Home > Concerten > Richard Hawley – Neil McSweeney – Koninklijk Circus, Brussel – 17 mei 2010

Richard Hawley – Neil McSweeney – Koninklijk Circus, Brussel – 17 mei 2010

Het was moeilijk kiezen. Maar uiteindelijk werd de keuze voor ons gemaakt. Bij Paul Weller binnenraken lukte niet meer en de tickets voor Jamie Lidell waren al ingenomen. Lady Gaga werd nog even overwogen, maar dat werd om vestimentaire redenen toch maar overgeslagen. Dus bleef er nog Richard Hawley. Maar dat hebben we ons dus helemaal niet beklaagd.

Nog niet eens zo lang geleden stond de man het Concertgebouw in Brugge te betoveren, maar dit keer koos hij voor de hoofdstad. En toveren deed hij wel degelijk.

Vooraf was er nog Neil McSweeney, eveneens afkomstig uit Sheffield, maar met roots in Schotland, zoals hij ons gewillig uitlegde. Zijn liedjes waren eerder doordeweeks hoewel zijn teksten ons ervan weerhielden om in te dommelen. Enkel de afsluiter Postcards herinnerde ons even aan de power van een Luka Bloom, maar ook toen ontbrak het hem nog aan voldoende vuur om ons hart echt te verwarmen.

Dat was toch wel even anders bij Richard Hawley. Met circusartiesten die hun instrumenten zo meester zijn als bijvoorbeeld “trapezekunstenaar” David Coulter zijn muzikale zaag is dat ook niet echt verwonderlijk. Die zaag werd al meteen van stal gehaald voor de opener, een sfeervol As The Day Breaks. En in Don’t You Cry zat er zowaar zelfs een zaagsolo. Coulter maakte zich trouwens ook nog verdienstelijk op viool, gitaar en ukulele.

Als luisteraar hield je al meteen je adem in uit schrik om de ban te breken. Hawleys stem deed eenieder wegsmelten, ook al kwam er naar het einde toe wat sleet op te zitten. Tijdens Run For Me kreeg de voormalige Pulpgitarist het al even moeilijk en bij het begin van afsluiter Don’t You Cry leek hij er even door te zitten. Maar ook dat kwam nog helemaal goed. En na een korte pauze en ongetwijfeld de nodige smeermiddelen was er nog voldoende ruimte voor enkele bisnummers.

Van bij aanvang van het concert was het genieten geblazen. Niet alleen die stem maakte een dusdanige indruk, ook de muzikanten hielden de spanning in elk nummer. Of dat nu Hawley zelf was die zijn gitaar liet gieren op het einde van Oh My Love,“human cannonball” Dean Beresford die zijn handen als drumsticks gebruikte tijdens Remorse Code of de lapsteelsolo’s van clown Shez Sheridan. Alles aan deze groep klopte als een zwerende vinger.

Zowel de recente songs als de oudere nummers als Coles Corner of Hotel Room deden je door de knieën gaan voor de intensiteit die van deze muziek uitging. Een nummer als Bobby Gentry’s Hushabye Mountain werd bovendien naadloos in de set ingepast.

Richard Hawley in het Koninklijk Circus was een aanhoudend hoogtepunt, dat je op het puntje van je stoel hield tot de laatste noot was uitgedoofd en het publiek de band volkomen terecht beloonde met een staande ovatie.

1. As The Dawn Breaks
2. Ashes On The Fire
3. Lady Solitude
4. Hotel Room
5. Soldier On
6. Coles Corner
7. Open Up Your Door
8. For Your Lover Give Some Time
9. Oh My Love
10. Remorse Code
11. Run For Me
12. Don’t You Cry

13. Don’t Get Hung Up In Your Soul
14. Hushabye Mountain (Bobby Gentry)
15. The Ocean

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: