Home > Concerten > Pukkelpop – zaterdag 22 augustus 2009 (dag 3) – Kiewit, Hasselt

Pukkelpop – zaterdag 22 augustus 2009 (dag 3) – Kiewit, Hasselt

Traditioneel kruipt de vermoeidheid stilaan in de kleren op dag drie. Maar dat let ons niet om onvervaard de meest woeste bands gade te slaan of de meest emotionele muziek aan te horen.

Als de Drive-By Truckers het ooit voor bekeken houden, is de opvolging met Dead Confederate (Marquee) al verzekerd. Ook deze band komt uit het zuiden en geniet ervan de gitaren te laten ronken en songs als voorhamers het publiek in te slingeren. Daarbij horen uiteraard ook de wild in de rondte vliegende haren en wijd gespreide benen. Jammer dat we hiervan een stuk gemist hebben want dit is een band die wij graag op de voet willen blijven volgen. Nu alleen nog die spuuglelijke T-shirts van de hand doen.

Wie ooit heeft durven beweren dat de flowerpower niet meer bestaat, kreeg in de Club lik op stuk. Daar speelde Edward Sharpe & the Magnetic Zeros een lichtelijk gestoorde set. Het podium was amper groot genoeg om dit omvangrijke combo te kunnen bevatten. Naast piano, drums, twee gitaren, bas, trompet, accordeon en percussie waren er uiteraard nog de twee vocalisten, die laverend tussen de kabels en instrumenten hun ding wilden doen. Misschien was het de bedoeling dat dit een feestje zou worden, maar ons leek het eerder op een uit de hand gelopen drankgelag.

De jongens van Team William (Wablief!?) hadden hun studies even onderbroken om even Pukkelpop te komen platspelen. En daar slaagden ze schijnbaar moeiteloos in.
Hoewel de songs van hun debuut geweldige popliedjes zijn, bleef het toch afwachten of ze het ook hier op de wei konden waarmaken. Maar uiteindelijk bleek de zaal al bijna vooraf voor de zaak gewonnen. Let wel: de heren speelden een prima set zonder ook maar een steekje te laten vallen, maar het publiek maakte er wel een feest van.
Of het nu London Lofi was, meezinger Wonderyear III of afsluiter Peptalk, elk nummer werd door het jonge volkje in de armen gesloten. Toen de regenboog tijdens 70 % het publiek werd ingekieperd, was het hek pas echt van de dam. Iemand slaagde er zelfs in om over het publiek te surfen bovenop dit wankele bouwwerk. En trouwens, ook dat ene nieuwe nummer (All We Ever Do Is Fight) dat ze tegen de wil van hun management in toch speelden, belooft het beste voor de toekomst.

Het was niet echt met overtuiging dat we gekozen hadden voor Hanne Hukkelberg (Club), maar deze Noorse jongedame heeft duidelijk een serieuze evolutie doorgemaakt sinds wij haar ooit in het voorprogramma van Spinvis zagen spelen. Haar uitstekende groep heeft daar waarschijnlijk mee te maken, maar ze heeft duidelijk ook aan persoonlijkheid gewonnen.
Soms kwam deze nimf behoorlijk fel uit de hoek om vervolgens weer bijzonder intiem te gaan klinken. Een heel spectrum aan emoties werd op die manier bespeeld. Bovendien toonde ze dat ze niet alleen over een mooie catalogus aan songs, maar ook over een fantastische stem beschikt.
Dit was wat ons betreft één van de grootste verrassingen van het weekend.

“We want to testify. We want to show you that Hank Williams’ Lost Highway and the Highway To Hell are one and the same.” Een uitspraak die enkel en alleen van Hayseed Dixie (The Shelter) kan komen. En er waren heel wat gelovigen opgedaagd in deze kathedraal.
De hilbilly versies van hardrocksongs als Breaking The Law (van Judas Priest), Walk This Way (van Aerosmith, maar ongetwijfeld pas gemeenzaam bekend in de versie van run DMC) en Fat bottomed Girls (van Queen) werden in elk geval steeds opnieuw op luid gejuich onthaald.
Bovendien weten deze dixieboys ook nog eens hun publiek te entertainen. Zo moest de banjotest aantonen dat “Reverend” Don Wayne Reno (banjo) en “Deacon” Dale Reno (mandoline, akoestische gitaar) wel degelijk kinderen van dezelfde ouders zijn. Maar ook de solo’s die beide heren uit hun instrument wisten te toveren waren behoorlijk indrukwekkend.
De prijs voor meest grappige act ging met andere woorden opnieuw naar dit zootje ongeregeld.

Hoewel Peaches (Dance Hall) op haar meest recente cd ‘I Feel Cream’ behoorlijk ingetogen musiceert, is haar show nog steeds even controversieel. Met The Sweet Machine als backing band, werkte zij zich door haar set met de nodige kledijwissels en andere attributen. En uiteraard was er plaats voor nieuwe songs als Lose You (dat trouwens door Simian Mobile Disco werd meegeschreven) en het bitsige Talk To Me naast elektroklassiekers als Set It Off.
Tussendoor probeerde ze dan wel met wisselend succes om het publiek zijn shirt te doen uitspelen en was er de nodige suggestieve taal ondersteund door de bijhorende bewegingen. Maar uiteindelijk bleef het allemaal bij suggestie en was het de muziek die (gelukkig maar) het voortouw nam.

Dat Life Of Agony (The Shelter) nog steeds één van de meest invloedrijke hardcorebands is, werd maar weer eens bewezen op deze editie van Pukkelpop. Steeds opnieuw weer werden de songs woord voor woord meegebruld. Keith Caputo, zoals steeds gekleed in een sweatshirt met veel te ruim vestje, brulde zich schor en gitarist Joey Z en bassist Alan Robert namen om de beurt de taak op zich om het publiek op te ruien. De onvermijdelijke circlepits waren daarvan uiteraard het gevolg en ook het verbod op crowdsurfing werd met veel bravoure aan de combat boot gelapt. Underground was maar één van de massieve blokken beton die hier werden gestort. Zelfs de problemen met de microfoon tijdens één van de weinige mindere songs (Weeds) kon de pret geenszins drukken. Life Of Agony heeft duidelijk opnieuw een plaatsje in de peperkoeken harten van de liefhebbers van hardcore veroverd.

Een optreden van Tortoise (Club) is een totaalervaring. Muzikanten wisselen elkaar af op instrumenten, de meest exotische muzieksoorten komen aan je voorbij en toch blijft het een consistent geheel, waarin de structuur op één of andere manier toch duidelijk is.
Het ene moment werd je ondergedompeld in een jazzy bad om het volgende opnieuw een puntig rockakkoord de kop te horen opsteken. Op die manier werd je als toeschouwer heen en weer geslingerd tussen allerlei emoties.
Op de achtergrond werden tegelijkertijd prachtige en tegelijkertijd vreemde beelden vertoond die de muziek nog dat extra tintje kleur gaven. Voor deze muziek is de term postrock intussen al lang voorbijgestreefd. Tortoise heeft zich een eigen, perfect passend pak aangemeten en wij waren met veel genoegen getuige van de modeshow.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: