Home > Concerten > Pukkelpop – vrijdag 19 augustus 2010 – Kiewit, Hasselt

Pukkelpop – vrijdag 19 augustus 2010 – Kiewit, Hasselt

U las het misschien al grotendeels op daMusic. Maar niet alle verslagen op de website zijn van mijn hand (helaas in sommige gevallen). Hier vindt u mijn volledige bevindingen.

Voor het volledige concert van Airship kwamen wij te laat, maar wat we zagen, beloofde alvast veel goeds. Complexe songs die live volledig tot hun recht leken te komen was wat wij hier voorgeschoteld kregen. Het smaakte alvast naar meer.

Villagers deed het met folk en de stem van Conor J. O’ Brien. Jongens die zich nog maar net scheren, maar hun muziek klinkt alsof ze er tot in hun ziel van doordrongen zijn. En die muziek is duidelijk geïnspireerd door klassieke folkmuziek, hier en daar opgekalefaterd en een moderne toets meegegeven. Wij waren in elk geval onder de indruk van songs als Becoming A Jackal. Het had veel weg van Patrick Watson, maar dan zonder baard. Of O’ Brien het nu deed met zijn Spaanse gitaartje dan wel van achter de piano, hiervan werden wij simpelweg erg stil.

Het objectief van General Fiasco was duidelijk : take no prisoners. Van bij de aanvang sloeg de powerpop van dit piepjonge drietal wild om zich heen en werd de hele Club ondanks het vroege uur zonder omkijken op sleeptouw genomen. Niet meteen de meest memorabele songs misschien, maar wel voldoende energie om een heel leger mee te motiveren. En voor afsluiter Ever So Shy ging het publiek dan ook graag mee op veldtocht.

Het optreden van Ou Est Le Swimming Pool zou een luguber nasmaakje krijgen, maar op het moment zelf waren de eerste rijen best bereid om al een feestje op touw te zetten. Met twee knoppendraaiers en twee zangers bracht de band een uiterst dansbare ode aan Kraftwerk. De party geraakte helaas niet voorbij de eerste rijen tot radiohit Dance The Way I Feel werd bovengehaald en de Dance Hall toch nog losbarstte. Erg onder de indruk waren we hier niet van, maar dat neemt niet weg dat de publieksreactie – al was het maar voor die ene song – het beste beloofde voor de toekomst. Ware het niet …

Ook Fanfarlo putte, zoals wel meer bands op deze editie, uit de rijke folktraditie om daar een eigen draai aan te geven. Denk Arcade Fire, maar dan meer overhellend naar de folk en je komt aardig in de buurt van wat deze band neerzette. Het gebruik van mandoline, trompet en viool zorgde voor een rijke instrumentatie en de prima liedjes deden de rest. Wij genoten nog het meest van het zeemans- annex marcheerlied The Walls Are Coming Down en hopen deze band snel in een zaal te kunnen zien, een omgeving waar ze ongetwijfeld nog beter renderen.

Het is moeilijk de vinger te leggen op wat ons nu precies aansprak in het optreden van The Soft Pack, maar het moge duidelijk zijn dat de sfeer van bij aanvang goed zat. De groep speelde alsof zijn leven ervan afhing, drummer Brian Hill hield zich meer dan staande (letterlijk zelfs) en hun werk sprak aan. Als je daar dan ook nog eens een steeds versnellende versie van Bright Side en andere titels bij optelt, kom je uit bij een concert, waarvoor je graag even een ommetje maakt, bij muziek die met haken en ogen aan elkaar hangt, maar zo sympathiek is dat je ervoor wegsmelt. En dat is precies wat wij deden (ook bijna letterlijk trouwens).

Ongetwijfeld zijn er die het progrockspook zagen opdagen toen ze Everything Everything aan het werk zagen. Snoeiharde gitaren combineren met falsetto vocalen en daar ook nog eens de nodige lagen synths aan toevoegen, er zijn er die van minder misselijk worden. Maar deze groep kwam ermee weg. Meer zelfs, dit was een hoogtepunt met een afgewogen evenwicht tussen hard en zacht en songs waarin allerlei invloeden tot een magisch brouwsel worden samengevoegd. En daar was het publiek het duidelijk mee eens toen ze ondanks de verzengende hitte in de Chateau keer op keer uit hun dak gingen. Als dit niveau wordt aangehouden, kunnen we van deze jonge Engelsmannen van wie het debuut eerstdaags verschijnt, nog mooie dingen verwachten. Te koesteren.

Het leek wel of E zijn Eels had versterkt met ZZ Top voor deze tournee, want niet alleen hij verstopte het grootste deel van zijn gezicht achter de nodige kinbegroeiing, ook zijn bandleden waren stuk voor stuk getooid met dit mannelijk sieraad. Bovendien leek de muziek eveneens van het nodige baardhaar voorzien te zijn. Opener Prizefighter kreeg immers al meteen een ongepolierde versie mee.

Dat de band het deed met drie gitaren droeg uiteraard ook bij tot de rauwe sound die Eels hier hanteerde. Ook de covers gingen door de zelfde groffe mangel zodat Summer In The City meteen een heel andere dimensie inging. Dat trucje zou hij met George Gershwins Summertime trouwens nog eens dunnetjes overdoen.

Maar uiteraard was er ook zijn eigen werk waarvan de wei met volle teugen genoot. Birds was zo’n lekkernij, maar ook Dog Faced Boy en The Look You Gave That Guy waren om van te snoepen. En naast de traditionele stukjes theater maakte hij van Mr E’s Beautiful Blues een prachtige mash-up met Twist And Shout, u ongetwijfeld bekend van dat viertal uit Liverpool.

Dit alles leidde ertoe dat Eels zijn plek op het hoofdpodium meer dan verdiend had. Wat ons betreft, hadden ze trouwens gerust heel wat hoger op de affiche mogen staan.

Het concert dat Mumford & Sons gaven was iets waar je niet aan voorbij kon. En dat had dan eerder met de fysieke gevolgen van dat optreden te maken. Tot aan de Chateau stonden de fans zich namelijk te verdringen om op het scherm achteraan de Marquee een glimp van deze jongens op te vangen. Of dat terecht was, doet hier niet eens terzake. De massale belangstelling rechtvaardigde hun aanwezigheid op Pukkelpop zonder enige twijfel. En dat Little Lion Man (en een hele hoop van de andere songs) woordelijk werden meegebruld bevestigde dat nog eens. En het moet gezegd: de heren weten hoe ze een publiek van dergelijke omvang moeten inpakken. Nu alleen ons nog overtuigen.

Je moet het toch maar doen, optornen tegen bands als The Prodigy in je eentje met enkel een gitaar. Daags nadien zouden wij Alain Johannes’ poging zien stuklopen op een oorverdovend geroezemoes in de Marquee, maar The Tallest Man On Earth wist de Chateau vanaf de eerste noot muisstil te krijgen. Hij is dan misschien geen Firestarter, vuur zit er meer dan genoeg in deze jonge Zweed. En de vonken sprongen dan ook af van zijn show, die je met open mond volgde.

Zijn stijl van spelen deed af en toe wat denken aan Luka Bloom, maar zijn rasperige stem lag ver van die van de Ierse bard af. Het was hoe dan ook pure rock-‘n-roll hoe Kristian Matsson, zoals zijn ouders hem ooit noemden, zijn liedjes uitstraalde met elke beweging, met elke vezel. Af en toe ging hij even zitten, maar dat duurde keer op keer slechts enkele seconden, waarna hij de stoel wegschopte en weer het podium afdweilde.

Geen gebroken snaar, geen hoed kon deze jongeman van zijn doel afhouden. Tot de laatste man zou dit publiek voor de bijl gaan en een stormachtig applaus was dan ook geheel terecht zijn deel. Of die nummers op plaat even indrukwekkend zijn, zou je je kunnen afvragen, maar in de tent deed dat er helemaal niet toe.

Ze had iets van een Egyptische heks want Victoria Legrand, zangeres-toetseniste van Beach House, leek met brede armgebaren wel allerlei geesten uit de ronddraaiende piramides op de achtergrond op te willen roepen. Dat haar stem ook nog eens door de echokamer werd gehaald, droeg daar nog extra toe bij en deed ons denken aan de vroege Jefferson Airplane. Maar de muziek heeft met die referentie weinig te maken. Dromerige, aan Cocteau Twins referende popmuziek was wat je van Beach House mocht verwachten. En dat was mooi. Daarover valt helemaal niet te discussiëren. Visueel was er misschien niet veel te beleven, muzikaal zat het allemaal prima in elkaar. Daarvoor alleen al verdienen ze ons respect.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: