Home > Concerten > Dourfestival – vrijdag 19 juli 2009 (dag 2)

Dourfestival – vrijdag 19 juli 2009 (dag 2)

Niet meteen eenvoudig om een geslaagde eerste festivaldag te overtreffen, maar er stond meer dan voldoende lekkers op het programma om op zijn minst een gooi naar de top te doen.

Milk_001(meer pics)

Visueel had Milk (Magic Tent) wel iets weg van Vive La Fête: een blonde vamp omringd door drie kerels (en enkele optionele danseresjes). Zangeres Aline was behoorlijk exhibitionistisch aangelegd en uiteindelijk stond ze dan ook met ontbloot bovenlijf (op wat plaklint na) op het podium. Muzikaal werd er eerder verwezen naar groepen als Blondie in hun discoperiode. Het geheel was best aangenaam om horen (en zien uiteraard). Het was er allemaal een beetje over, maar geen mens (ook geen vrouw) die daar bezwaar tegen had.

St_Vincent_005(meer pics)

Het zat Annie Clark van St. Vincent (Petite Maison dans la Prairie) niet echt mee. Vanaf de aanvang van haar concert bleven de technische problemen haar achtervolgen. Maar het porseleinen popje liet zich niet van haar stuk brengen en bleef onverstoord verdergaan zodat we uiteindelijk toch nog een aantal ongeschonden songs voorgeschoteld kregen. Jammer, want ook op haar nieuwe plaat staan een aantal pareltjes, maar als het de microfoon niet was, was het wel de gitaar die dienst weigerde. Dit vraagt op zijn minst om een herkansing want zelfs nu wisten haar breekbare songs nog te beklijven.

Karkwa_001(meer pics)

Dat er in Canada ook Franstalige muziek gemaakt wordt, mag dan in Vlaanderen genegeerd worden. Op Dour is daar uiteraard plaats voor voorzien. Karkwa (Petite Maison dans La Prairie) komt uit Quebec en grossiert in songs die drijven op een stevige gitaar en piano. Het geheel had iets weg van Patrick Watson, maar de eentonigheid van de songs doet de band uiteindelijk de das om. Leuk voor even, maar gauw vergeten.

Marnie_Stern_016(meer pics)

Ze zijn sowieso al dun gezaaid, de vrouwelijke gitaristen. Als ze er dan ook nog eens in slagen om een eigenzinnige sound uit te werken, kan je ze helemaal op één hand tellen. Marnie Stern (Club Circuit Marquee) bespeelde haar gitaar alsof ze geboren werd met dat instrument in de hand. Het leek volkomen natuurlijk hoe haar vingers over de frets flitsten en daarbij de gekste combinaties lieten horen. Die werden dan weer naar de achtergrond gesampled waarna de volgende laag zorgde voor extra diepgang. In combinatie met het compleet asymmetrische drumwerk kreeg je nummers die de ene keer leken op kinderliedjes (inclusief handgeklap) en dan weer de weg van de metal op gingen. Haar stem vroeg enige gewenning. Maar dat namen wij er maar al te graag bij.

Au_Revoir_Simone_004(meer pics)

Au Revoir Simone (Magic Tent) joeg ons al na drie nummers de tent uit. Niet alleen leken de songs allemaal op elkaar, er viel ook weinig tot niets te zien op het podium. De drie dames wiegden wat heen en weer achter hun respectievelijke synthesizers, maar daar bleef het ook bij.

De weergoden deden er alles aan om het feestje van Tokyo Ska Paradise Orchestra (Red Frequency Stage) te verstoren, maar het netjes in appelblauwzeegroen pak gestoken collectief liet dit niet aan zijn hart komen en verjoeg met enkele blazersstoten de donkere wolken waarna de zon er helemaal de sfeer in bracht. Voor het podium werd er naar hartelust gedanst. Wonderbaarlijk hoe een vermoeide meute plotseling kan opleven. The Skatalites hebben hier ooit al gezorgd voor dansende weien, maar hun Japanse zonen wisten er evengoed weg mee. Zij hebben zich de ska volledig toegeëigend en hebben enkele van hun nummers zelfs voorzien van Japanse teksten.

Killing_joke_022(meer pics)

Het weerzien met Killing Joke (Last Arena) was goed. Jaz Coleman was nog steeds zijn excentrieke zelf, voorzag zijn oogkassen van zwarte make-up  en paradeerde over het podium als een overjaarse majorette. Maar songs als Love Like Blood en Wardance staan nog wel steeds fier overeind. Tussendoor moest er uiteraard verwezen worden naar politieke en economische wantoestanden en wat daar niet aan werd gedaan, maar dat liet het publiek allemaal Siberisch koud. Voor het podium werd met plezier gecrowdsurfd om de sfeer erin te houden. Het was hoe dan ook een plezier om deze overjaarse voorvaders van de nowave aan het werk te zien.

De tweede dag had niet echt de verwachtingen ingelost ook al waren er uitschieters. Maar op dag drie was er nog meer dan voldoende ruimte voor revanche.

Copyright : daMusic

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: