Home > Concerten > Admiral Freebee – Woodpigeon – Stornoway – Montgomery – Les Nuits du Botanique, Brussel – 8 mei 2010

Admiral Freebee – Woodpigeon – Stornoway – Montgomery – Les Nuits du Botanique, Brussel – 8 mei 2010

Net als wij heeft ook u ongetwijfeld de nodige twijfels bij de dames en heren die ons uit het politieke moeras waarin dit land zich momenteel bevindt zouden moeten halen. Maar daar werd gisteren uit onverwachte hoek een antwoord op geboden. Er is slechts één taal die ons verenigt en er is slechts één man die de republiek, die België kan zijn, kan leiden.

In het bijzonder goed gevulde programma van de avond werd de spits afgebeten door een groep uit de buurt van Rennes in Frankrijk. Nu hebben we al heel wat Frans(talig)e groepen voorgeschoteld gekregen, maar zelden waren we zo in de ban van hun muziek dan bij Montgomery.

Dat ze de naam van een Engelse generaal als bandnaam kozen, geeft het al enigszins aan en eens de band de eerste nummers inzet, blijkt dat die naam niet willekeurig is. Deze vijf jongemannen hebben een duidelijke voorkeur voor tegen Angelsaksische indierock aanschurende muziek. Er zijn wel een paar namen die ons door het hoofd schoten en Radiohead hoort daar zeker bij.

Gloedvolle songs, gespeeld met een tomeloze energie en voorzien van – toch wel –  Franse teksten. Maar dat laatste valt niet echt op want de muziek voert je mee in een niet te stoppen stortvloed van emoties, gaande van euforie over woede tot ingetogenheid. En hoewel de hoger vermelde naam zich opdrong, hadden wij nergens het gevoel dit al eens gezien te hebben.

Terwijl de opkomst voor de eerste band van de avond traditioneel beperkt was, bleken de blogs hun hype-notiserende werk gedaan te hebben: voor Stornoway was de zaal heel wat beter gevuld. En aanvankelijk vroegen wij ons af waar die hype dan wel vandaan moest komen, want echt omvergeblazen werden we niet.

Maar geleidelijk aan werd duidelijk dat deze band toch iets anders in huis had dan pakweg Mumford & Sons. Dit was een ode aan de traditionele Engelse en Ierse folksongs. Deze vier jongens gaven die songs een hedendaags jasje en deden dat met de nodige brio. De stem van zanger-gitarist Brian Briggs was van een zelden gehoorde zuiverheid en paste perfect bij deze songs. En de muziek werd erg eenvoudig en to the point gehouden. Vooral On The Rocks liet ons ademloos achter.

Bovendien wist Briggs zijn publiek te entertainen met verhalen over zijn tegenvallende reis met de Eurostar en het Ieperse kattenfestival. Dit was ongetwijfeld een vroeg hoogtepunt van een lange avond.

U mag gerust weten dat het voor Woodpigeon was dat wij naar Brussel waren afgezakt. En aanvankelijk leek dat een vergissing te zijn. De groep speelde eerder slordig en leek niet echt geïnteresseerd. Maar naarmate het concert vorderde en het enthousiasme van de toeschouwers evenredig met hun aantal steeg, slaagde de band er toch in om te overtuigen.

Net als William Fitzsimmons had zanger-gitarist Mark Hamilton iets van een houthakker (dat onvermijdelijke ruitenhemd), die ’s avonds bij het kampvuur zijn liedjes speelt. Daarbij kreeg hij de hulp van violiste Foon Yap en toetseniste Kenna Burima, terwijl Michael Gratton (bas) en Daren Powell (drums) de soms erg ingetogen basis legden.

Uiteindelijk werd dit een mooi uitgebalanceerd concert met stevige songs, zelfs inclusief een feedbackuitstapje, zij aan zij met slepers, die uiteindelijk allemaal de weg naar ons hart vonden. Ook leuk was de cover van New Orders Age Of Consent waarmee de band de set uiteindelijk afsloot.

Het was al geleden van één van zijn eerste concerten in de Monty in Antwerpen dat wij Admiral Freebee nog aan het werk hadden gezien. En vanavond werd al snel duidelijk dat de overtuigingskracht en zelfzekerheid van de man nog behoorlijk gegroeid zijn, ook al was er toen al dat duidelijke geloof in eigen kunnen.

Vanavond kreeg hij de kans om zijn politieke ambities luister bij te zetten. Want muziek lijkt tegenwoordig nog één van de weinige manieren te zijn waarin dit land verenigd wordt en dan meestal nog voor buitenlandse bands. Maar de bluesrock van de admiraal was– zo bleek – uiterst geschikt om ons te verenigen.

Vanaf het moment dat Blues From A Hypochondriac uit de boxen schalde, was het de bebaarde frontman die het ritme van de zaal zou bepalen. Op tijd en stond werd de gitaar verruild voor de piano, hetgeen de aanzet tot Bad Year For Rock ‘n’ Roll uiterst genietbaar maakte en toen dat nummer overliep in de gespierde hymne aan de highwayman Get Out Of Town ging iedereen onvermijdelijk overstag.

Tussendoor filosofeerde de geboren Antwerpenaar in het Nederlands met af en toe een streepje Frans ertussen over zijn grootouders, vertelde hij sprookjes met onverwachte eindes en stelde hij zijn band (met onder meer Flip Kowlier op bas en Bjorn Eriksson op gitaar) voor.

Na lang aandringen werden er nog twee bissen aan de set toegevoegd waarin Tom Van Laere dan toch zijn ware ambities blootlegde: Admiral for President. Van ons mag het want wij betwijfelen of eender welke coalitie ons uit deze impasse kan bevrijden. Bovendien heeft deze Admiral Freebee genoeg charisma om de job aan te kunnen.

Het was een rijk gevulde en muzikaal spannende avond, waaraan wat ons betrof niet eens een einde had moeten komen.

Setlist Stornoway

I Saw You Blink
The Coldharbour Road
Boats And Trains
Here Comes The Blackout
We Are The Battery Human
On The Rocks
Fuel Up
Zorbing

Copyright : daMusic
Meer foto’s op Photobucket

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: