Home > Concerten > Gil Scott-Heron – Koninklijk Circus, Brussel – 12 mei 2010

Gil Scott-Heron – Koninklijk Circus, Brussel – 12 mei 2010

Twee zestigers in minder dan een week. Als ze me dat twintig jaar gelden hadden verteld, had ik ze uitgelachen. Maar de tijden zijn veranderd en ik dus ook. Eigenlijk had ik geen enkel idee wat ik moest verwachten van het optreden van Gil Scott-Heron. De plaat was op zijn zachtst gezegd intrigerend en iets dergelijks had ik dus ook op het podium verwacht. Niet dus.

Er was behoorlijk wat volk, maar uitverkocht was de zaal zeker niet. Desondanks leek de hype alweer zijn werk te hebben gedaan. Dit moest dan ook een fantastisch optreden worden. Al die jonge hipsters wilden het. Niet dus.

Toen Scott-Heron op het podium verscheen, te korte broek, pet op het hoofd, was het zijn stem die je aan je zetel nagelde. Waarschijnlijk komt die stem het dichtst in de buurt bij die van acteur James Earl Jones, een basstem die de doden kan doen opstaan. Als hij zong, liet hij de woorden ook altijd aanslepen waardoor woorden als “time” eruit kwamen als “timuuuh”. Het leek allemaal nog goed te gaan aanvankelijk. Niet dus.

Charmant was hij wel. Hij vertelde over de problemen die de volkaan “E-I-A-I-O” (spreek uit op zijn Engels en vul aan met “Old McDonald had a farm.”), over hoe het uitbrengen van een cd je van alles over jezelf kan leren, … Het was een genoegen om naar zijn vertelsels te luisteren. Het liep zoals het moest. Niet dus.

Het eerste nummer, There Ain’t No Place That I Ain’t Been Down speelde hij in zijn eentje op de elektrische piano. Nu is de man niet meteen een virtuoos muzikant, maar die stem maakt uiteraard veel goed. Alleen, het kon ons niet overtuigen. Was het de jazz, die duidelijk de overhand had in zijn nummers? Of de eentonigheid? Feit is dat ik me er al gauw op betrapte dat ik zat te geeuwen. En dat had niet alleen met de vermoeidheid te maken. Maar waarschijnlijk heb ik het gewoon niet begrepen.

Ook toen zijn bandleden hem vervoegden, kwam daar geen verandering in. Three Miles Down en het van de recente cd ‘I’m New Here’ afkomstige I’ll Take Care Of You waren kortstondige oplevingen, waarna alles vervlakte en de ene eindeloze sakssolo aan de volgende uitgemolken pianosolo werd geknoopt. Maar waarschijnlijk snapte ik het allemaal niet.

Het publiek lustte er in elk geval pap van, want bij momenten was het applaus overweldigend. En uiteindelijk, nadat de zoveelste solo – percussie, deze keer – breed werd uitgesmeerd, was er een staande ovatie. Maar waarschijnlijk had ik het niet helemaal door.

Er was ook nog een (of misschien zelfs meerdere) bisnummer(s), maar die heb ik niet eens afgewacht. De frisse buitenlucht was een verademing. En ik kijk dan ook al uit naar het volgende, doordeweekse rockgroepje dat zijn vingers stukspeelt. Daarvan begrijp ik misschien wel iets. Ook al is dat helemaal niet zeker.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: