Home > Concerten > Pukkelpop – donderdag 18 augustus 2010 – Kiewit, Hasselt

Pukkelpop – donderdag 18 augustus 2010 – Kiewit, Hasselt

U las het misschien al grotendeels op daMusic. Maar niet alle verslagen op de website zijn van mijn hand (helaas in sommige gevallen). Hier vindt u mijn volledige bevindingen.

Jamaica staat ongetwijfeld hoog in de lijst van moeilijk te googlen bands en, in tegenstelling tot wat de naam doet uitschijnen en het feit dat ze hun gitaren stemden op de tonen van 10CC’s Dreadlock Holiday, is er van reggae bij deze Franse jongens geen spoor te bekennen. Hun muziek is van het dansbare soort, dat wel, maar leunt toch meer tegen de pop/rock aan, ook al stonden ze geprogrammeerd in de Dance Hall. Toch werd er duidelijk op de benen gemikt en hier en daar was er een vroege vogel die al helemaal “in the mood” was. Hun landgenoten van Phoenix zijn nooit veraf, ook al ontbreekt het deze band voorlopig nog aan de songs om een (zelfs korte festival-)set lang te blijven boeien.

In tegenstelling tot wat u uit de groepsnaam zou kunnen opmaken, wordt French Horn Rebellion uitgemaakt door twee broers, die met beats, synths en – jawel – een hoorn de tijd een twee- à drietal decennia terugschroeven. Maar de show stond wel degelijk in het nu. De twee daagden elkaar voortdurend uit: de ene stal het keyboard van de andere om daar in het publiek mee op te duiken en de stevigheid van de stellingen werd uitgebreid op de proef gesteld. Amusant was het allemaal genoeg, maar of het muzikaal relevant was, is een heel ander paar mouwen. Blijft natuurlijk de vraag of muzikale relevantie in deze aan supersonische snelheid veranderende tijden nog van belang is.

“Do you know Tame Impala?” Het accent maakt duidelijk dat er hier niet alleen Aussies op het podium zouden staan. En ongetwijfeld was er in de wijde omtrek geen enkele paddo meer te vinden. Psychedelisch is immers een te zwakke omchrijving voor de show van deze jonge Australiërs. Opgebouwd rond een bijzonder solide ritmesectie slingerden twee gitaren zich als van te veel synthetische meststof voorziene lianen tot in de nok van de Club. Songs werden breed uitgesmeerd zonder ook maar een enkele keer te gaan vervelen. De eerste, bijzonder aangename verrassing was een feit.

Bij Darwin Deez lag de entertainmentfactor erg hoog en was de reactie van het publiek navenant. Om de paar nummers maakte de band een dansje op een vergeten eightiessong; Leuk , jawel, maar ook snel eentonig en bovendien zat er hierdoor geen vaart in het concert. Maar de zomerse songs die het kwartet met veel enthousiasme speelde, waren best de moeite waard. Vergelijk de groep met een wat excentrieke Whitest Boy Alive. Iets extroverter, dat zeker, maar even lichtvoetig. Onder de voet werden wij er niet echt gelopen, hoewel gitarist Z. Cole Smythe dat wel probeerde.

“Het kabbelt iets te veel.”, was een kritiek die we hoorden terwijl we naar buiten schuifelden na het optreden van The Go Find. En misschien was dat wel de enige kritiek die je kon hebben op deze show. Want met pakweg opener The New Year en het titelnummer van hun laatste plaat ‘Everybody Knows It’s Going To Happen Only Not Tonight’ heeft deze groep wel enkele fantastische nummer p hun repertoire staan. Bovendien was het duidelijk dat de band zich amuseerde. Dat bleek onder andere uit het spelplezier dat van de afzonderlijke muzikanten uitging. Jammer dat de gitaarsolo’s soms een beetje verzopen in de mix, maar The Go Find was een band die zich fier staande hield tussen een line-up om u tegen te zeggen.

In tegenstelling tot de gangbare trend verruilde Ben Bridwell zijn baard voor een uit de kluiten gewassen snor, maar verder waren de verschillen met het optreden van Band Of Horses in de Botanique eerder dit jaar miniem. Het werk van hun laatste cd zat misschien iets meer in de vingers, maar het waren toch nog steeds de oudere nummers die ons kippenvel bezorgden. Is There A Ghost?, Ode To LRC en FuneraI stonden niet toevallig op het einde van de setlist. Ook al zijn Factory en Compliments best goede songs, het niveau van de twee eerste platen wordt er niet mee gehaald. En dat bleek ook op Pukkelpop.

Hoog waren de verwachtingen voor het optreden van Minus The Bear. Dat had onder andere te maken met de ommezwaai richting meer courante pop die de band met hun nieuwe plaat ‘Omni’ hadden gemaakt. Maar on stage waren het nog steeds de gitaren die het voortouw namen. Met opener Drilling werden er al meteen geen doekjes om gewonden en Knights zette die tendens categoriek verder. Daarmee werd al duidelijk gemaakt dat het verleden nog steeds actueel was.

Pas voor het derde nummer – My Time – werden er op subtiele wijze andere accenten gelegd. De synthesizer was steeds al een element in de muziek van Minus The Bear, maar kreeg op de laatste plaat een prominentere plaats toebedeeld. Het resultaat mag dan al wat meer soulvol en zelfs poppy zijn, live sloegen de gensters uit de boxen en was de zweetfactor van doorslaggevend belang. Voor dit sort optredens was het dat wij naar Hasselt waren afgezakt.

Zanger Brian Briggs van Stornoway is een sociaal iemand. Dat was al gebleken tijdens zijn eerdere Belgische optredens. Ook nu gaf hij graag toelichting bij de songs, legde hij uit dat de boeien (als in zeebakens) die tijdens Here Comes The Blackout werden gebruikt effectief uit Stornoway kwamen of hoe de video voor On The Rocks eruit zag. Daardoor werd de afstand naar het podium al meteen verkleind. Niet dat dat verder nodig was, want de nummers van deze Engelse groep spreken wel degelijk aan. De publieke reactie was dan ook bijzonder positief. Kan ook moeilijk anders als je dit viertal hoort samenzingen in Zorbing.

Ondanks een positieve ingesteldheid vanwege Goldfrapps geslaagde optreden op Dour enkele jaren geleden, werden wij al na drie songs teleurgesteld uit de Marquee verjaagd. Deze keer was het allemaal iets te veel glitter en glans en te weinig inhoud.

Nee, dan liever het donkere universum dat John Garcia ons voorspiegelde aan de hand van de blokken graniet die oerstonerrockband uit de Californische woestijnrotsen heeft gekapt. En dat bleek een goede keuze, want Garcia Plays Kyuss maakte het voor veel jonge (en ook heel wat oudere) fans mogelijk om toch nog de songs van de cultband live te kunnen meemaken.

Een grommende instrumental legde de fond waarover Garcia zijn vocalen zou uitstorten. Met een eeuwige cool en bijhorende zonnebril bewees de man nog steeds songs als Supa Scoopa And Mighty Scoop moeiteloos en met veel overtuiging te kunnen brengen. En ook zijn muzikanten stonden, ondanks de technische problemen die even de kop opstaken, meer dan hun mannetje. Strakke solo’s, dreigende sferen, het zat allemaal van bij het begin goed. Logisd dus dat het publiek tevreden was.  In die mate zelfs dat ze de heren konden overtuigen om met Whitewater deze herinnering nog mooier te maken.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: