Home > Concerten > Josh Ritter & The Royal City Band / Dawn Landes & The Hounds – Botanique, Brussel – 16 september 2010

Josh Ritter & The Royal City Band / Dawn Landes & The Hounds – Botanique, Brussel – 16 september 2010

Definieer “een goed concert”. Betekent dat dat een artiest twee uur ononderbroken zijn ding doet? Of dat een show een half uur weet te boeien om dan volledig in te zakken? Moet een optreden misschien naar een hoogtepunt opgebouwd worden? Allemaal vragen die je jezelf kan stellen als je een concert moet bespreken. Bij Josh Ritter lagen de antwoorden voor het rapen.

Met Dawn Landes & the Hounds had hij een voorprogramma in dezelfde trant meegebracht. Niet echt verwonderlijk gezien de twee een koppel vormen. In een frivool Charlestonjurkje bood zij een gesmaakt proevertje van haar werk aan. In de meer downtempo nummers doet haar stembereik af en toe denken aan Aimee Mann, maar ook Suzanne Vega loerde om de hoek.

The Hounds vleiden zich nu eens aan haar voeten om dan weer als met hondsdolheid besmet tekeer te gaan. Drummer Ray – sparkling jacket – Rizzo ontpopte zich tot duizendpoot, stond zijn baasje bij op melodica (een prachtig Tired Of This Life) of bespeelde synths en/of mondharmonica zonder daarbij zijn drumkit te vergeten. Ook bassist/gitarist Josh Kaufman durfde zich al eens te laten gaan in een rockend Bodyguard.

Maar uiteraard was het de bevallige Landes zelf die alle aandacht naar zich toe trok, niet in het minst vanwege haar prima nummers. En met een voorzichtige cover van Françoise Hardy’s Tous Les Garçons Et Les Filles won ze ook nog eens alle harten van onze francofone medemensen. Dit was een mooie introductie tot een getalenteerd singer-songwriter.

Het werk van de immer goedlachse man uit Moscow, Idaho omschrijven als nummers, songs of tracks zou de kwaliteit ervan tekortdoen. Liedjes zijn het die hij schrijft. Liedjes in de traditie van andere liedjesschrijvers als Bruce Springsteen, Leonard Cohen of Bob Dylan. Kortverhalen op muziek gezet, poëzie soms, en precies daarin ligt zijn kracht.

En op zijn laatste plaat ‘So Runs The World Away’ staan enkele pareltjes. Het op een wals gebaseerde The Curse bijvoorbeeld, dat het verhaal doet van een mummie die verliefd wordt op de vrouwelijke archeoloog, een liefdesgeschiedenis die in tranen moet eindigen. Of het liefdesgedicht Lantern dat je hart verwarmt als een warm deken op een koude winternacht. En live komen die nummers nog meer tot hun recht, ontdek je voor het eerst dat er nog andere instrumenten dan een piano worden gebruikt. Het maakt de beleving van dit soort concerten nog intenser.

Met Good Man putte hij al meteen uit zijn voor ons beste album The Animal Years en ook de andere cd’s (Snow Is Gone uit ‘Hello Starling’, To The Dogs Or Whoever uit ‘The Historical Conquests of Josh Ritter’, …) kwamen aan bod, maar het was logisch dat vooral de laatste plaat het leeuwendeel van deze show zou inpalmen. Niet dat daarover getreurd werd, want Long Shadows was prachtig, Rattling Locks was frivool en Folk Bloodbath sprak tot de verbeelding.

Neem daar nog bij dat hij Neil Youngs Long May You Run een respectvolle interpretatie meegaf en ook nog eens hulde bracht aan Talking Heads’ Once In A Lifetime middenin Harrisburg, dat hij de traditional 500 Miles samen met Dawn Landes – eerder had hij ook al In The Dark samen met haar letterlijk in het donker gezongen – bracht op een manier die haren ten berge deed rijzen, en u begrijpt dat deze avond uniek was.

We zouden het nog kunnen hebben over de humor waarmee hij zijn songs aankondigde, over de verhalen van treinen waar je – echt waar! – mes en vork kreeg en een echt stenen bord, of de Belgian chocolates die hij in Stuck To You smokkelde, maar vermoedelijk hebt u wel begrepen waar we naartoe willen.

Een goed concert is op je horloge kijken en merken dat er plotseling twee uur voorbij zijn. Een goed concert is hopen dat het volgende nummer niet het laatste wordt (Wait For Love werd als koor gebracht met enkel in het begin een akoestische gitaar en verder enkel vingergeknip en een stampende voet). Een goed concert was het concert van Josh Ritter in de Botanique.

Setlist

1. Good Man
2. Snow Is Gone
3. Southern Pacifica
4. Change Of Time
5. Folk Bloodbath
6. Rattling Locks
7. Rumours (met dank aan Herman Verbeke)
8. Wolves
9. Monster Ballads
10. The Curse
11. Lark
12. Long Shadows
13. Long May You Run
14. The Remnant
15. Stuck To You
16. In The Dark
17. Lantern
18. Kathleen
19. Right Moves
20. Another New World
21. Harrisburg
22. To The Dogs Or Whoever
—-
23. 500 Miles
24. Lilian, Egypt
25. Wait For Love

Copyright : daMusic

Advertenties
  1. herman verbeke
    21 september 2010 om 4:38 pm

    waar het vraagteken staat, moet “Rumours” staan…

    • muziekfriek
      21 september 2010 om 6:15 pm

      Thanx, man. Ik veronderstel dat je er net zo van ondersteboven was als ik?

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: