Home > Concerten > Dourfestival 2011 – 17 juli 2011 – Dour

Dourfestival 2011 – 17 juli 2011 – Dour

Dag vier van het Dourfestival wordt gekenmerkt door de klassieke verschijnselen: zombies dwalen over de weide, vuile schoenen en kleren hangen om verwelkte lijven. Maar de terreinen zelf liggen er nog behoorlijk fris bij, tenminste als je de plassen en modder niet meetelt. De Recycle & Roll-teams hebben duidelijk schitterend werk geleverd. Nergens zijn bergen afval terug te vinden. En er is ook nog muziek uiteraard.

Blijkbaar was er iets verschoven in de programmatie van de ClubCircuit Marquee want SX, de opener van de dag, was met en uur uitgesteld. En we lopen zo al niet echt warm voor de volgende Belgische belofte. Ongetwijfeld is het Studio Brusselpubliek hier wel warm voor te krijgen, voor ons is het niet meer als het volgende elektropopbandje. Bovendien droop de zelfzekerheid er af. Wat ons betreft moet er eerst nog iets bewezen worden.

Geef ons dan maar K-Branding, die wel risico’s durfden te nemen en het experiment niet schuwden. Het Brusselse drietal deed je haren rechtop komen met drums, gitaar en saxofoon, waarbij elk van die instrumenten door de mangel werd gehaald. Soms was het resultaat hypnotiserend en het volgende ogenblik werd het bloed van onder je nagels gehaald. Niet meteen zondagmiddagmuziek, maar wel lekker.

Dat Airship weet hoe ze een publiek moeten aanpakken, hadden wij vorig jaar op Pukkelpop al gezien en ook nu weer leek zanger-gitarist Elliott Williams probeert nog steeds de vrouwen op de eerste rij met zijn blik te versieren en de band is intussen nog beter op elkaar ingespeeld, waardoor de songs simpel uit de vingers worden getoverd.

Het lijkt eenvoudig, maar het vraagt in de eerste plaats nog steeds de nummers om een tent op dergelijk vroeg uur mee te krijgen. Airship heeft het duidelijk in zich om brokken te gaan maken. Alleen maar oppassen dat ze niet naast hun schoenen gaan lopen. Talent is immers één ding, persoonlijkheid een heel ander. En beide elementen zijn nodig om van een goede groep een fantastische band te maken.

Nog een verrassing uit onverwachte hoek was Russian Circles. De instrumentale powerrock deed de hoofden onhoudbaar op en neer dobberen. Het was met name drummer Dave Turncrantz die zich liet gelden en de band voor zich uit stuwde. Gitarist Mike Sullivan  legde het gedans van zijn vingers in een loop en ging daarna op zoek naar de groove terwijl bassist Brian Cook met donkere baslijnen de pan uitschraapte. Het resultaat was rock die flirtte met metal, maar toch bijzonder harmonisch was.

Het leken wel zoutpilaren, de zwartrokken van Boris Enkel drummer Atsuo liet af en toe zijn emoties blijken. Het drietal vooraan het podium hield het vooral bij cool zijn en de nodige noise uit hun snaren jagen. Aan inspiratie ontbreekt het dit viertal ook duidelijk niet aangezien ze dit jaar alleen al vier albums hebben uitgebracht.

Het resultaat was experimentele rock met een injectie van noise, waarbij zanger-gitarist-bassist samen met ritmegitariste Wata een tapijt van noiserock creëren waardoor leadgitarist Michio Kurihara zijn solo’s trekt, gecombineerd met vaak intrigerende effecten.

Gezien de muziek niet enkel de nadruk legde op de noise, maar ook al eens werd teruggeschroefd tot stoner- of andere rock, bleef het voor het publiek steeds spannend om te volgen welke kant de band zou opgaan. Bijzonder geslaagd optreden.

Karma To Burn had het een tijd geleden even voor bekeken gehouden, maar gezien het stoner bloed niet uit de aderen gedraineerd kon worden, ging de band terug samenwerken met een nieuw album, ‘V’, als resultaat. In Dour zagen ze er een beetje scruffy uit, maar hun instrumentale muziek was daarentegen uiterst strak en werd op het scherp van de snee gespeeld.

Meest opvallend bandlid was de recht uit The Muppets weggelopen Animal-lookalike Rob Oswald, die met zijn wat eigenaardig opgesteld drumstel het tempo bijzonder hoog wist te houden. Dit is andere stoner dan die van Kyuss, maar minstens even lekker. Gezien het ontbreken van zang, is het immers de gitaar die voortdurend het voortouw neemt en krijgt. Het resultaat was een optreden dat aan een moordend ritme doorheen La Petite Maison dans la Prairie raasde.

Copyright: daMusic
Meer foto’s vind je hier.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: