Home > Persoonlijk > De belangrijkste bijzaak

De belangrijkste bijzaak

Elk jaar komen we weer samen, de mannen van Sint-Pieter. Uiteraard mogen de partners mee, maar toen waren het alleen jongens die welkom waren in het Sint-Pietersinstituut in Turnhout. Inmiddels zijn ze, net als andere scholen, van dat principe afgestapt. Wij doen dat al ruim vijfentwintig jaar, die samenkomsten. Traditioneel vindt dat evenement plaats de zaterdag voor kerstmis. Ook dit jaar. En dan wordt er gepraat. Over kinderen, vrienden, (ex-)partners, belevenissen, auto-ongevallen, vrienden, politiek en ook … over muziek.

Voor sommigen onder hen is dat logisch. Zij maken zelf muziek en zijn erg nauw betrokken bij niet nader genoemde festivals. Dan wordt er gebabbeld over wat er dit jaar gebeurde op het festival, over veeleisende Amerikanen en uit de hand gelopen securityvoorvallen. Uiteraard interesseert me dat. In die mate zelfs dat ik graag een artikel zou willen schrijven over het reilen en zeilen van de security op dat festival. Maar ik begrijp dat de man in kwestie op dat moment andere dingen aan zijn hoofd heeft dan mijn vragen te beantwoorden.

Ook over andere muziek wordt er gepraat. Dat gaat dan meestal van “En, Patrick? Wat heb je dit jaar zoal gezien?”, waarop ik dan zuchtend antwoord dat ze dat waarschijnlijk niet zullen kennen. Maar, zoals altijd, wordt er aangedrongen – je weet tenslotte maar nooit – en noem ik enkele namen die uiteraard geen belletjes doen rinkelen. Maar misschien had ik dit jaar David Byrne moeten vernoemen. Dat is er immers eentje “van onzen tijd”, zoals dat dan zo mooi heet. Er zijn er ongetwijfeld bij die dat nog kennen.

Toen ik vanmorgen ‘With Teeth’ (Hurt hierboven is niet van die langspeler, maar wel een pracht van een nummer) van Nine Inch Nails (wie ?) in de speler stopte, overviel het me hoe onbelangrijk dat allemaal is. Wat doet het ertoe wanneer Vampire Weekend volgend jaar langs komt? Wie interesseert het of je aan een ticket voor Pavement geraakt? Maar het is nu eenmaal een virus en ik kan er een immens genoegen uit halen als een concert de verwachtingen overtreft. Of dat nu David Byrne dan wel William Fitzsimmons is. Of die zaal nu uitverkocht of bijna leeg was. Het is puur genieten als je merkt dat je nog met je hoofd in de wolken zit en het concert is afgelopen.

Uiteraard is muziek slechts bijzaak, maar voor mij dan wel de meest belangrijke bijzaak die ik me kan bedenken. Dus leun ik nu lekker achterover en geniet van Trent Reznors uitbarstingen. God, wat kan het leven eenvoudig en mooi zijn!

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: