Home > Concerten > Steve wynn & The Miracle 3 – Botanique, Brussel – 24 november 2010

Steve wynn & The Miracle 3 – Botanique, Brussel – 24 november 2010

Misschien heeft u ze opgemerkt als u toevallig in de buurt van de Botanique was, die over het algemeen iets oudere mensen met een onverklaarbare grijns op hun smoelwerk, zwevend op een wolk. Dat had allemaal te maken met de passage van Steve Wynn & The Miracle 3.

U had dan vast ook opgemerkt dat dit geen doordeweekse schapenwolkjes waren, maar eerder donkere donderwolken waaruit af en toe een bliksemschicht flitste. Want de muziek van deze Amerikaanse grootmeester der grotestadsbluesrock (om het kind maar een naam te geven) is nu eenmaal niet lieflijk en zacht. In elke song zit wel een venijnige solo verstopt.

Basis voor de muziek van Steve Wynn en kornuiten is een bijzonder strakke ritmesectie, die krachtig de lijnen uitzet waarbinnen de twee gitaristen voor Picasso mogen spelen. Linda Pitmon is een meesteres in het aanhouden van een regelmatige beat en ook eurobassist Erik Van Loo doet meer dan gewoon maar zijn steentje bijdragen.

Met When You Smile gaf Steve Wynn in zijn eentje met elektrische gitaar het startsein voor wat een (alweer) bijzonder geïnspireerd optreden zou worden. Toen Van Loo daarna de lome baslijn voor Halloween inzette, was het pleit al meteen gewonnen. Geen kop die niet meeknikte, geen voet die nog stilstond. Dit nummer kon eeuwig doorgaan en toch geen minuut vervelen. Laat Jason Vector en Wynn zelf maar ongebreideld soleren.

Uiteraard werd er ook plaats geruimd voor de songs van het nieuwe album ‘Northern Aggression’. Ribbons And Chains was de inleiding tot die plaat en viel al meteen in de smaak, maar ook Resolution en Colored Lights hielden ons moeiteloos bij de les.

Het is onbegonnen werk om hoogtepunten aan te duiden in een show van een dergelijk hoog niveau, die werkelijk nergens verveelde, maar het trio Why, Death Valley Rain en The Deep End kwam in de buurt van de perfectie, hoe imperfect het soms ook mocht zijn. En verder verdient het als een pletwals alles verbrijzelende Southern California Line ook een vermelding.

Voor gelul ben je bij Steve Wynn niet aan het goede adres. Buiten het obligate “Thank You”, het aanprijzen van de  hypnotische kwaliteiten van de hoes van de nieuwe plaat en de aankondiging, net voor het afsluitende bisnummer dat hij in januari een akoestische set speelt in Mechelen, werd de communicatie beperkt gehouden. Deze band houdt het liever bij spelen. Alle andere zaken zijn puur ballast.

De eerste bisronde was trouwens ook de moeite met een lang uitgesponnen en tot de essentie herleid john Coltrane Stereo Blues, waarna Wynn toch nog even terugkwam voor een soloversie van Boston.

Het was een mooie avond, vol knetterende gitaren en donderende bassen. Het was een avond die wij voor geen geld van de wereld hadden willen missen. Geen wonder dat wij daags nadien nog steeds op die donderwolk zweefden.

Copyright : daMusic
Foto : Rootstime

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: