Home > cd's > Yael Meyer – Heartbeat EP

Yael Meyer – Heartbeat EP

htmlalbumcover

For English version : see below.

De echte independants zijn dezer dagen op één hand te tellen. Indiemuziek is een omschrijving geworden. Maar ze bestaan nog, de dappere zielen die de wereld willen aanpakken. Yael Meyer is er één die de moed heeft om in de voetsporen van Ani DiFranco en Aimee Mann te treden.

De markt wordt overspoeld door singer-songwriters met goede bedoelingen en vaak ook goede songs, maar of dat alleen voldoende is om een kans te maken in het grote bos, waar de wolven op de loer liggen aan de ene kant en de stropers aan de andere, is eerder twijfelachtig. In dat bos vind je ongetwijfeld de opgestapelde lijken van de artiesten die het hebben geprobeerd, zelfs met enkele boswachters (lees: platenmaatschappijen) als backup. Gewoon maar om te zeggen dat de muziekwereld kleine, lieve meisjes met huid en haar verscheurt.

Of Yael Meyer zo’n klein, lief meisje is, lijkt onwaarschijnlijk. Het vergt haar op je tanden om het enkel met goede muziek te proberen. En dat is toch wat deze jongedame doet. De vijf nummers op deze EP – haar tweede,voor wie het zou interesseren – getuigen niet alleen van het nodige vakmanschap, maar ook van talent. Talent om eenvoudige, kleine liedjes te schrijven. Liedjes die de wereld beschrijven zoals zij die ziet.

Neem nu het titelnummer. De kritiek op het steeds snellere leven dat wij allemaal leiden, is niet echt overweldigend, maar is wel degelijk aanwezig. Dus leeft zij op het ritme van haar eigen hartslag. Een ritme dat in de song letterlijk een slag mist. En precies in die details zit de kracht van deze songs.

Nergens is er sprake van overdaad. De instrumentatie is perfect uitgebalanceerd en intrigeert vanaf de eerste, schijnbaar verdwaalde pianoklanken van Shed Their Fears tot de huppelbanjo in afsluiter Favorite Two. Meyers zijdezachte stem zorgt daarbij voor de nodige rust.

Zelf refereert ze aan artiesten als Feist en Keren Ann, maar wij horen er ook wel iets van Priscilla Ahn in terug. Of de stem van Annie Clarck van St. Vincent. Maar Yael Meyer is vooral zichzelf. Ook al gaat het maar om details. Na enkele luisterbeurten betrap je jezelf erop dat je de songs meeneuriet, zelfs als de cd niet in de speler zit.

Nee, het zal niet eenvoudig zijn voor deze jongedame om te overleven in het grote, donkere bos vol muzikale en vooral ook andere wolfijzers en schietgeweren, maar alleen al voor de poging die ze doet, verdient ze het nodige lof. Dat haar songs ook nog eens de moeite waard zijn, maakt het alleen maar mooier.

English version

Real  independents are few and far between these days. “Indie music” has become a catch phrase, verging on a cliche. But there are still some around, the brave souls that want to take on the world. Yael Meyer is one such artist who has found the courage to walk in the footsteps of the  likes  of Ani DiFranco   and Aimee Mann.

The market is overrun by singer songwriters with good intentions and even some good songs, but it’s unlikely  that this alone will suffice to make it in the big forest, where the wolves are at large on one side and the hunters on the other. Even a good forester (a record company, that is) as back-up is no guarantee. The big, bad music world eats up that kind of sweet little girl for breakfast.

Very likely Yael Meyer is not such a sweet little girl. It takes a lot of guts to face the world with only stripped down, good music. But that is exactly what this young lady does. The five songs on this EP – her second – are not only proof of her workmanship, but also of her talent. A talent to write simple, small songs. Songs that reflect the world such as she sees it.

Take the title song for instance. Her criticism of life becoming ever faster is not exactly overstated, but is there nonetheless. So she lives to the rhythm of her heartbeat. A rhythm that literally misses a beat on this track. The power of these songs is in those details.

There’s no excess on this album. The instrumentation is in perfect balance and will intrigue you from the first, apparently lost piano sounds of Shed Their Fears to the happy banjo in final song Favorite Two. Meyer’s silky soft voice guarantees the necessary peace.

Meyer herself tends to mention Feist and Keren Ann as influences, but there’s also some Priscilla Ahn in there. You might also hear the voice of Annie Clarck of St. Vincent. But Yael Meyer is mostly just herself. Even though that’s primarily in the details. After a couple of times you’ll find yourself humming these songs, even if the cd is not in the player.

No, it won’t be easy for this young lady to survive in the big, dark forest full of musical and other  snares, but she deserves credit if only just for trying. As her songs are worth the listen, it all becomes even more beautiful.

Advertenties
Categorieën:cd's Tags: ,
  1. Nog geen reacties
  1. 13 april 2010 om 3:44 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: