Home > cd's > Bruce Bherman – Untagged Friends

Bruce Bherman – Untagged Friends

Het was oorspronkelijk de bedoeling deze cd in de Exit Poll te stoppen,maar Bruce Bherman heeft al heel wat muzikale kilometers op de teller staan. ‘Untagged Friends’ is namelijk zijn zesde album. En deze keer heeft hij het wel degelijk groots aangepakt. Redenen genoeg dus om deze plaat een volwaardige bespreking mee te geven.

Bovendien is ‘Untagged Friends’ ook nog eens een dubbelalbum, weliswaar met enkele akoestische vullertjes, maar toch nog steeds meer dan genoeg volwaardige songs. Dat hij voor het maken van deze plaat de deskundige hulp van onder meer Tony Crow en Kurt Wagner (Lambchop) kreeg en dat de plaat geproducet werd door niemand minder dan Mark Nevers (Andrew Bird, Lambchop, …) is inmiddels genoegzaam bekend.

Maar het zijn nog altijd de songs die het moeten doen. En wat dat betreft, mag Bherman tevreden zijn. Als je binnenvalt met een parel als Dreamer heb je, wat ons betreft, al meteen een streepje voor. Het is een donkere sleper, waar de stem van Bherman wonderwel bij past. Nochtans is het moeilijk om overal even enthousiast te zijn over die stem, want al in Absinthe, het tweede nummer, krijgen wij het op dat vlak al moeilijk.

Hetgeen uiteraard niets afdoet aan de kwaliteit van de song op zich. Prachtig hoe die gitaar de haren in je nek doet rechtkomen, hoe die (staande) bas je oren zalft. Maar Bhermans stem maakt het ons dus moeilijk. Iets wat trouwens als een rode draad door de plaat loopt. Downtempo songs als Darkened Canyon zijn beter te pruimen, alsof het zingen op zich het probleem is.

Muzikaal valt er niks af te dingen op ‘Untagged Friends’. De piano past perfect bij Rumours. Over To The Office hangt een donker, bijna dreigend sfeertje, waardoor je je met plezier laat meeslepen. Opnieuw zit er daar zo’n venijnige gitaar verstopt achter de lieflijke pianoklanken.

Op de tweede cd zet Bherman zijn muzikale triomftocht gewoon voort met het jazzy I’ll Wait For You In Line. Pinky Girl en I Was Smiling lijden aan dezelfde ziekte als hoger beschreven, maar White And Blue maakt meteen weer veel goed.  En de akoestische versies zijn eerder overbodig dan een toegevoegde waarde.

Bruce Bherman heeft met ‘Untagged Friends’ een ambitieus album gemaakt en is ook grotendeels geslaagd in zijn opzet. Aan songschrijverstalent ontbreekt het hem duidelijk niet en met de stem die je van moeder natuur meekreeg moet je het nu eenmaal doen. Maar bij nader inzien is dat slechts een schoonheidsvlekje op een prima album.

Copyright: daMusic

Advertenties
Categorieën:cd's Tags: ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: