Home > Concerten > Garland Jeffreys – Mano Mundo, Boom – 10 mei 2009

Garland Jeffreys – Mano Mundo, Boom – 10 mei 2009

Garland_Jeffreys_006

Zouden ze het geweten hebben? De mensen die stonden te genieten van de zon? Zouden ze geweten hebben dat dat kleine, wat gezette mannetje op het podium één van de beste platen ooit geschreven rond het thema racisme op zijn naam had staan? Het ging hier namelijk wel degelijk om Garland Jeffreys, die met ‘Don’t Call Me Buckwheat’ zijn naam als een brandend kruis in de dijen van de popmuziek had gebrand.

Zesenzestig is hij ondertussen, maar hij kwam maar wat graag naar “Boem”, zoals hij de naam van het stadje aan de Rupel uitsprak. Een eigen band had hij dan misschien niet bij zich, maar de Belgische muzikanten hadden duidelijk voldoende geoefend om de set in de vingers te krijgen. Slechts zelden kon je hen op een foutje betrappen.

De set was, zoals het elk festivaloptreden betaamt, een mooi overzicht van ’s mans werk. I’m Alive, één van de twee nieuwe nummers op de verzamelaar die enkele jaren geleden op de markt kwam, fungeerde als opener en rockte meteen lekker weg. De kracht van de man met het onafscheidelijke hoedje lag hem vooral in de vaak naadloze samensmelting van soul, reggae en pop/rock, die mooi paste op dit festival en duidelijk de nodige nostalgici naar Mano Mundo had gelokt.

Naast zijn ode aan James Brown, zijn het vooral de oudere radiohits als Christine, 96 Tears (een cover van een hit uit 1966 van ? & The Mysterians) en uiteraard afsluiter Hail Hail Rock ‘N’ Roll, dat op luid gejuich werd onthaald en massaal werd meegebruld op aanvraag van de meester hemzelf. Of hoe muziek nog steeds muren kan slopen en bruggen kan slaan.

Zelf waren we wel in de ban van We The People dat lang werd uitgesponnen en waarin de muzikanten de kans kregen om hun kunnen te tonen met een bas- en drumsolo als hoogtepunt.  Uiteraard was er nog tijd voor een extraatje en uiteraard kon dan niet anders dan wereldhit Matador zijn. De steekjes die de band hier liet vallen, vergaven de aanwezigen hen dan ook met plezier. Uiteindelijk zou met nog een kort stukje van I’m Alive de cirkel rondgemaakt worden.

Het weer was uitstekend, de sfeer zat meteen goed. Er kan dus gesproken worden van een geslaagde show, die zowel de ouderen als de jongste generatie kon bekoren.

Setlist :

1. I’m Alive
2. Say It Loud, I’m Black And I’m Proud / Sex Machine
3. Don’t Call me Buckwheat
4. I May Not Be Your Kind
5. Modern Lovers
6. Christine
7. 35 Millimiter Dreams
8. We The People
9. Wild In The Streets
10. 96 Tears
11. Hail Hail Rock ‘n’ Roll
—-
12. Matador
13. I’m Alive outro

Advertenties
Categorieën:Concerten Tags: , ,
  1. alois vloemans
    24 mei 2009 om 8:40 am

  2. alois vloemans
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: