Home > Concerten > Cactusfestival – 12 juli 2009

Cactusfestival – 12 juli 2009

Eindelijk was het zover: haar eerste festival. Ze had er al zo veel over gehoord van haar broer, haar zus en haar pa uiteraard. Maar deze keer zou ze het allemaal zelf meemaken.

Cactus is ideaal als instapper. Er wordt voldoende ruimte gelaten. De sfeer is er erg ontspannen, de toeschouwers niet zo opgefokt als op sommige andere festivals. De acts zijn ook niet van die aard dat ze zorgen voor een overrompeling. Desondanks waren vrijdag en zaterdag toch maar mooi uitverkocht.

Tussen uiteenzettingen over de laatste nieuwtjes uit de joepie en overpeinzingen over het feit dat ze de directrice van de lagere school “Mevrouw de directeur” moesten noemen, was er ook nog muziek.  Joe Gideon & The Shark verdrongen de belangrijke zalen van het moment even naar de achtergrond.

En Lobke – want zo heet mijn jongste dochter – was onder de indruk van The Shark. Haar veelzijdigheid was dan ook imposant. Met één hand op de toetsen van de piano, de andere aan het glockenspiel en beide voeten op de drums, wist Joe Gideon zich verzekerd van de nodige ondersteuning voor zijn gitaar- en baswerk.

Het enthousiasme van de band was levensgroot en dat is precies wat er nodig was om het wat lauwe publiek (wat wil je ook met dit druilerig weer) op te warmen. Songs als Kathy Ray, Hide & Seek en Harum Scarum deden de rest om het publiek over de meet te sleuren.

Hoewel wij eerder dit jaar nog meer overtuigd werden in dat donkere zaaltje in Brussel, was ook dit een geslaagde show.

Dat Black Box Revelation in korte tijd gegroeid is, bleek al uit het feit dat er in hun setlist voor elk minder bekend nummer een radiohit voorhanden was. Bovendien zijn de tenenstarende jongetjes stilaan ontplooid tot extraverte, zelfbewuste kerels.

Drummer Dries Van Dijck schudde zijn bles wild van links naar rechts terwijl hij zich in het zweet werkte. Gitarist-zanger Jan Paternoster had duidelijk de snaren in handen en bespeelde zowaar dit publiek dat uit de bol ging op de tonen van Never Alone of Stand Your Ground.

Dat publiek was hen dan uiteindelijk ook zo dankbaar dat de Revelation als eerste van de dag een bisnummer werd gegund. Dit Brabants trekpaard heeft stilaan een transformatie tot volbloed racepaard ondergaan.

De eerste keer dat ik Cold War Kids zag, was dat pure adrenaline. Onverwachte wendingen, de tomeloze energie die uitstraalde van de wisselwerking tussen de bandleden, alles aan deze band leek te kloppen. Maar op Pukkelpop 2008 was het eerder een bloedeloze bedoening en ook hun optreden in de AB in het najaar van 2008 was – hoewel de evolutie opnieuw de goede kant uitging – niet helemaal overtuigend. Maar op Cactus 2009 was het vuur teruggekeerd.

De band sprong, flitste, hakkelde opnieuw door hun songs als was het allemaal weer nieuw. I’ve Seen Enough? Neen, toch niet. De Kids hebben mij terug bekeerd. Hospital Beds, Against Privacy, Hang Me Up To Dry, We Used To Vacation, het ging er allemaal in als zoete koek.

De aanloop was misschien nog iets te stroef, uiteindelijk viel alles mooi in de plooien. Ik ben in elk geval fan voor altijd.

U had vast al gemerkt dat we niet het hele programma hebben afgewerkt. 65 Days Of Static werd al na één nummer teveel voor Lobke en zowel Joan As Police Woman als The Gutter Twins werden vanop grote afstand gadegeslagen. Greg Dulli en Mark Lanegan wisten hoe dan ook te imponeren met hun akoestische setting en afgewogen setlist (met voor mij Dollarbill van wijlen Screaming Trees als absoluut hoogtepunt).

En toen sloeg de vermoeidheid toe. De benen werden zwaar, het hoofd licht, het gezeur te vermoeiend. Volgend jaar misschien iets later vertrekken zodat we ook iets later kunnen blijven, maar de kans is reëel dat we volgend jaar terug gaan.

Maar voor Paul Weller hadden we nog wel een correspondent op post.

Iemand die nog iets had goed te maken in Brugge was Paul Weller. Vorig jaar stond de Modfather al op de affiche van Cactus, maar omdat hij het niet zag zitten daarvoor een tournee in het zuiden van Europa te onderbreken zegde hij te elfder ure af. Dat maakte hij in oktober al enigszins goed door een meer dan puike passage in de Brusselse Ancienne Belgique, maar dat was slechts klein bier vergeleken met het optreden gisteren in Brugge.

Dat kwam niet alleen doordat de setlist was aangepast aan een festivalpubliek of omdat de nieuwe, jonge begeleidingsband nu beter is ingespeeld dan een klein jaar geleden, maar vooral door het feit dat Weller  himself er duidelijk heel veel zin in had. Vooral het eerste uur was een aaneenschakeling van hoogtepunten: Weller joeg de songs er aan zo’n hoog tempo door dat het zowel voor zijn band (met de geniale, gruwelijk onderschatte gitarist Steve Cradock voorop in de strijd) als voor de fans geregeld naar adem happen was.

Krakers als Wild Blue Yonder, The Changingman, From the Floorboards Up en Out of the Sinking sloegen al in als een bom, maar wanneer Weller in zijn eigen verleden dook en meteen na elkaar Shout to the Top (van The Style Council) en Eton Rifles (van The Jam) speelde, was het pleit helemaal beslecht en werd hem de annulatie van vorig jaar helemaal vergeven.

Het beste moest dan echter nog komen, met een broeierig, uitgesponnen Porcelain Gods, met You Do Something to Me en vooral met Wild Wood, dat live meer weg heeft van de remix die Portishead ooit maakte van dit nummer dan van de oorspronkelijke singleversie.

Maar Weller was niet alleen wervelend. Tussen de classics door probeerde hij ook nog kopers te werven voor zijn laatste plaat, ’22 Dreams’. Dat deed hij met uitstekende uitvoeringen van ondermeer Have You Made Up Your Mind, Push It Along, het folky Sea Spray (Carry Me Home) en vooral het bloedmooie, in psychedelische klanken gedompelde Empty Ring.

Conclusie: een schitterende set van een artiest die al dertig jaar songs aflevert die nog steeds niet te lijden hebben aan ouderdomskwaaltjes, vandaag nog steeds relevante platen aflevert én live een vitale, bij wijlen verpletterende indruk nalaat.

(Met dank aan Marc Goossens).

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: