Home > Concerten > Slim Cessna’s Auto Club – Trix, Borgerhout – 8 mei 2011

Slim Cessna’s Auto Club – Trix, Borgerhout – 8 mei 2011

In deze tijden van pedopriesters en ontdopingen kan het geloof elk duwtje in de rug gebruiken. Enter Slim Cessna’s Auto Club. Het hologram dat gitarist-banjospeler Rev. Dwight Pentacost op zijn gitaar met dubbele nek had gemonteerd was veelzeggend. Het beeld van Maria dat voortdurend overging in dat van Jezus kreeg bij zijn omzwervingen over het podium vaak een wat grotesk uitzicht. Iets wat eigenlijk gold voor de hele bende.

Het is een publiek geheim dat Slim Cessna’s Auto Club een ongelooflijke liveband is. Vandaar dat ook wij ons voor een keertje wilden begeven op onbetreden paden, want – en ieder die wel eens een concert meemaakt zal dat beamen – een plaat maken is één ding, maar met die songs een zaal doen ontploffen is een heel andere zaak.

Dat dit concert weggestopt zat in de club – lees: de bar – van Trix was eerder een voordeel. Het handjevol opgedaagde sympathisanten stond nu met de lip op het podium, hetgeen kapitein Slim Cessna en eerste stuurman Munly de kans gaf hun teksten letterlijk in het aangezicht van de toeschouwers te spuwen. Daarbij maakten beide heren regelmatig een rondje door de zaal, vaak zelfs op hun knieën.

Vooral als Munly zijn gitaar of banjo aflegde en samen met Cessna de lokale duivels ging bezweren, ging de energiemeter zwaar in het rood. Dat Munly ook nog eens een kop heeft, waarmee je kinderen angst kan aanjagen met diepliggende, priemende en ingevallen wangen, droeg nog bij tot het over-the-top-effect van dit spektakel. Vaak ontermde hij zich over die ene andersvalide alsof hij ervan overtuigd was dat hij na zijn handoplegging uit zijn rolstoel zou opstaan. Maar wat vooral fascineerde is dat je echt geloofde, geloofde in de kracht van muziek, in de kracht die kan uitgaan van een optreden.

Ondertussen schuurde Pentacost zijn banjo en/of gitaar voortdurend tegen zijn versterker op zoek naar muzikale verlossing en feedback. Bassist Daniel Grandbois leek steeds in rechtstreeks contact met het hogere te staan en de gedrongen drummer Chadzilla joeg de hele bende voor zich uit als een door een exorcist net uitgezworen troep demonen.

Met titels als That Fierce Cow Is Common Sense In A Country Dress weet je ook al dat je niet bij je dagdagelijkse doorsneeband bent beland. Maar eigenlijk deden de titels van de songs er niet echt toe. Het was de show, waar het om draaide: van balanceren op monitoren, van achterovervallen en gewoon door blijven zingen, van synchrone danspasjes, … Het zal allemaal in dat anderhalf uur waar je ook als neutraal toeschouwer in kon verdwalen.

En toch. Als het ene moment de vonk muzikaal wel oversloeg, durfde die bij het volgende nummer nogal eens verloren te gaan, waardoor je wel eens de draad durfde kwijt te raken. Maar eigenlijk zijn dat details. Want, zelfs als je niet helemaal overtuigd bent, is het niet ondenkbaar dat je dit schouwspel toch nog eens wil meemaken. Misschien dan vooraf toch even de muziek wat meer op je in laten werken. Want Slim Cessna’s Auto Club op je nuchtere maag kan behoorlijk zwaar doorwegen.

Copyright tekst : daMusic
Copyright foto : Rootstime.be

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: