Home > Concerten > Dourfestival 2011 – 16 juli 2011 – Dour

Dourfestival 2011 – 16 juli 2011 – Dour

Ook op dag drie van het festival wou de natuur zijn zegje doen. De Magik SoundSystem-tent was namelijk een tijdlang ontoegankelijk omdat de wind er een uitgebreide solo wilde spelen. Maar niet getreurd: er viel nog meer dan genoeg te beleven op de andere podia.

El National Quarterback gaven bijvoorbeeld het beste van zichzelf in La Petite Maison dans la Prairie. En dat deden ze goed. De liedjes waren niet onverdienstelijk en het was ook duidelijk dat het viertal zich volop amuseerde. Alleen is het moeilijk om hen te onderscheiden van het volgende indiebandje in de rij. Het verschil moet met andere woorden nog gemaakt worden. Maar een goed begin is wel nog steeds het halve werk.

Voor The Selecter is het intussen al het tweede begin. Zij hebben nooit de status van The Specials of Madness bereikt, maar dat was nog geen reden om niet te gaan skanken op eightieshits als Missing Words, hoogtepunt On My Radio of afsluiter Too Much Pressure. Of het jonge publiek geïnteresseerd was in de nieuwe plaat, die eind deze maand zou gaan verschijnen, is op zijn minst dubieus, maar intussen had deze reünie hier wel bewezen dat ze een duidelijke bestaansreden had.

Cloud Control speelde, in tegenstelling tot voorgaande band, met een splinternieuw spel kaarten en had duidelijk de juiste troeven in handen. Een bijzonder strakke ritmesectie werd aangevuld met een nonchalante gitaar en de samenzang tussen toetseniste Heidi Lenffer (zus van drummer Ulrich), gitarist Alister Wright en occasioneel ook de wat diepere stem van bassist Jeremy Kelshaw.

En die combinatie bleek een full house waard te zijn. De gitaaruitvallen van Wright leken slordiger dan ze in feite waren en gaven het geheel een heel eigen stijl. Dit zou wel eens de volgende Vampire Weekend kunnen zijn, maar dan zonder de exotische invloeden.

Voor Yussuf Jerusalem lagen de kaarten helemaal anders. In zowat een uur tijd joeg dit trio er zowat twintig nummers doorheen. Geen franjes, geen gedoe, gewoon een stevige gitaar,  bijpassende bas en drums en invloeden die naar vroege punkrock roken. Vergelijk het met een band als Ash, maar dan met teksten die zowel in het Engels als in het Frans werden gereciteerd.

Opvallend dansbaar en de tent op een vroeg uur al in vuur en vlam zetten, het is niet elke band gegeven. Architecture In Helsinki deed het feilloos met een soort elektropop, die zowel dansbaar als soulvol was. Vooral zangeres Kellie Sutherland legde bijzonder veel soulgevoel in haar bijdragen.

Dit was vooral een feelgoodoptreden dat je meenam op een reis langs funky wegen en slingerende elektronicapaden. Die paden leidden niet alleen naar gekende songs als afsluiter Contact High, ook (splinter)nieuw werk kwam aan bod. En meteen werd even gesignaleerd dat de clip voor nieuwe single Escape werd opgenomen in Bergen. In combinatie met de bijpassende dansjes (That Beep) mocht dit van ons allemaal.

Hiphop is nooit echt ons ding geweest, die paar uitzonderingen te na gelaten. Blijft nog de vraag of je Saul Williams onder de hiphopnoemer kan catalogeren. Hij declameert, dat wel. En tussen de nummers in wil hij al eens een stukje strijdvaardige poëzie reciteren. Maar hij heeft wel een liveband bij zich en die gebruikte hij uiterst zorgvuldig om zijn boodschap over te brengen. Zoals in opener List Of Demands, dat werd gedragen door een bijzonder giftige gitaar.

Zelf holde hij over het podium, een handgemaakte trommel in de hand, terwijl zijn zoon aan de zijkant van het podium de maat aangaf. Wat ons vooral aansprak was de passie waarmee Williams opging in zijn werk.

Het moest trouwens niet altijd even drammerig zijn. Ook de meer ingetogen songs kwamen aan bod en raakten evengoed de juiste snaar. Maar vooral van nummers als het schitterende, bijna militaristisch aandoende Surrender (A Second To Think) was het smullen geblazen. Saul Williams was zo’n revelatie, die het Dourfestival maakt tot wat het is: een ontdekkingsreis.

Voor Groundation’s Tribute to Bob Marley zat het niet echt mee. Dat was namelijk het begin van een lange, van regen doordrenkte avond. Het gevolg was uiteraard dat de tenten werden opgezocht en dat de paraplu’s werden bovengehaald. Jammer, want een betere tribute-band gaat u niet meer vinden. Ook al omdat ze in Dour voor het eerst sinds een half jaar weer op volle sterkte waren (na de nodige ziektes en bevallingen).

Maar de vibe zat dus wel helemaal goed. The Last Arena werd op temperatuur gebracht met Work om daarna te kiezen uit een keur van bekend en minder bekend werk zodat zowel de Marleykenner als de doorsnee festivalganger zijn gading kon vinden.

U kent de broertjes Acher misschien van The Notwist, maar daarnaast hebben ze nog een ander project lopen. Voor 13&God krijgen ze de hulp van rapper Doseone van Themselves. Het resultaat is een collage van elektronica, de dromerige stem van Markus Acher en de nasale raps van Doseone. Vooral die laatste trekt alle aandacht naar zich toe, waardoor het optreden vaak overhelt naar de hiphopkant van het spectrum en de eentonigheid toeslaat.

Maar af en toe blijkt de magie wel aan te slaan en dan met name in de songs waarin Doseones bijdrage beperkt blijft. Dit was amusant voor even, maar niet boeiend genoeg om een uur de aandacht vast te kunnen houden.

Hij is zestig jaar oud, maar het blijft heerlijk om horen hoe Horace Andy met zijn unieke stem de teksten van fantastische nummers als Money en Must Surrender over de riddims, die zijn band uit hun instrumenten toverden, uitstrooide. Af en toe leek hij even de draad kwijt te zijn en deed hij de groep het nummer gewoon terug heropstarten, maar laat ons dat gewoon wijten aan het feit dat de man ook op deze leeftijd nog steeds een perfectionist is.

Zelfs wie geen greintje voeling heeft met reggae, kon opgaan in het enthousiasme van deze kranige zestiger. Naast zijn eigen werk was hij immers ook niet te benauwd om Man Next Door, een van de songs waarmee Massive Attack hem echt onder de aandacht van het grote publiek bracht, op te diepen. De ontvangst van dat publiek was dan ook bijzonder warm en enthousiast.

Of we onze rugzak even bij ons konden houden tijdens het concert. Het was een beetje een rare vraag van de security toen we die rugzak op het veiligheidshek vooraan hadden gedeponeerd. Het waarom van die vraag werd echter al snel duidelijk: Les Savy Fav was in the house.

Nochtans leek alles nog normaal toen de vier muzikanten het podium opkwamen. Dat er stevig gerockt zou worden bleek van bij de eerste gitaarakkoorden. Ritmegitarist Seth Jabour legde een stevige groove waarover Andrew Reulands leadgitaar zijn in echo gedrenkte solo’s kon uitsmeren.

En plotseling was daar zanger Tim Harrington. Voor je het wist stond hij als een waarlijke duivel uit een doosje voor je neus, verstrikte hij je in de glinsterende gouden doeken die hij rond zich had gewikkeld of gaf hij je een tongzoen. Niemand was veilig. Een fotograaf zag zijn toestel plotseling gebruikt om foto’s van het publiek, van zichzelf en zijn collega’s te nemen en de security beleefde een helse avond terwijl ze met de microfoondraad achter deze razende roeland aan moesten.

Intussen raasde de muziek als een tornado over de hoofden. De regen die buiten de tent met bakken uit de lucht viel hield er zowaar de adem van in toen Harrington tot buiten de tent zijn ding ging doen.

En uiteraard ging het publiek uit de bol. Crowdsurfers zeilden over de golven als nooit tevoren en de rattenvanger van Dour nam een heel zootje aanbidders mee op sleeptouw. Dit oversteeg het gegeven concert. Dit was een totaalspektakel inclusief verkleedpartijen (ook de muzikanten werden terwijl ze verder speelden aangekleed door Harrington), maskers en stripteases (zij het niet bepaald sexy).

Dit optreden blijft zonder enige twijfel in het geheugen gegrift van al wie op dat moment in La Petite Maison dans la Prairie was. En volkomen terecht.

Copyright: daMusic
Meer foto’s vind je hier.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: