Home > Concerten > Ray LaMontagne – The Secret Sisters – Elisabethzaal, Antwerpen – 18 februari 2011

Ray LaMontagne – The Secret Sisters – Elisabethzaal, Antwerpen – 18 februari 2011

Perfect of zielloos. Waar ligt de grens? Het is een vraag die spontaan opkomt als je Ray LaMontagne aan het werk ziet. Of toch ook weer niet. Want daarvoor was het te veel genieten van de perfectie van zijn soulvolle stem. Zielloos was dan ook een adjectief dat nooit bij ons opkwam in de Elisabethzaal in Antwerpen.

Voor zijn Nederlandse optreden haalde hij slechts één bisnummer boven, maar Belgische fans bedacht hij met twee encores. Om maar te zeggen dat het enthousiasme van de volle zaal soms ontroerend was. Of dat terecht was, hangt af van aan welke kant van de hoger vermelde discussie u staat.

Vooraf waren het The Secret Sisters die met verstomming sloegen. Hun “otherworldly voices” – zoals LaMontagne het tijdens zijn show het zou omschrijven – waren inderdaad indrukwekkend. En die stemmen gebruikten ze om covers van grote countryhelden als Hank Williams te spelen naast enkele eigen nummers. Het zijn inderdaad prachtige stemmen, die de zusjes Rogers gebruiken om hun liefde voor classic country in de verf te zetten. Leuk voor wie van het genre houdt, maar verder niet echt spraakmakend.

Wat dan weer wel boeide was de bijstand die ze verleenden aan Ray Lamontagne tijdens de cover van Mama Tried van Merle Haggard. Ook dat was klassieke country, maar in combinatie met de stem van LaMontagne zelf was dit inderdaad grenzend aan bovenaards.

Het was hoe dan ook voor de eigen nummers van de man dat dit publiek was afgezakt naar Antwerpen. Bijgestaan door de al even imponerende Pariah Dogs bracht LaMontagne een stevig deel songs van zijn laatste plaat, waarvoor hij producer Ethan Johns opzij had gezet. Blijkbaar was het voor hem frustrerend geweest zich te moeten neerleggen bij de beslissingen van zijn vroegere producer, gezien hij de versies van enkele nummers zoals You Are The Best Thing speelde zoals hij ze oorspronkelijk had geschreven en niet zoals ze werden opgenomen.

LaMontagne had blijkbaar ook heel wat aan zelfvertrouwen gewonnen. Want waar tijdens zijn vorige doortocht zijn commentaar beperkt bleef tot “Hey man, I just want to play my music!” op de oproep tot meer communicatie vanuit het publiek, gaf hij nu regelmatig commentaar bij de versies die hij speelde en sprak hij zijn lof uit voor het voorprogramma.

Verder was dit inderdaad perfect en kunnen wij zelfs begrijpen dat dit zielloos wordt genoemd. Het is nu eenmaal zo dat perfectie, hoe imperfect ook, als niet van deze wereld wordt geacht, waardoor het iets doods in zich heeft.Het blijft trouwens een raadsel hoe je niet kunt geraakt worden door nummers als God Willin’ & The Creek Don’t Rise, dat ons tot tranen toe kan bewegen.

Dat de plaat gewoon werd nagespeeld is trouwens een argument dat geen steek houdt. Buiten het feit dat het tempo merkelijk lager lag dan op de plaat, waren er ook de ongewone versies van de songs en de bijdragen van The Secret Sisters.

U mag dit gerust zielloos noemen. Wij zullen er niet minder om nagenieten van een heerlijk concert van een supergetalenteerd muzikant, die soul en country weet te versmelten tot iets dat hem helemaal eigen is.

Copyright foto : TvanG

Advertenties
  1. 22 februari 2011 om 2:29 pm

    Wie dit zielloos noemt, heeft zelf een ziel van karton volgens mij. Pure schoonheid was het.

  2. lukastev
    22 februari 2011 om 5:59 pm

    Voor mij was dit een ronduit schitterend optreden, pure klasse, groots… Ik had enkele uren nodig om te bekomen.

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: