Home > Persoonlijk > Het eerste concert

Het eerste concert

Een vriendin vertelde me dat ze afgelopen vrijdag voor het eerst naar een concert zou gaan. Dat is misschien niet zo vreemd, ware het niet dat ze zesentwintig jaar oud is. In deze tijden van concertuele overvloed lijkt het mij op zijn minst een beetje vreemd dat je op die leeftijd nog geen enkel artiest live aan het werk hebt gezien. Ooit waren er wel plannen, zo zei ze, maar verder dan plannen is het nooit gekomen.

En dan denk je dus automatisch terug aan je eigen eerste concert. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Met enkele vrienden zouden wij The Bet gaan bekijken. Met Don’t Talk To The Liar (zie hoger) kwamen ze af en toe aan bod op de radio (van internet was nog lang geen sprake) en wij zouden in het chirokot van Arendonk de puntjes op de i gaan zetten. Ze speelden niet eens als hoofdact. Dat was weggelegd voor een iets volwassener – maar toch nog behoorlijk groen achter de oren – groepje dat The Employees heette en met wat agresssievere ska het mooie weer maakte.

Uiteraard was de bijstand van één of andere ma of pa nodig om ons ter bestemming te brengen inclusief de nodige beloftes om van drank en drugs ver verwijderd te blijven en op een redelijk uur terug opgepikt te worden. Maar de adrenaline stroomde desondanks met beken door onze nog zo jonge lijven, overdekt met acne en onderhevig aan een overdosis hormonen. De anti-alcoholwaarschuwingen werden dus quasi meteen in de wind geslagen en het bier vloeide rijkelijk.

Het kleine zaaltje was uitverkocht en zat dus overvol. Het zweet stroomde van de muren nog voor het moment suprème was aangebroken. En uiteindelijk was het dan zover. Wat ik mij vooral nog herinner (buiten de taalfouten in de teksten van Don’t Talk To The Liar, die er op de elpeeversie plichtsbewust werden uitgeknipt) is de inzet van de gitarist, die later ook nog zijn opwachting maakte bij andere Vlaamse groten als Raymond Van het Groenewoud, en het meezingen van het publiek met de twee singles van The Bet.

Na het voorprogramma waren wij (we waren met zijn vieren) in elk geval volledig uitgeput en moest een luchtje worden geschept. De inwerking van de frisse lucht miste zijn uitwerking niet. In die mate zelfs dat we het niet meer zagen zitten om ook nog The Employees volledig uit te zitten. Het was goed geweest zoals het was.

Achteraf las ik nog ergens dat Mark Vanhie, zanger van The Bet en later nog songleverancier voor een hele hoop andere bands, dat concert ook wel memorabel vond, precies omdat het publiek zich zo had ingezet. Toch iemand op wie we een blijvende indruk hadden gemaakt.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: