Home > Concerten > Roger Waters ‘The Wall Live’ – Sportpaleis, Antwerpen – 28 mei 2011

Roger Waters ‘The Wall Live’ – Sportpaleis, Antwerpen – 28 mei 2011

Muziek die verweven zit in een minutieus uitgewerkt, visueel spektakel is minder spannend. Laat het ons daarover alvast eens zijn. De radertjes zijn zo strak afgesteld dat er niet mag worden afgeweken van het vooropgezette plan. En dat heeft onvermijdelijk zijn invloed op de spontaneïteit van en de mogelijkheid tot improvisatie binnen de muziek. Maar wat Roger Waters met ‘The Wall Live’ bracht was meer dan muziek. Dit was sociale bewustmaking, hoe voorspelbaar die soms ook mocht zijn.

Het verhaal is genoegzaam bekend. Als u dit leest, gaan wij ervanuit dat u via één of andere medium de geschiedenis van ‘The Wall’ al hebt leren kennen. Daarover gaan we hier dus niet meer uitweiden. Het neemt alleen maar de magie van het spektakel weg.

Want magie was er wel degelijk. Misschien dacht u dat het Sportpaleis het niet in zich had om een vonk te doen overslaan op een voornamelijk zittend publiek. Wij waren daarvan ook overtuigd en zochten met de nodige gereserveerdheid onze stoeltjes op. Die gereserveerdheid was twee uur later weggespoeld. En dat had niets met bier te maken.

Zoals dat het geval was bij de voorstellingen in de jaren tachtig, stond de muur er bij het begin van de show al gedeeltelijk. Niet alleen om de onoverbrugbare afstand tussen artiest en publiek te benadrukken, de muur zou vooral fungeren als reusachtig projectiescherm waarop beelden met een verbazingwekkende scherpte werden geprojecteerd.

Indrukwekkende middelen zijn één ding, de boodschap is een andere. Toen de show werd ingezet met een fragment uit de soundtrack van de film ‘Spartacus’ was de verwachting in de zaal bijna tastbaar. Naast Roger Waters’ kijk op zijn eigen leven, werd het spektakel ook de eenentwintigste eeuw ingekatapulteerd.

Het neerstortende vliegtuig waarin Waters’ vader omkwam (In The Flesh Pt 1) werd niet alleen verbeeld door foto’s van gesneuvelden uit de tweede wereldoorlog, ook meer recente oorlogsslachtoffers (en niet alleen soldaten) werden erbij gehaald. De toeschouwers werden meteen aan het denken gezet over de (on)zin van oorlog. Oorlog die ook nu nog in een handomdraai wordt ingezet, tenminste als de inzet (lees: olie, diamanten, …) hoog genoeg is.

Diezelfde maatschappijkritiek kwam terug boven tijdens Goodbye Blue Sky toen niet alleen kruisen, maar ook wassende manen en logo’s werden gedropt uit de bommenwerpers. Datzelfde consumentisme (ook de i-rage kwam aan bod) werd trouwens regelmatig gehekeld, iets wat ook al gebeurde tijdens Roger Waters’ vorige soloshow. Resultaat was dat je als kijker met je neus op de rauwe zij het soms wat melige waarheid werd gedrukt.

Dat de muziek uitstekend klonk, kon niet ontkend worden. De toepassing van quadrofonie was misschien niet echt een extra, maar droeg wel bij tot het gevoel dat je af en toe middenin de actie zat. Ook het spel met de spots betrok het publiek bij de show.

De uitvoering van de songs was uiteraard bijzonder secuur. Zowel Dave Kilminster als Snowy White zijn begaafde gitaristen, die de solo’s van David Gilmour – die van Comfortably Numb werd ooit tot beste gitaarsolo ooit bekroond – mooi kunnen naspelen. Dat het af en toe zoeken was naar de verschillen met de plaatversie is misschien eerder logisch om opnieuw het visuele spektakel niet te ontregelen.

En ook de rest van de band, die eerst helemaal achter de muur verdween en daarna toch nog op de voorgrond mocht treden (met een speciale vermelding voor de backing vocalisten) verdient een pluim. Waters zelf is misschien niet meteen de meest begaafde zanger, maar kan met zijn typisch Engelse stem wel erg veel emoties tot leven brengen, hetgeen het best tot uiting kwam tijdens The Trial.

‘The Wall’ was een ervaring die absoluut de moeite loonde. Af en toe werd je met harde feiten (inclusief je eigen passiviteit) geconfronteerd, iets wat een absolute meerwaarde aan het spektakel gaf. Maar ook al leert de ervaring dat zoiets niet lang blijft hangen, (twee maal) vijftienduizend man even aan het denken zetten, il faut le faire. Dan is het offer van Pink (en Spartacus en Jezus en …) niet helemaal tevergeefs geweest.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: