Home > Concerten > Dour 2010 – Dag 2 – Vrijdag 16 juli

Dour 2010 – Dag 2 – Vrijdag 16 juli

Hoezo? Dour gemist? Dus u hebt Fucked Upzanger Damian Abraham niet voor rattenvanger van Hameln zien spelen met zowat alle fotografen en de helft van de tent op sleeptouw? En u hebt die fans van Archie Bronson Outfit niet volledig (!!) uit de kleren zien gaan op het podium? En u hebt … ? Enfin, dit is wat u dus hebt gemist.

Je moet vroeg opstaan om de slaap uit de ogen van festivalgangers te wrijven, iets wat Los Campesinos! (The Last Arena) aan den lijve mocht ondervinden. Geen wonder dus dat de opkomst eerder matig is. Bovendien blijkt de groep vooral voor zijn eigen parochie te preken en laat de rest van de aanwezigen het schouwspel eerder gelaten over zich heengaan. Zij hebben dit zootje Welshmen dan ook nog niet in een kleine zaal aan het werk gezien, waar ze, in tegenstelling tot op dit immense podium, tegen elkaar opbotsen en zo de nodige statische elektriciteit doen ontstaan. Want Romance Is Boring en You! Me! Dancing! zijn nog steeds eersteklas feesnummers, maar gingen hier helemaal verloren.

Van Sereena Maneesh (Magic Tent) hadden wij al veel goeds gehoord, maar hier verzoop het geheel in een ondoordringbare mix waarin je met moeite een instrument kon herkennen. Goede wil en gevoel voor show – zanger-gitarist Emil Nikolaisen zwalpte voortdurend als een dronkeman over het podium –  waren er voldoende, maar songs waren in deze brij niet terug te vinden.

Extravagant kan je de jongens van The Antlers (Magic Tent) moeilijk noemen, maar in hun muziek zit een soort schoonheid verscholen die je tot in je ziel weet te raken. Om dat op Dour te doen hadden ze slechts zes nummers nodig. En elk van die nummers, met inbegrip van een cover van Neu!, werd naar believen uitgebouwd tot een kleine suite. De specifieke, hoge stem van zanger-gitarist Peter Silberman in samenzang met synth-tovenaar Darby Cicci, de gelukzalige glimlach op het gezicht van drummer Michael Lerner, …, het droeg allemaal bij tot een erg speciale sfeer die wij wel wisten te smaken. Het was vooral afsluiter Wake die ons wist te boeien, al was Two ook de moeite waard.

Setlist

1. Kettering
2. Shiva
3. (Neu!-cover)
4. Bear
5. Atrophy
6. Two
7. Wake

Dat Absynthe Minded (The Last Arena) stilaan een vaste waarde is in het huidige festivallandschap, hoeft al lang geen betoog meer. Ook de Dourse wei pakten de heren zonder enige moeite in. En eigenlijk hadden ze daarvoor hun gedoodverfde hits niet eens nodig. Maar op een festival horen die nu eenmaal in de set te sitten. Dus kon ook de Waalse medemens luidkeels meebrullen op de tonen van Envoi, Mood Swing Baby en andere. Maar het waren vooral de meer uitbundige, gedreven songs waar wij voor vielen. Dit was ongetwijfeld een hoogtepunt op deze eerder lamlendige dag, ook al stond deze band veel te vroeg geprogrammeerd.

De rockopera, de conceptplaat, het is een idee dat altijd wel zal blijven bestaan. MLCD (Club Circuit), voorheen My Little Cheap Dictaphone, vond de tijd rijp om er ook één op de wereld los te laten. Met het nodige pathos en de bijhorende inleving gidste frontman Redboy ons door ‘A Tragic Tale Of A Genius’.

Ware het niet dat ’s mans stem de hoge noten niet haalde (hetgeen hij trouwens ook niet probeerde), deed dit schouwspel ons aan Muse denken, weliswaar zonder de uit de kluiten gewassen gitaarsolo’s. Met de nodige visuele middelen, een strijkorkestje en de hulp van Pall A. Jenkins (van Black Heart Procession) deed de groep zijn verhaal.

Gezien heel wat fans de teksten reeds woord voor woord meezongen, vermoeden wij dat dit over de taalgrens ongetwijfeld aanslaat, maar of dit in Engeland waar de plaat – zo werd ons in de aankondiging meegedeeld – ook zou uitkomen, zal aanslaan, valt nog te bezien. Wij waren in elk geval niet overtuigd.

Pall A. Jenkins, frontman van Black Heart Procession (Club Circuit)zal waarschijnlijk nooit kunnen doorgaan voor een opgewekt persoon, zelfs niet met een lullig petje op zijn bezonnebrilde hoofd. Maar wij zijn nu eenmaal van geen kleintje vervaard en durfden dus de confrontatie met diens hartepijn aan. Het optreden kwam een beetje traag op gang, iets wat nu eenmaal eigen is aan de muziek van deze band, maar naarmate het concert vorderde, werden wij toch meegezogen in deze melancholische draaikolk. Uiteindelijk zou er zelfs gedanst worden.

Uiteraard waren de blues aanwezig en soms sneden de songs nog dieper in het gekwelde vlees, maar uiteindelijk werd het tempo versneld en in afsluiter It’s A Crime I Never Told You About… glinsterde zelfs een sprankeltje hoop. Maar iets daarvoor had Jenkins zijn ziel blootgelegd met enkel de piano en een overenthousiast festivalbezoeker (“Somebody punch that guy.”, was Jenkins’ lakonieke reactie) als begeleiding.

Dit was misschien niet het beste optreden dat we hebben gezien, maar genoten hebben we wel degelijk.

Wordt vervolgd!

Copyright: daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: