Home > Concerten > Mystery Jets – Sad Day For Puppets – Botanique, Brussel – 22 september 2010

Mystery Jets – Sad Day For Puppets – Botanique, Brussel – 22 september 2010

Als u niet in de file stond, al dan niet op weg naar het Koning Boudewijnstadion, dan kon u toch niet ontkomen aan de mediastorm rond het optreden van die niet nader genoemde Ierse groep. Zelfs in andere concertzalen werd er allusie op gemaakt. “But we’re a fucking better band!”, was gitarist William Rees’ lakonieke reactie op het feit dat de rotonde van de Botanique desondanks zowat vol zat. Geen klauwen of reuzenschermen voor Mystery Jets, maar geen ziel die daar een traan om liet.

Aanvankelijk was het nochtans nagelvijlen geblazen, want Sad Day For Puppets bleven de shoegazeprincipes wel heel erg trouw. Zangeres Anna Eklund beperkte zich tot het bewegen van haar heupen, leadgitarist Marcus Sandgren durfde – Slash voorzichtig imiterend – de knieën al eens te buigen en het lichaam achterover te doen hellen, maar verder werd vooral de plankenvloer van nabij onderzocht. Leuke liedjes? Misschien, maar op den duur ook allemaal inwisselbaar en daardoor heel erg vlug vergeten.

En precies daarin schuilde de sterkte van de hoofdact: Mystery Jets hebben een waaier aan liedjes waarin meer dan voldoende afwisseling zit. Bovendien hebben ze met ‘Serotonin’ een album in de rekken liggen waar de rechtgeaarde indiepopliefhebber niet naast kan luisteren. Trouwens, dat is alweer de vierde plaat waarop Blaine Harrison en de zijnen – deze keer zonder pa Henry Harrison op tournee – laten zien dat ze de popsong volledig onder de knie hebben.

Vanavond bleek dat al meteen uit opener (en eerste nummer van de nieuwe plaat) Alice Springs dat met de nodige branie werd gebracht. Harrison gaf, gezeten op zijn barkruk, de maat aan door zijn met pleisters getooide knieën op de maat tegen elkaar te doen knikken. Rees deed zijn gitaar al meteen alle hoeken van de ronde zaal verkennen.

Verderop in het concert zou blijken dat Rees ook best een aardig stukje kan zingen. Eerste bisnummer Flash A Hungry Smile was bijvoorbeeld een track waarop hij het vocale voortouw nam. Maar het is toch Harrisons iele stem die zo kenmerkend is voor het geluid van Mystery Jets.

Verder was er in elke song wel iets te beleven: was het niet de fladdergitaar in Hideaway, dan was het wel de rake basintro van Hand Me Down of het balgorgel dat bassist Kai Fish bovenhaalde voor Behind The Bunhouse. Drummer Kapil Trivedi schuwde het grote gebaar al evenmin en zou uiteindelijk bovenop zijn drums komen te staan.

Na drie bisnummers was het eerste concert van deze tournee afgerond en het publiek was ongetwijfeld tevreden dat het hier was. Dat bleek uit het enthousiasme waarmee werd ingegaan op de uitnodiging tot dansen die Two Doors Down was of uit het voetengestamp tijdens de pauze. Misschien is Mystery Jets echt wel een “fucking better band”.

Setlist

1. Alice Springs
2. ?
3. Lady Grey
4. Serotonin
5. Waiting On A Miracle
6. Young Love
7. ?
8. Hand Me Down
9. Hideaway
10. Show Me The Light
11. ?
12 Two Doors Down
13. Behind The Bunhouse

14. Flash A Hungry Smile
15. Dreaming Of Another World
16. Lorna Doone

Copyright : daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: