te zijn, maar uiteindelijk, in combinatie met dat deuntje op de keyboards, de toon van het nummer bepalen. Hier kunnen wij naar blijven luisteren.

Niet in alle nummers wordt gezongen en dan lijken de songs achteloze tussendoortjes, terwijl City Reprise #12 toch langer dan drie minuten duurt. Je komt alleen maar tot de conclusie dat je elk nummer meer dan één keer wil beluisteren. Zelfs kleinoden als Come For It, dat nog geen halve minuut lang is.

‘Slave Ambient’ is een waardig opvolger van een bijzonder goed debuut. Het zal ons benieuwen hoe dit klinkt op een podium, want onze cd-speler is voorlopig verzegeld met deze plaat erin.

Copyright: daMusic

Advertenties
Categorieën:cd's Tags: ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: