Of we geen zin hadden om langs te lopen bij het optreden van de volgende hype? Hadden we die Pitchforkrecensie al gelezen? Een interview was ook altijd mogelijk… De platenmaatschappij deed er alles aan om toch maar wat volk bij elkaar te schrapen voor het optreden van White Rabbits in de Witloof Bar van de Botanique. En wij zijn nu eenmaal niet tegendraads.Lees hier verder.

Officieel is het geleden van 2002 dat we nog iets gehoord hebben van Cornershop, het collectief rond de Indische Engelsman Tjinder Singh, maar eigenlijk waren er tussendoor nog enkele singles (Wop The Groove, …) en zou de band aan een film over de Londense indiescene gewerkt hebben. Maar pas onlangs verscheen hun vijfde album onder de smakelijke titel ‘Judy Sucks A Lemon For Breakfast’. En daarbij hoort dan uiteraard een tournee.

Lees hier verder.

Setlist :

1. Heavy Soup
2. Lessons Learned From Rocky I to Rocky III
3. Sleep On The Left Side
4.The Roll Off Characteristics (Of History In The Making)
5. Who Fingered Rock ‘n’ Roll
6. The Mighty Quinn
7. Soul School
8. Norwegian Wood
9. Brimful Of Asha
10. Juliander Shere

Zelden gaat Akron/Family voor een doordeweekse show. Dat blijkt uit hun platen, maar nog meer uit hun optredens. De grens tussen chaos en schoonheid wordt voortdurend verkend en om elke hoek loert weer een volgend experiment. Dat houdt het spannend, zowel voor hen als voor het publiek. Of wij met veel verwachting naar dit concert toeleefden, vroeg u?

Lees hier verder.
Foto : deRob

Met ‘Keep In Mind Frankenstein’ heeft Grand Archives de volgende, logische stap gezet. De kloof met Band Of Horses is nog verder uitgediept. Matt Brooke heeft duidelijk een eigen koers uitgezet voor zijn band en dat pleit voor hem. Over het feit of het resultaat naargelang is, valt zoals steeds te discussiëren.

Lees hier verder.

God, wat waren we weg van die foto op dat debuut van Rickie Lee Jones. Die vrouw had iets ondefinieerbaars, iets magisch bijna, al kan dat ook aan onze hormonenspiegel gelegen hebben. Hoe dan ook, haar exclusieve concert in Het Depot, dertig jaar na datum, mocht niet ongemerkt voorbijgaan. En zo geschiedde.Lees hier verder.

Setlist :

1. Living It Up
2. Pirates (So Long, Lonely Avenue) – gestopt
3. Weasel And The White Boys Cool
4. The Eucalyptus Trail
5. Jeweled Floor
6. A Tree On Allenford
7. The Last Chance Texaco
8. Satellites
9. Young Blood
10. The Blue Ghazel
11. Running From Mercy
12. The Gospel Of Carlos, Norman And Smith
13. Pirates (So Long, Lonely Avenue)
14. We Belong Together
15. Coolsville
16. It Takes You There
17. Scary Chinese Movie
18. Bonfires
19. Old Enough
20. Sailor Song
21. Nobody Knows My Name
22. Autumn Leaves

Als het op Weezer aankomt, kennen wij geen enkele schaamte. Er wordt wel eens meewarig naar de band gekeken, maar al vanaf het moment dat wij Buddy Holly hoorden, waren wij verkocht. Niet alles wat Rivers Cuomo met zijn band heeft verricht, staat even hoog aangeschreven, maar er is geen enkele plaat in de collectie waarop geen prachtsongs staan. Logisch dus dat, als wij dan ‘Raditude’ in de bus krijgen, ons hartje op hol slaat.Lees hier verder.

Soms vraagt een mens zich af hoe het Fleet Foxes zou vergaan zijn als Grizzly Bear hun ‘Veckatimest’ eerst hadden uitgebracht. Maar bij nader inzien zijn er toch meer dan voldoende verschillen tussen beide bands. De vossen houden het bij meer traditionele structuren, terwijl de beer wel eens buiten de lijntjes durft kleuren. In het Koninklijk Circus zagen wij een Grizzly Bear die zijn zucht naar de wildernis nog helemaal niet kwijt was.

Lees hier verder.
Copyright: daMusic
Copyright foto : deRob

Daar stonden we dan met zijn allen, de zelfverklaarde muziekkenners. Frank Vander Linden zei ooit dat, als ze een bom op de concertzaal zouden laten vallen tijdens een concert van Wilco, de halve, Belgische muziekwereld van de kaart zou zijn geveegd. Dat was deze keer ongetwijfeld niet anders.

Blijkbaar was voorprogramma Evangelista, de illustere band rond Carla Bozulich, er vroeg aan begonnen, want toen wij de zaal binnenvielen, was er van hen al geen spoor meer te bekennen. Misschien wel een gemiste kans want ‘Hello, Voyager’ haalt bij momenten nog steeds het bloed van onder onze nagels.

Het was Via Chicago dat ze Brussel hadden bereikt. Steeds opnieuw word je dan overrompeld door de klasse van deze band. De laatste plaat werd niet overal even enthousiast ontvangen, maar wij waren toch blij dat I’ll Fight en Wilco (The Song) aan bod kwamen in de set. Over Deeper Down waren we dan weer niet zo opgetogen al neemt dat helemaal niet weg dat het niveau over het algemeen hoog lag.

En dan vraag je je af waar precies dat verschil zit tussen deze band en de rest; waar de genialiteit begint. Het antwoord ligt waarschijnlijk in de combinatie van piekfijn uitgewerkte songs, de muzikanten die met hun instrumenten de perfectie nastreven en toch ook durven improviseren(Nels Cline die zijn gitaar letterlijk alle kanten van zijn versterker laat zien, Mikael Jorgensen die zijn toetsen met een handdoek bespeelt, …) en het charisma van een zanger als Jeff Tweedy.

Zelf waren we in de wolken over Handshake Drugs, Impossible Germany en de afsluiter van het eerste deel Spiders (Kidsmoke), maar toch moeten we toegeven dat niet alle songs ons evenzeer wisten te raken. Het feit dat we de band de laatste jaren al meerdere keren aan het werk hebben gezien, speelt daar ongetwijfeld in mee.

Erg veel werd er niet met het publiek gecommuniceerd. Tweedy verwees naar het Belgische “healthcare system” waarop de band beroep moest doen en prees de taalkennis van de toeschouwers nadat zij Jesus Etc, waarmee het tweede deel werd ingezet, bijna volledig alleen hadden gezongen. Wij werden  nog geraakt door een prachtig Heavy Metal Drummer en afsluiter I’m The Man Who Loves You.

Het concert dat Wilco in de Vooruit gaf in 2007 blijft voor ons ongetwijfeld geboekstaafd als het beste dat we de band zagen geven. Maar dat neemt niet weg dat het genieten geblazen was. Of misschien moeten wij onszelf gewoon maar niet meer rekenen onder die (zelfverklaarde) muziekkenners.

Bij een dag als Allerzielen hoort ingetogen muziek. Niet dat je religieus moet aangelegd zijn, maar er blijft toch steeds wel iets hangen. Of dat nu commercieel, meteorologisch dan wel godsdienstig geïnspireerd is doet niet eens terzake.  Je hebt eerder de neiging om in een hoekje te kruipen dan je over te geven aan uitbundige party’s.  De muziek van Bowerbirds en Damien Jurado is daar uitermate geschikt voor.

Lees hier verder.

We hoeven er geen doekjes om te winden. Het verschil tussen techno, house, elektro, dubstep, minimal en nog een hele resem andere dansgenres is aan ons niet besteed. Zoals een wijnboer het ooit verwoordde : “Een wijn is goed als je hem lekker vindt.” Met muziek is dat niet anders. Het laat ons dus ronduit koud in welk vakje GusGus al dan niet thuis hoort.Lees hier verder.