Home > Concerten > 2010, een jaar in concerten (januari t/m juni)

2010, een jaar in concerten (januari t/m juni)

2010 was een goed concertjaar. Niet dat ik er al een slecht heb meegemaakt. Elk jaar zijn er wel groepen waar mijn mond van openvalt, die mij doen rillingen krijgen of mij – en ik verzeker u: dat gebeurt niet vaak – mij in het zweet doen werken.

Het concertjaar werd ingezet met de dochter van Chris Whitley die in de Roma liet zien over een indrukwekkend keelgat te beschikken. Het wa allemaal nog een beetje onwennig, maar toch behoorlijk volwassen voor zo’n jonge artieste. Later stond ze nog geprogrammeerd om met Black Dub, het project van Daniel Lanois, op te treden, maar een motorongeluk stak daar uiteindelijk een stokje voor.

Band Of Skulls staken hun neus voor het eerst in januari aan het raam met een kort, maar intens concertje in de Witlof Bar van de Botanique. Op uitdrukkelijke vraag van de platenmaatschappij breiden we daar dan maar meteen een interview aan vast. Later zouden ze nog op Pukkelpop en in Het Depot spelen, maar hun muziek was niet bijtend genoeg om ze twee keer op een jaar te gaan zien.

Good Shoes was een aangename verrassing. Hun tweede plaat is absoluut de moeite waard. De doorbraak is er nog niet, maar deze jongens komen er wel. Het blijft toch leuk om dit soort bands te ontdekken en de Botanique had er een patent op om ze te programmeren.

Februari werd ingezet met het gesmaakte concert van Grand Archives in de Witlof Bar van de Botanique. Hun liedjes hadden me al geraakt op plaat en deden dat ook vanop het podium. Zo groot als hun kompanen van Band Of Horses worden ze waarschijnlijk nooit, maar wat mij betreft hoeft dat ook niet.

Shearwater zagen we ook in de tweede maand aan het werk nadat we David Thomas Broughton als voorprogramma aan het werk zagen. Als je de kans krijgt om die jongeman aan het werk te zien, zeker doen. Al is ook Shearwater een absolute must op de lijst van elke rechtgeaarde indieliefhebber en dat bewezen ze in de Botanique met verve.

Op vraag van dochterlief werd ook Owl City op de kalender gezet. Het was leuker om haar bezig te zien dan om de band bezig te horen, ook al hebben we ooit al slechtere concerten gezien.

Girls maakten een pracht van een plaat en ook hun optreden was aangenaam, maar niet fantastisch.

Het optreden van Why? Was ongetwijfeld één van de hoogtepunten van het jaar. Doordat Yoni Wolf zich enkel en alleen met zijn microfoon moest bezighouden, kregen we er de gekke toeren van de man ook nog gratis bij.

Los Campesinos! zagen we ooit het podium van de Witlof Bar overstromen. Nu kregen ze de iets grotere rotonde eveneens op de knieën, inclusief intermezzo tussen het publiek. Dit werkt op een klein podium, maar bleek verloren te lopen op het hoofdpodium van het Dourfestival in juli.

Owen Pallett doet het nog steeds in zijn eentje en heeft duidelijk ook niemand nodig om indruk te maken. Het blijft een genoegen om zijn spielereien met viool en sampler te aanschouwen. Een absolute verademing.

Het was puur jeugdsentiment, maar daarom werd Heaven 17 niet minder gesmaakt. Het klonk uiteraard allemaal ontzettend gedateerd, maar een echte tegenvaller was het niet, al had dat ongetwijfeld ook met het bijzonder enthousiaste, iets oudere publiek te maken.

Jammer dat Emanuel zijn hele Fear niet had meegebracht. Nu was het een beetje een uitgeklede versie van de uitstekende songs van zijn debuut. Wij wachten in elk geval in spanning af deze band in volle glorie aan het werk te kunnen zien.

‘Infinite Arms’ zal nooit ons favoriete Band Of Horsesalbum worden, maar hun optreden mocht er desondanks zijn. De plaat was op dat moment nog niet uit en het voorproefje leek nog ok te zijn, ook al had geen van de nieuwe songs de kracht die uitging van klassiekers als Funeral.

Op Domino werden we ook enigszins teleurgesteld door Kyp Malone’s Rain Machine, dat nergens het niveau van TV On The Radio haalde. Wij waren vooral in de ban van The Strange Boys, die op lakonieke wijze de zaal op een hoopje speelden.

Bijzonder leuk om zien was het experiment van The Sedan Vault om muziek en internet te combineren. Het resultaat kan je nu nog steeds ergens bekijken (als ik me niet vergis).

Dat Rodrigo Y Gabriela een behoorlijk stukje gitaar kunnen spelen bleek uit hun optreden in Vorst Nationaal in april. Het was leuk om een keertje te kunnen zien, maar zeker niet baanbrekend.

Het was jammer dat These New Puritans hun meesterwerk ‘Hidden’ niet met een volledig orkest konden brengen. Desondanks blijven songs als We Want War gewoonweg adembenemend. Op De Nachten (daar wel met orkest) zou dat nog eens blijken, ondanks alle bedenkingen die je bij de wat spastische trekken van zanger Jack Barnett kon hebben. Of hoe experiment op den duur ook gewoon pop kan worden.

De Mens kan het nog steeds en dat lieten ze in hun thuisstad ook met veel bombarie weten. Hun laatste plaat was dan misschien niet meteen een winner (een mening die mij door Frank Vander Linden trouwens niet in dank werd afgenomen), hun concerten zijn nog steeds even rauw als altijd. En zo hebben wij het graag.

En dan waren er Les Nuits waar wij genoten van Woodpigeon (die we ooit ook graag in vol ornaat zouden zien) en Stornoway op één avond, waar we uit de zaal verdreven werden door Gil Scott-Heron en waar we Wintersleep en Black Rebel Motorcycle Club zagen triomferen. The Books losten alle hoge verwachtingen in en Richard Hawley imponeerde zowaar in het Koninklijk Circus.

Tussendoor kregen we eindelijk (zijn vorige concert werd geannuleerd) nog eens Randy Newman te zien, die ons dankte voor ons geduld met een lang en boeiend concert.

Voor een handvol mensen werden wij ook ingepakt door Blitzen Trapper die met hun nieuwe plaat zowaar progrock met americana wisten te verbinden. Het optreden was al even intrigerend en was niet recht evenredig met het aantal toeschouwers.

The New Pornographers brachten niet echt veel verrassingen, maar zijn nog wel steeds prima muzikanten. Een beetje jammer dat we Dan Bejar moesten missen, maar ook A. C. Newman weet meer dan zijn mannetje te staan.

Eveneens leuk om zien was Chris Isaak, die ook een entertainer bleek te zijn en de vrouwen nog steeds voor zich weet te doen vallen. Oubolllige muziek misschien, maar toch bijzonder leuk om zien.

Met een indrukwekkend optreden van Richard Thompson werd de eerste helft van 2010 afgesloten. Of hij het nu in zijn eentje dan wel met band doet, het is nog steeds een verademing om hem aan het werk te zien. Zijn gitaarspel is uniek en zijn songs blijven bijzonder boeiend.

Advertenties
Categorieën:Concerten Tags: , ,
  1. 3 januari 2011 om 11:17 pm

    Mooi verslag/overzicht Pat! Prima prima!

    Gregor.

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: