Home > Persoonlijk > Pukkelpop 2011 – The Blitzkrieg Bop

Pukkelpop 2011 – The Blitzkrieg Bop

“Ik ben ok. Doornat, maar ok.” Dat was de sms die ik naar huis had gestuurd. Het was 18u30 en thuis hadden ze geen idee waar ikhet over had. Zelf had ik net, samen met zestigduizend andere festivalgangers in het oog van de storm gestaan. Letterlijk.

The Black Pacific speelde Blitzkrieg Bop van The Ramones. Net op dat moment verscheurden de eerste bliksemschichten het tot dan toe blauwe luchtruim. Het begin van een onbeschrijflijke inferno. Maar eigenlijk was er op dat moment nog niks om je zorgen over te maken. De druppels waren dik en bijzonder nat, maar een goede regenjas had daar geen enkele moeite mee. We hadden tenslotte allemaal verwacht om nat te worden. Dat zou niet de eerste keer zijn en het zou evenmin de laatste keer zijn. Een doorgewinterd festivalganger is daar nu eenmaal op voorbereid.

Dan bleek pas dat dit duidelijk van een andere orde was. Terwijl wij aan de zijkant van de Main Stage probeerden ons te beschermen tegen hagelbollen van meer dan 1 cm doorsnee, gingen op andere plaatsen op het terrein tenten tegen de grond. Tien minuten zou het geduurd hebben, maar het leken wel tien uren. Aan alle kanten werd de pijn uitgeschreeuwd.

Uiteindelijk was dat slechts de marge van een ramp, want honderd meter verder renden mensen voor hun leven, al waren wij daar op dat moment helemaal niet bewust van. Pas nadat de storm was gaan liggen, werd de omvang van die ramp duidelijk. De Chateau was helemaal ingestort, andere tenten waren opengescheurd, bomen waren afgeknapt als lucifers. Het zijn maar woorden. Dergelijke chaos is nu eenmaal niet te beschrijven.

Dus waadde ik door plassen van 15 à 20 cm diep op zoek naar de uitgang. Dat hier vanavond niet veel muziek meer te horen zou zijn was toen toch al duidelijk. Informeren bij mensen van de organisatie maakte duidelijk dat ook zij van niks wisten. “Voor zover ik weet…”, was de zin waarmee iedereen begon. Geen idee of er slachtoffers waren.

Op tv werd er intussen gezocht naar de meest sensationele beelden. En naar de schuldigen voor een duidelijk geval van heirkracht. Kon dit vermeden worden? Had de organisatie dit niet kunnen voorzien? Er was toch noodweer voorspeld. Mijn bloed begint te koken als ik het hoor. Hier was niets tegen te doen. De natuur was de mens opnieuw te snel af. Wij kunnen enkel het hoofd buigen en denken aan de nabestaanden van de slachtoffers.

Maar dit mag niet het einde van Pukkelpop zijn. Dit moet een reden zijn om met nog meer vastberadenheid door te gaan. Niemand kan de organisatie ook maar iets verwijten. Zelf heb ik het veel moeilijker met de ingesteldheid van multinationals als Belgacom en Mobistar die, pas nadat er langs alle kanten wordt geklaagd over slechte communicatie, besluiten om de capaciteit van hun netwerk te vergroten.

Machteloos. Dat is het enige gevoel dat overblijft. En ervan overtuigd dat we volgend jaar terug in Hasselt staan om daar weer te gaan genieten van nieuwe bands en onverwachte muzikale keuzes. Wij staan in elk geval als één man achter jou, Chokri, ongeacht alle hetzé: “We’re all revved up and ready to go”

Advertenties
Categorieën:Persoonlijk Tags: , ,
  1. Wendy De Cauwer
    19 augustus 2011 om 8:02 am

    Erg maar prachtig verwoord.

  2. 19 augustus 2011 om 8:05 am

    typisch voor TV-zenders. VTM rukt vaak enkel uit als er sensationele beelden te rapen vallen. Heb dat ook al op Dour meegemaakt

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: