Home > cd's > The Walkmen – You & Me

The Walkmen – You & Me

Een schande is het. Een band als The Walkmen die al sinds 2000 bestaat en die nog steeds een (te) goed bewaard geheim is. Schande ook dat zelfs voor ons, verwaande, omhooggevallen “popkenners”, deze band onbekend is. Hoog tijd om daar iets aan te doen en een beter voorwendsel dan ‘You & Me’ ga je voorlopig niet vinden.

Dat ze uit New York komen mag geen verrassing zijn. Het is in de Big Apple dat dezer dagen trends worden gezet, dat nieuwe geluiden komen opborrelen, dat wordt teruggegrepen op het rijke muzikale verleden van dat reusachtige, uitgestrekte en zo verscheiden land. Denk maar aan Yeasayer of Vampire Weekend. En dit is zowaar al het vijfde album van The Walkmen.

Omschrijf dat geluid maar eens. Plak er maar een etiket op. Dan kom je terecht bij steeds weerkerende namen als Cold War Kids (die schelle gitaren), Kings Of Leon (die stem) en bij momenten ontdek je een zweem van The Doors en zelfs Frank Sinatra (Canadian Girl). Maar zoals zo vaak doen al die vergelijkingen deze band onrecht aan. Doe ons dus een plezier: vul deze lijst zelf aan en vorm voor uzelf een oordeel. U zal zich de aanschaf van dit album niet beklagen. Op voorwaarde dat u het de nodige tijd geeft.

Er zijn in elk geval een aantal dingen die The Walkmen tot The Walkmen maken. Er is het eigenzinnige, hoog gestemde, op het eerste gehoor eentonige gitaarspel van Hamilton Leithauser en Paul Maroon. Tel daarbij de naar Ray Manzarek verwijzende riedeltjes van organist Walter Martin, de bescheiden maar efficiënte ritmesectie van Matt Barrick en Peter Bauer. Maar kroon op dit werk wordt ongetwijfeld gevormd door de emotionele zang van Leithauser, die met zijn stem zo tranen kan doen opwellen en je keel kan doen dichtslibben.

Luister naar die intonatie in afsluiter If Only It Were True en voel je maag samentrekken. Bal je vuisten als het magistrale In The New Year je tot in het diepst van je ziel raakt. Die lome ritmesectie met daarover dat ongelooflijk subtiele, aanzwellende orgel en de gitaar zetten de allesoverheersende stem nog extra kracht bij. Of haak je armen in die van je buurman en wieg van links naar rechts op dronkenmanslied Donde Esta La Playa.

Een origineel geluid gecombineerd met excellente songs levert nog steeds een prachtplaat op. En we durven hardop te betwijfelen of deze band nog lang zal moeten vertoeven in donkere achterafclubjes.

Advertenties
Categorieën:cd's Tags: ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: