Home > Concerten > Absolutely Free Festival – C-Mine, Genk – 6 augustus 2011

Absolutely Free Festival – C-Mine, Genk – 6 augustus 2011

Gratis festivals zijn tegelijk een zegen en een vloek. Het geeft bands de kans om hun muziek voor te stellen aan prospecten die dat soort muziek anders nooit zouden horen, maar aan de andere kant bestaat de kans dat je voor een quasi lege tent of wei staat te spelen. Het Absolutely Free Festival naam daarbij nog een extra risico door resoluut te gaan voor de minder bekende namen.

Toen wij op de terreinen van C-Mine in Genk arriveerden, waren de kinderen volop aan het ravotten en stonden de volwassenen te keuvelen in de hoofdtent. In de kleinere Club-tent hoorde je nog net een klein stukje van de instrumentale set van Toni & De Kadhafis meepikken.

Even later was het de beurt aan The Brothers Deere, het zijproject van Krakow-frontman Piet De Pessemier, in de grote tent. Hoewel hun rootsrock met veel overtuiging en vakmanschap gespeeld werd, was het geheel iets te voorspelbaar om boeiend te blijven. Ook de cover van Neil Youngs Ohio was herkenbaar, maar verre van baanbrekend. Passende achtergrondmuziek bij dit bijzonder gezellige festivalletje, maar zeker niet meer.

Tussen al het aanwezige, Belgische geweld was het Psycho 44 die voor het eerst de tentpalen deed sidderen. Hun psychotische  – excusez le mot – rock was nerveus en deed het bloed naar je hoofd stijgen. Meteen waren alle middagbabbelaars uit de tent verjaagd en werd het publiek gedwongen zijn aandacht te vestigen op het podium.

Even later zouden ook de Welshmen van The Method dat proberen met hun van de heavy soul van Paul Weller doordrenkte muziek. Ook Ocean Colour Scene en The Coral waren referenties die hier niet misstonden, terwijl wij af en toe ook The Commitments, de fictieve band uit de film van Alan Parker (ook al vanwege die trompet), zagen opdoemen. De heren amuseerden zich in elk geval kostelijk op het podium, maar de reacties van het publiek waren eerder lauw. Later zouden wij hen nog helemaal uit de bol zien gaan tijdens de show van Rones in de Club.

Horse Antlers kregen de Club dan weer wel helemaal klein. Hun slepende, aan blues refererende en van trage stonerrock geïnfiltreerde songs wisten ons alleszins helemaal te overtuigen. Dat ze ook een donkere, uitgepuurde cover van Come Together in de set staken, deed niets af aan de kwaliteit van eigen songs als Shine of de vervaarlijke End Riff waarmee ze hun set afsloten. Deze Brusselaars mogen ons vanaf nu in elk geval onder hun fans rekenen.

Setlist
1. Dead Head #1
2. Heavy Ghost
3. Payola Snake
4. ?
5. Hard Lesson About Love
6. Come Together
7. Shine
8. Velveteen
9. End Riff

Ook The Virginmarys waren een absolutely free openbaring. De bluesrock van dit trio refereert aan grote namen als Rory Gallagher, maar op de stem van zanger-gitarist Ally Dickaty zat dezelfde korrel als die van Noddy Holder, de voorman van glamrockers Slade en ook de naam van Wolfmother schoot ons meermaals door het hoofd.

Het geheel was vooral complexloos en draaide voor honderd procent rond de fun in de muziek. Vooral drummer Danny Dolan,die met een hemeltergend sérieux zijn drumkit afbeulde, was een absoluut genoegen om bezig te zien, terwijl ook bassist Matt Rose zijn dreunende duit in het zakje deed.

Met catchy songs als Bang Bang Bang en het in stukken opgedeelde Nothin’ To Lose wisten zij de hele tent op hun hand te krijgen. Wie zijn rock graag witheet en stomend heeft, moet deze jongens zeker eens aan het werk gaan zien.

Setlist
1. In The City
2. You’ve Got Your Money, I’ve Got My Soul
3. Taking The Blame
4. Just A Ride
5. My Little Girl
6. Nothin’ To Lose
7. Looking For Love
8. Out Of Mind
9. Lost Weekend
10. A Thousand Times
11. Bang Bang Bang
12. Portrait Of Red
13. Off To Another Land
14 Ends Don’t Mind

Binnenkort staan ze op Pukkelpop, maar op Kiss My Aff gaven Rones alvast een eerste voorproefje van hun aanstaande, tweede album weg. En de heren van The Method waren echt niet de enigen die zich dat met plezier lieten welgevallen. Die nieuwe songs zijn namelijk bijzonder aanstekelijk, dansbaar en geïnspireerd.

We zouden kunnen gaan zeuren dat de newwave-invloeden – Joy division, vroege Human League – er soms wat bovenop lagen, maar dat waren slechts details bij een set, die de kleine Club uit zijn voegen deed barsten. Door de bezetting uit te breiden met een saxofonist en extra percussie , vanwege de schitterende tweestemmigheid en uiteraard met boeiende songs als Slip Down en Aside From The City was dit een laaiend hoogtepunt.

Setlist
1. Slip Down
2. Bribe
3. Dilate
4. Leftover
5. Minderaser
6. Aside From The City
7. Walk
8. Feed Me With Fire
9. Like A Wolf

Eerder dit jaar hadden wij The Phantom Band moeten missen, maar dat had enkel de verwachtingen verder aangescherpt. In die mate zelfs dat het onmogelijk leek dat zij daaraan zouden kunnen voldoen. Maar uiteindelijk bleek niets minder waar. De complexe songs, die de Schotten op hun tweede plaat hebben geponeerd kwamen live minstens evengoed uit de verf en pakten je moeiteloos in. Daarvoor was het helemaal niet nodig om de whisky van hun rider te verdelen onder de toeschouwers. Maar dat droeg wel bij tot de algemene sfeer van het concert.

Want het zijn een stel grapjassen, de mannen van The Phantom Band. Zanger-gitarist Rick Anthony kroop in de coulissen om daar de aap uit te hangen en bassist Gerry Hart plaagde het publiek voortdurend. Maar het was de vierstemmige zang van O, de spanning van The Howling en de gelaagdheid van The None Of One die terecht alle aandacht opeisten. Toetsentovenaar Andy Wake zorgde voor de effecten, bijgestaan door gitarist Duncan Marquiss die voortdurend zijn pedalen uittestte.

Uiteindelijk was er aan dit optreden slechts één minpunt: dat het  met negen nummers veel te kort was. Hier had nog gerust een bisronde van minstens een half uur bij gemogen. Maar we klagen niet. Het was een mooie, verrijkende dag op een klein, maar bijzonder spannend festival, dat vooral niet moet groeien om interessant te worden.

Setlist
1. A Glamour
2. O
3. Mountain
4. Into The Corn
5. The Howling
6. Left Hand Wave
7. Throwing Bones
8. The None Of One
9. Crocodile

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: