Home > Concerten > Destroyer – Love Like Birds – Vaartkapoen, Brussel – 26 juni 2011

Destroyer – Love Like Birds – Vaartkapoen, Brussel – 26 juni 2011

Dan Bejar zegt wel vaker dat het zijn muzikanten zijn die de muziek van zijn band Destroyer maken tot wat het is. In de Vaartkapoen leek hij dat absoluut te willen bewijzen en van ons mocht het.

Onder haar alias Love Like Birds mocht Elke De Mey het voorprogramma verzorgen. Of dit het zoveelste meisje met gitaar wordt valt nog te bezien. Wij waren vooral onder de indruk van haar opener Oscar, een intriest, traag nummer waarvan de melancholie afdroop. Jammer dat het gitaarspel soms wat te wensen overliet (tijdens Chess raakte ze daardoor twee keer de draad kwijt), maar hier zou toch wel wat in kunnen zitten.

Dan bleef nog de vraag of Destroyer zijn recente pareltje ‘Kaputt’ zou weten te vertalen naar het podium. De productie is immers bijzonder eigenwijsen gepolijst en er dolen voortdurend jazzy blazers doorheen de songs. Referenties aan het Steely Dan en Roxy Music uit de jaren tachtig worden veelvuldig aangehaald. Hoe bewijs je dan dat dat ook op een podium kan?

Dat meesterpleiter Dan Bejar alles uit de kast zou halen om zijn pleidooi kracht bij te zetten werd al duidelijk toen zijn groep aantrad. Naast de ritmesectie bestond zijn team namelijk nog uit twee gitaristen, twee blazers en de onovertroffen toetseniste-backingvocaliste, die Bejars eigenzinnige stem extra deed uitkomen.

Het was bijzonder imposant hoe de Canadese frontman de feiten voor zich kon laten spreken. Enkel wanneer nodig nam hij de microfoon ter hand. Voor de rest trok hij zich voornamelijk terug en liet hij het podium helemaal aan de muzikanten. Zelf zat hij dan op zijn knieën vooraan het podium te genieten van wat hij zonet in gang had gezet.

Het hoeft uiteraard geen betoog dat dat enkel kan als de inhoud van het pleidooi voldoende gestoffeerd en van een dergelijke kwaliteit en opbouw is dat de (eerder karig opgekomen) jury zijn oordeel slechts in één richting kan uitsturen. Als je dan songs als het geweldige Kaputt of Painter In Your Pocket uit je hoge hoed kan toveren, is het pleit algauw beslecht.

Tijdens Suicide Demo For Kara Walker werd ook nog de blokfluit als bewijsmateriaal aangebracht, waardoor de weegschaal der rechtvaardigheid al meteen helemaal de juiste richting uitging. Het was daarenboven een waar genoegen om de trompettist in de intro van dat nummer zijn instrument door enkele pedalen te horen sturen waardoor het soms weg had van een mondharmonica en het volgende moment deed denken aan een soort keelzang.

Uiteindelijk kwam zowat heel de nieuwe cd aan bod met enkele oudere extraatjes als kers op de taart. De uitgesponnen versie van Bay Of Pigs zou dan uiteindelijk de doorslag geven en Destroyer en meester-advocaat Dan Bejar in onze annalen voor eeuwig tot de balie der onvergetelijke muziek toe te laten.

Advertenties
Categorieën:Concerten Tags: , ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: