Home > Concerten > No Age – Casse Brique – Ping Pong Tactics – La Chocolaterie, St-Jans-Molenbeek – 5 april 2011

No Age – Casse Brique – Ping Pong Tactics – La Chocolaterie, St-Jans-Molenbeek – 5 april 2011

No Age hebben een reputatie: hun concerten zouden even spannend zijn als de broek om de billen van een geoefende, Braziliaanse danseres. In Trix hebben ze dat eerder dit jaar naar het schijnt al bewezen. Hoog tijd dus om die broek ook aan te passen.

Aan ballen ontbrak het eerste support act Ping Pong Tactics niet. Met veel branie – zij het voor twee derde met de kop in de grond cq. het plafond – begon het trio aan hun set van songs, die bijna allemaal interessant begonnen, maar verderop een beetje verzandden in eentonigheid. Pas naar het einde van de show zat er meer nuance in hun nummers. Blijven volhouden, jongens, dat komt goed.

Dat Casse Brique al heel wat meer haar op de tanden had, werd al snel duidelijk. Hun muziek (Maxime Thomas speelt drums, Julien Conti gebruikt bas en gitaar door elkaar met behulp van samples) ligt ergens tussen Kong. Battles en Dub Trio, maar ook 65daysofstatic werd vernoemd als invloed. Gedreven was het in elk geval van begin tot einde. En die opstelling (centraal in de zaal zonder podium) speelde daarin ook mee. Volhouden, jongens, dit IS al goed en wordt vast nog beter.

No Age had intussen ruimschoots de tijd gehad om op te stellen. Probleem in La Chocolaterie (een tot cultureel centrum ingebouwde, voormalige chocoladefabriek) was dat het podium zo laag was dat enkel de eerste drie rijen behoorlijk konden zien. Daarachter was het gissen naar wat zich vooraan afspeelde.

En daar bleef het niet eens bij: de man achter de mixtafel had blijkbaar de indruk dat hij in Vorst Nationaal stond. De klank verwaterde na een goede start tot een modderbrij, waarin alle details verloren gingen.

Het begon nochtans allemaal veelbelovend. Life Prowler deed de oren meteen spitsen (gezien we toch geen bal zagen). De drums van Dean Allen Spunt Konden op dat moment nog onderscheiden worden van de gitaren van Randy Randall En de effecten van derde man Cundo Bermudez (met stropdas, pet en overjas) raakten nog tot aan de achterste rijen. Het publiek ging op dat moment ook nog helemaal op in de muziek. Maar tegen de tijd dat de band bij Fever Dreaming (ingeleid door een dromerig verhaal van Randall) was gekomen, was er van onderscheid nog weinig te bekennen.

Af en toe was er nog een flard die tot bij de achterste rijen raakten en kon je nummers als Glitter nog onderscheiden, maar verder moest je je verlaten op de aankondigingen van Spunt, die achter de microfoon (en zich soms in vreemde bochten wringend om die binnen mondbereik te houden) steevast en tevergeefs probeerde het publiek bij de show te betrekken. Tijdens Shed & Transcend maakte Randall ook nog het obligate ommetje door het publiek, maar dat hebben we ook maar van horen zeggen.

Het was niet echt een hoogvlieger, dit concert van No Age, al kon de band daar zelf weinig aan verhelpen. Maar toch: dit had zo goed kunnen zijn en was uiteindelijk slechts een derderangs flodderbroek.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: