Home > Concerten > Dour 2010 – Dag 4 – 18 juli 2010

Dour 2010 – Dag 4 – 18 juli 2010

Hoezo? Dour gemist? Dus u hebt Fucked Upzanger Damian Abraham niet voor rattenvanger van Hameln zien spelen met zowat alle fotografen en de helft van de tent op sleeptouw? En u hebt die fans van Archie Bronson Outfit niet volledig (!!) uit de kleren zien gaan op het podium? En u hebt … ? Enfin, dit is wat u dus hebt gemist.

Petje af voor Baddies (The Last Arena): spelen in de bloedhete, vroege namiddag met de zon in je ogen, spelen voor een handjevol toeschouwers en toch spelen alsof je voor een volgepakt Vorst Nationaal staat. Je moet het maar doen en deze vier jongens uit Southend deden het. De bovenste knopjes bleven pichtsgetrouw dichtgeknoopt en de muziek zat al even strak als de boord van hun hemd. In de set was heel wat plaats voor nieuwe songs (Rectangles, …) naast “klassiekers” als Battleships en We Beat Our Chests. Hiermee was de toon voor de laatste dag alvast gezet.

“Hullo, we’re Errors (Petite Maison dans la Prairie). We’re from Glasgow.” De heren zijn niet veel van zeggen en hun songs hebben al evenmin teksten. Misschien maar beter ook als we bassist-toetsenist Simon Ward de introductie hoorden doen.Dus lieten deze Schotten vooral hun muziek spreken. Met een minutieus spelende drummer James Hamilton en een boel elektronica – ook de gitaren werden door synths gejaagd – bracht deze band iets dat soms naar Battles neigde, maar minder complex was. Dit leunde meer over naar dansmuziek, iets waarop het publiek maar al te graag reageerde. Beards hield ons met zijn vele tempowisselingen in de ban en ook het schokkerige Toes ging er vlot in. Wij hadden het met andere woorden wel voor deze jongens uit Glasgow.

Setlist

1. Bridge Or Cloud?
2. Songos Ya Mongos
3. Beards
4. Supertribe
5. Toes
6. Germany
7. Mr. Milk
8. A Rumour In Africa
9. Pump

Monotonix (Petite Maison dans la Prairie)stond vorig jaar al op het verlanglijstje van de Dourprogrammatoren, maar liet toen verstek gaan. Dit jaar was het wel gelukt. Met de band (drummer en gitarist) tussen het publiek en een zanger die voortdurend over de handen van het publiek surfte, in de pylonen van de tent kroop en tussendoor ook nog wel eens zong/gromde, was dit euk als je van wat animo hield, maar wij waren er heel snel op uitgekeken. Bovendien was de muziek eerder saai. Dit was dus heel erg vlug vergeten.

Ook The Raveonnettes (The Last Arena) was niet iets waar wij wild van werden. We hadden het al allemaal eerder gehoord (Jesus & Mary Chain). Sune Rose Wagner lijkt zelfs op de broertjes Reid. Jawel,Sharin Foo was wel degelijk een frisse verschijning, maar voegde niet genoeg meerwaarde toe om dit de moeite waard te maken. Enkele leuke songs, dat wel, maar niets dat echt bleef hangen.

Howe Gelb van Giant Sand (Club Circuit) was in een erg goede bui. Het spelplezier spatte van zijn gitaarsolo’s, zijn hoed was een lopende draad door het optreden en zijn stem kan nog steeds ogenblikkelijk ijs doen ontdooien. De set laveerde langs country, blues en rock, gaf Folsom Prison Blues van Johnny Cash een stevige, door spitse gitaren gedragen versie mee en omvatte bovendien nieuw werk (Everything She Touches Turns To Gold). Er werd ook mooi opgebouwd naar een uitbundig hoogtepunt, dat er uiteindelijk ook voor zorgde dat de karig gevulde tent naarmate het optreden vorderde toch behoorlijk vol kwam te zitten. Wij zijn alvast benieuwd naar de nieuwe plaat die in oktober zou moeten verschijnen.

Dat Archie Bronson Outfit (Petite Maison dans la Prairie) een niets ontziende bulldozer is, was ons al bekend. En met de nieuwe plaat ‘Coconut’ is het vermogen om een tent/zaal plat te spelen nog gegroeid. Geen spier die onbewogen bleef bij nummers als Shark’s Tooth en Chunk. De extra man op toetsen gaf trouwens ook de oudere nummers een fris jasje mee.

Toen de heren, stijlvol getooid in kleurrijke kaftans, de toeschouwers uitnodigden om naakt op het podium te komen dansen in ruil voor een “exclusief” T-shirt, werd daar meteen op ingegaan tot groot jolijt van de aanwezige dames. Maar het was in de eerste plaats de muziekliefhebber die hier als overwinnaar uitkwam. Archie Bronson Outfit kan het nog steeds en daar zijn wij maar wat blij om.

Setlist

1. You Have A Right To A Mountain Life / One Up On Yourself
2. Magnetic Warrior
3. Kink
4. Cherry Lips
5. Hoola
6. Wild Strawberries
7. Shark’s Tooth
8. Dead Funny
9. Chunk
10. Glam Fall
11. Dart For My Sweetheart
12. Harness (Bliss)

Dour blijft een wonderlijk festival, waar je de wat gebrekkige organisatie er graag bij neemt. De sfeer is er niet te vergelijken met welk festival ook en wij hopen dat dat vooreerst nog niet verandert.

Copyright : daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: