Ze komen uit Ierland en eerlijkheidshalve verwondert het ons dat deze band überhaupt is toegekomen aan een derde plaat. Debuut ‘Rise’ was een welkome verademing tussen alle groepen en artiesten die van alle walletjes tegelijkertijd wilden eten. Rechttoe rechtaan rock-‘n-roll, een basis van blues, een zanger die zijn keel durft openzetten en een band die kan tempo maken. Commercieel leek het zelfmoord, maar van ons mocht het. En van de andere aanwezigen in de Magasin 4 duidelijk ook, want de sfeer was uiteindelijk opperbest, met dank aan zanger Cormac Neeson, die er niet voor terugdeinsde om van bijzonder dichtbij kennis te maken met de fans.

De jongens van Crazy D Nasty maakten er geen geheim van dat zij iets hadden met bands als Guns ‘n’ Roses. Lange haren, lange solo’s en zanger Rem Dust legde het er, met een stem alsof hij met zijn walnoten werd vastgehaakt aan de microfoonstandaard, nog extra bovenop. Zowat alle clichés werden uit de kast gehaald. Of de “hot chicks”, die tijdens de set op het podium werden geroepen, na het optreden zelfs nog maar in de zaal waren, durven wij te betwijfelen. Maar het zag er allemaal leuk uit en af en toe zagen we zelfs al een hoofd meeknikken. Origineel was het niet, maar daarvoor was dit publiek tenslotte ook niet gekomen.

Voor The Answer lagen de kaarten toch enigszins anders. Hier was het de muziek die het moest doen: geen gitaren in de nek, geen blote basten of twirlende drumsticks. Maar zweet vloeide er des te meer. Gitarist Paul Mahon liet merken dat hij het instrument beheerste, liet zijn plectrum meermaals links liggen voor een fingerpickende stijl (Trouble) of gebruikte de slide als basis voor een song (Preachin’). Drummer James “Hitman” Heatley zorgde samen met bassist Micky Waters voor een stevige, zij het klassieke basis, die Mahon liet schitteren met solo’s die de blues steeds in het achterhoofd hielden.

En uiteraard was het Neeson, die met alle aandacht ging lopen. Hij pakte dat, zelfs met een publiek dat aanvankelijk niet echt op gang leek te komen, op innemende wijze aan. Regelmatig werd het publiek aangezet tot participatie: meebrullen, klappen, het hele arsenaal moest eraan geloven. Tijdens Preachin’ gooide hij zich zelfs in het publiek en liet hij hen op en neer deinen naargelang de song daarom vroeg. Bovendien bewees hij ook zijn klassiekers te kennen en gooide hij er bijna achteloos een stukje Baby Please Don’t Go van Van Morrison tussendoor.

Het eerste echte hoogtepunt kwam er met Under The Sky, het openingsnummer van de eerste plaat, waarbij de band een versnelling hoger leek te schakelen. Vaak wordt AC/DC als referentiepunt voor The Answer genoemd, maar andere classic rockers als Thin Lizzy of de meer bluesgeïnspireerde Ierse rock van Rory Gallagher liggen minstens even dicht in de buurt. Neeson haalde ook regelmatig de mondharmoncia boven en accentueerde de bluesinvloed daarmee nog meer.

Faith Gone Down was bijvoorbeeld zo’n bluesrocker, die loom startte, maar dan geleidelijk aan kracht won. Vreemd dat de band dit nummer, dat steevast in hun livesets zit, nog niet op plaat heeft gezet. Verder waren wij ook bijzonder te vinden voor single Nowhere Freeway, dat, naar eigen zeggen, het dichtst in de buurt bij een ballad komt.

Na de bisronde, die met een ballenbrekend Waste Your Tears werd afgesloten, waren de honderdvijftig aanwezigen ervan overtuigd dat ze er goed aan hadden gedaan om op een druilerige vrijdagavond naar de Magasin 4 af te zakken. Want The Answer had de missie duidelijk volbracht en het adrenalinepeil was opnieuw voor even op peil. De volgende saaie week kon weer beginnen.

Setlist
1. New Day Rising
2. Come Follow Me
3. Under The Sky
4. Vida (I Want You)
5. Faith Gone Down
6. Rock ‘n’ Roll Outlaw
7. Trouble
8. Nowhere Freeway
9. Preachin’
10. Tornado
11.Too Far Gone
12. One More Revival
—
13. Evil Man
14. Waste Your Tears

In Noord-Amerika zijn het Arctic Monkeys die als voorprogramma mogen fungeren. In Europa werd geopteerd voor een Amerikaanse band, die hier nog heel wat groeiruimte heeft. Nochtans heeft Portugal.The Man de songs om hier voet aan wal te krijgen. Alleen jammer dat die voet onder hen werd weggemaaid door het gevreesde bunkereffect. Drums en bas verdrongen alle andere instrumenten en vaak was het een kwestie van “Zoek de solo!”.

Desondanks herkenden wij met veel moeite nog Work All Day en hun voor de fans inmiddels al klassieke versie van The Beatles’ Helter Skelter, die na een stevige, maar volkomen dichtgeklitte jam werden ingezet. Gelukkig waren meer rustige nummers als So American nog wel waarneembaar, maar doenbaar werd het eigenlijk nooit en wij voelden dan ook niets anders dan medelijden voor deze band om nog te zwijgen van de  angst dat ook de main act zou verzuipen in ondoordringbare erwtensoep.

De muzikale goden waren de aanwezigen niet helemaal ongunstig gezind want de soundengineer was er duidelijk in geslaagd om de muziek van The Black Keys wel op een deftige manier tot bij de daartoe bestemde oren te brengen. Patrick Carneys diverse drumonderdelen waren duidelijk te onderscheiden en Dan Auerbachs solo’s klonken zoals ze behoorden te klinken: gruizig en rauw.

De bluesrock van The Black Keys mag op plaat dan nog productioneel opgeluisterd worden door de goudvingers van Danger Mouse, op een podium komt die taaie olielaag toch weer bovendrijven. De meeste nummers werden aan een hogere versnelling gespeeld en Auerbach liet zijn gitaar hinniken en briesen op de soms wat klungelig aandoende, maar met veel pit gespeelde drumpatronen van zijn kompaan. Nummers als Strange Times, dat door toetsenist John Wood Mooi werd aangevuld, of het wat meer ingetogen I’ll Be Your Man hielden de aandacht in een onwrikbare houdgreep.

Dit was de eerste show van hun tournee en het was duidelijk dat beide heren (en hun sidekicksà er zin in hadden. Het spelplezier droop van een nummer als Money Maker af. Nu en dan werd er nog overleg gepleegd en bij Next Girl was er zelfs sprake van een valse start. Maar het waren allemaal kinderziektes, waarvoor het juiste serum bestond uit prachtige versiesv an nummers als Same Old Thing.

Met wat ongetwijfeld hun bekendste liedjes zijn – Tighten Up en Lonely Boy – werd de Arena helemaal in vervoering gebracht. Ideaal dus om op een hoogtepunt mee af te sluiten, ook al werden wij eerder al meermaals ontroerd door de kracht van hun muziek.

In de bisronde accentueerde een discobal de smachtende, hoge stem, die Auerbach voor Everlasting Light hanteerde. Dat verhinderde niet dat de track uitmondde in een wilde indianendans. Naast dat soort kleine gimmicks werd het visuele aspect van de show verzorgd met vier schermen, waarop soms psychedelische en dan weer versnelde en/of wazige beelden getoond werden, en een hele reeks uit de kluiten gegroeide lampenkappen.

“He’s Patrick, I’m Dan, we’re The Black Keys.” Auerbach zei het wel een keer of vijf en de naam van de band, die op het einde van de show in fel licht boven hun hoofden flikkerde, liet evenmin weinig aan de verbeelding over. Het was net als de andere tierlantijntjes eerder overbodige luxe. Want als ze met zijn tweeën op de bühne stonden met slechts enkele karige spots op hen gericht, was de elektriciteit zo mogelijk nog meer voelbaar. Zelfs in deze fabriekshal kreeg je dan even de indruk dat je weer in een kleine club stond te kijken naar een once-in-a-lifetime-optreden. En dat is het waarvoor wij het doen.

Copyright: daMusic

Setlist:

Howlin’ For You
Sister
Gold On The Ceiling
Strange Times
Dead And Gone
Run Right Back
———————–
Thick Freakness
Girls On My Mind
I’ll Be Your Man
Your Touch
———————–
Little Black Submarines
Nova Baby
Next Girl
Chop And Change
Money Maker
10 Cent Pistol
Same Old Thing
Tighten Up
Lonely Boy
———————–
Everlasting Light
Long Gone
I Got Mine

Ze staan op Graspop Metal Meeting deze zomer. Gewoon voor het geval u er niet bij was in de Ancienne Belgique. Want het zou zonde zijn dat u Mastodon dit jaar niet aan het werk hebt gezien. En neem van ons aan dat het de moeite zal zijn. Zelfs al is het maar half zo goed als het was in de AB.

Wie zijn muziek graag avontuurlijk heeft, kan niet om Mastodon heen. ‘The Hunter’, hun laatste plaat voor het geval u net terugkomt van een lang verblijf in een Zuid-Amerikaans regenwoud, zaagt opnieuw een stuk van de poten van de stoel van het klassieke metalidioom. Waar ‘Crack The Skye’ flirtte met progrock- en jazzpatronen, herdefinieert ‘The Hunter’ de gebalde rocksong. Het hoeft met andere woorden niet noodzakelijk tien minuten te duren om tot de kern van de zaak te komen.

Maar vooraleer we de meesters aan het werk zagen, was er nog Red Fang, een band uit Portland, Oregon met twee albums op het repertoire. Dat precies zij als support act mochten opdraven kon geen toeval zijn, want ook Red Fang vindt het duidelijk belangrijk om voldoende variatie in de gitaarlijnen te stoppen. Waar de ene song je spieren allemaal onder stroom zette, kreeg de volgende een slepend ritme mee als van een trage, maar alles verslindende modderstroom. De meeknikkende hoofden in het publiek spraken trouwens al voor zich. Dit zat helemaal goed.

Misschien was het de klassieke AB-curfew die Mastodon noopte om geen tijd te verliezen met communicatie met het publiek, maar wij hebben zo’n bruin vermoeden dat dit gewoon de standaard werkwijze is van een band, die zich anderhalf uur volledig geeft. Trouwens, de manier waarop bassist Troy Sanders zich non-verbaal uitte tegenover het publiek zei al meer dan voldoende over de appreciatie die de band voelde voor de fans, die naar Brussel waren afgezakt.

Dry Bone Valley was het eerste nummer van een lange rij en toen single Black Tongue daarop volgde, leek de zaal al meteen op temperatuur te komen. Nochtans zaten er aanvankelijk enkele technische kinken in de geluidskabels want, hoewel de energie er duidelijk was, kwam het effect niet helemaal over. Het was duidelijk even zoeken voor de engineer, maar uiteindelijk leek ook dat toch te lukken.

Het valt ons moeilijk om een voorkeur uit te spreken, maar Capillarian Crest liet in elk geval een verpletterende indruk na. De steeds wisselende en vaak complexe songopbouw maken het voor een ongeoefend oor vermoeiend, maar daar was bij Mastodon geen sprake van. Steeds op het juiste moment, zoals een regisseur die een shot net lang genoeg laat duren, nam de muziek weer een andere wending.

Regelmatig werden de fans uitgenodigd om hun vocale steuntje bij te dragen en op dat vlak waren vooral recentere songs als Curl Of The Burl en All The Heavy Lifting bijzonder populair. Nochtans kreeg ook afsluiter Blood And Thunder een dergelijk, lokaal sausje mee.

Tenslotte werden voor het enige bisnummer – voor zover daar al sprake van kon zijn – Creature Lives de muzikale gauwgenoten van Red Fang op het podium geroepen. Het betekende het einde van anderhalf uur ademloos toekijken en luisteren naar een band, die met zijn muziek de verste uithoeken van de metal durft verkennen. Misschien toch eens overwegen om dit jaar naar Dessel af te zakken.

Drieëntwintig seconden duurt de instrumentale Intro, die u een indruk moet geven van wat nog volgen moet. Twee gitaren zoeken ijle hoogten op, de ene aan iets hoger tempo dan de andere. Het korte stukje doet wat het moet doen: u een indruk geven van wat er nog moet komen.

Wat Sea Lions typeert is, naast de hoger aangehaalde djingle-djangle-gitaren, zonder enige twijfel de afstandelijke zang van frontman, gitarist en songschrijver Adrian Pillado. En toch heb je soms de indruk dat je naar Belle & Sebastian in surfgedaante aan het luisteren bent. Ook deze band heeft die hang naar het verleden. Alleen legt Stuart Murdoch veel meer emotie in zijn zang terwijl Pillado er net naar streeft die emotie weg te laten en de teksten voor zich te laten spreken.

In Grown Up krijgt Pillado’s stem – zoals trouwens wel vaker op de plaat – de ijle achtergrondzang van Katie Chavez (verder enkel bezig met het tijdig doen rammelen van de tamboerijn) naast zich, hetgeen het nummer iets meer diepgang geeft. Want hoewel er op ‘Everything …’ geen enkel slecht nummer staat, is het moeilijk om tot het einde van het album geboeid te blijven luisteren. Gelukkig is de plaat net geen dertig minuten lang en duurt het langste nummer – er staan er nota bene vijftien op deplaat – niet eens drie minuten, hetgeen de pijn iets verzacht.

Als de zaken dan al wat anders worden aangepakt, komen Sea Lions uit bij een nummer als Look waarin het tempo laag wordt gehouden, maar uiteindelijk brengt ook dat niet echt zoden aan de dijk. Trouwens, met het daarop volgende Rainfall wordt dat tempo vervolgens opnieuw naar het vroegere niveau getild.

Het enige nummer dat echt uit de band springt op de plaat is het instrumentale Untitled (Guitar), dat nog even lijkt te willen onderstrepen waar het bij Sea Lions vooral om gaat. Het nummer krijgt een spookachtige, zweverige achtergrond mee terwijl de gitaren (zonder drums en bas) doen wat ze moeten doen.

Sea Lions hebben een plaat gemaakt, die ongetwijfeld het beste belooft. Het is een debuut dat een mooie toekomst voorspelt (de opnieuw instrumentale afsluiter A Song For Your Smile is misschien wel het beste nummer van de plaat). Tenminste als ze erin slagen uit de sporen te raken, die ze voor zichzelf hebben gemaakt. Wij zijn in elk geval benieuwd naar het vervolg.

Woensdag 11/1

De Spieghel -20u00 – Razika – Noorwegen
De Spieghel (up)– 20u45 – Ewert And The Two Dragons – Estland
Grand Theatre (main) – 21u30 – You Say France & I Whistle – Zweden
De Spieghel (up)– – The Sea – UK
De Spieghel – French Films – Finland
De Spieghel (up) – The Cyborgs – Italië

Donderdag 12/1

Muziekschool – 20u00 – I Got You On Tape – Denemarken
Vera – 20u15 – God Is An Astronaut – Ierland
Der Aa Kerk – 21u25 – Alamo Race Track – NL
Cathedral Aisle – 22u30 – Tommy Ebben &The Small Town Villains – NL
Forum Images – 23u00 – Lianne La Havas – UK
Vindicat – 23u45 – The Minutes – Ierland
Grand Theatre (Main) – 0u30 – Hjalmar – Ijsland
Vindicat – 01u15 – Lafaro – Ierland

Vrijdag 13/1

Machinefabriek – 20u00 – Fionn Regan – Ierland
Grand Theatre (up) – 20u45 – Noiserv – Portugal
Schouwburg – 21u30 – Ram’s Pocket Radio – Ierland
VERA – 22u15 – The Bewitched Hands – Frankrijk
De Walrus – 23u00 – Automatic Sam – NL
De Spieghel – 23u45 – Baxter Dury – UK
De Spieghel (up) – 00u30 – We Cut Corners – Ierland
De +Spieghel – 01u15 – Veronica Falls – UK

Zaterdag 14/1

Foyer Grote Zaal- 20u00 – Gerhardt
Grote Zaal – 20u30 – Eefje De Visser
CBK – 21u15 – The Very Next
Entreehal – 22u00 – ED
Kleine Zaal – 22u30 – Spinvis
Patio – 23u30 – Luik
foyer Grote Zaal – 00u15 – Ralph De Jongh & The Crazy Hearts

En da’s nog niet alles. Gorillaz stonden ook nog eens garant voor een onvergetelijke show. Een show die ons nog lang zal heugen en hoog in onze lijst van beste concerten van het afgelopen decennium prijkt. Niet slecht toch voor een stel tekenfiguurtjes.

Uiteraard hoort er bij zo’n ‘Singles Collection’ dan ook een dvd met de videoclips en wat clips van hun shows. Die videoclips tonen aan wat een evolutie de band heeft doorgemaakt. Aanvankelijk waren de filpjes bijzonder lowkey en moest Jamie Hewlett het stellen met zijn tekenkunsten alleen, maar naarmate het succes van de website (inclusief games en toestanden) en de videoclips toenam, werden de budgetten groter en werden er zelfs grote namen als Bruce Willis bijgehaald. En de derde dimensie was tegen die tijd ook niet meer weg te denken.

Muzikaal was die evolutie minder prominent. Met Clint Eastwood werd meteen een hit gescoord en Damon Albarn mocht zich na het succes van het titelloze debuut op ‘Demon Days’ verder uitleven. Maar het was hoe dan ook vooral ‘Plastic Beach’, dat indruk maakte. En niet toevallig was het pas daarna dat de band op tournee ging.

‘The Singles Collection 2001-2011’ is niet meer dan dat, een verzameling singles. Verwacht geen verdere extraatjes op wat remixen, die ook op single of bijhorende maxi’s werden uitgebracht, na. Deze collectie toont vooral aan dat Damon Albarn met dit initiatief een bijzonder originele aanpak van het medium muziek had gevonden. Een aanpak die oorspronkelijk enkel de cartoonfiguurtjes op de voorgrond zou zetten, maar hem uiteindelijk toch verplichtte om ook zijn eigen gezicht te laten zien, zij het steeds op ingetogen wijze.

Is dit een manier voor de hele machine, die achter dit project zat, om de kassa nog meer te doen rinkelen? Ongetwijfeld en het feit dat ze net voor de feestdagen wordt uitgebracht is ongetwijfeld ook geen toeval. Maar wie enkele een verzameling van de nummers die vooral op de radio gedraaid worden wil zal niet bedrogen uitkomen. Wie toch iets meer wil, raden wij aan zich te concentreren op het debuut en ‘Plastic Beach’. Met deze compilatie erbij (al is het voor de video’s) heb je het essentiële van Gorillaz in huis.

Copyright: daMusic

Een avondwandeling door de regen is misschien op het eerste gezicht niet de meest aangename manier om uw weekendnachten door te brengen. Maar als het doel van die wandeling gericht is, is het al iets eenvoudiger om de pil door te slikken. Dat doel was ook zaterdagnacht de eerste editie van het Glimpsfestival. En of we daarvoor graag regenjas en paraplu bovenhaalden.

Ze kwamen uit Italië, het allegaartje van Mariposa dat de eerste stek kreeg in de Charlatan. Hun muziek flirt met folk, maar gaat evengoed op stap met elektronica en jazz. De drummer doet zijn werk met een kleine drumcomputer en verder werden er ook saxofoon, theramin en melodica bijgehaald. Als u dat zo leest, lijkt dat misschien een hutsepot te worden, maar de stemmen – een vrouwelijke en een mannelijke – van de twee protagonisten konden het geheel toch dragen. Humor was hen trouwens ook niet vreemd, want het laatste nummer – Bart De Wever zal tevreden zijn – werd gezongen in het Latijn met de drummerals dirigent met drumstick en koebel. Aangename binnenkomer. Niet meteen wereldschokkend, maar wel origineel en ongetwijfeld met groeimarge.

Waar wij wel voor te vinden waren was de frisse lo-fi van de Finse The New Tigers. In klassieke opstelling lieten ze de twee gitaren tegen elkaar op steigeren terwijl de ritmesectie een opgemerkte en erg afwisselende basis legde. Guided By Voices was nooit ver weg en, geef toe, er zijn mindere referenties. Hun songs durfden de magische drieminutengrens al eens passeren en dan lieten ze de gitaren vaak nog meer zinderen. Steve Wynns Dream Syndicate was nog zo’n naam die dan in ons hoofd opkwam. De zang werd trouwens afwisselend waargenomen door beide gitaristen. Hoogtepunten opnoemen is moeilijk want eigenlijk kende de set nergens een dipje. Wel werden de jongens enthousiaster naarmate ze in de gaten kregen dat het (nog bijzonder karig aanwezige) publiek helemaal mee was. Het eerste hoogtepunt was in elk geval een feit.

Het Charlatan café bleek de thuisbasis voor de Slovaakse delegatie en Longital maakte daar deel van uit. Waar de meeste duo’s zich beperken tot gitaar en drums, gaven zij er de voorkeur aan om de percussie uit een doosje tevoorschijn te toveren. Maar als er beats aan te pas kwamen was het Shina die die op haar bas slapte. Haar partner Daniel Salontay voorzag de experimentele composities vaak van boeiende solo’s, soms gespeeld met de strijkstok. Diezelfde Salontay gaf ook steevast wat uitleg bij de in het Slovaaks gezongen nummers. Dit duo draait al een hele tijd mee, maar het lijkt ons onwaarschijnlijk dat de doorbraak ook hier gaat geforceerd worden. Daarvoor wordt er te veel geflirt met de uithoeken van allerlei genres. Wat ons betreft was een half uur ook al ruim voldoende.

Mirel Wagner komt uit Finland en heeft, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, een donkere huidskleur. Ook haar liedjes zijn eerder donker van toon, hetgeen ze zelf met een kwinkslag onderstreepte door No Hands haar “pretty much happiest song” te noemen. Verder was het al (zelf)moord, wanhoop en dood wat de klok sloeg. En de muziek – enkele schaarse akkoorden volstonden – leek de teksten nog te onderstrepen. De vrij vlakke manier van zingen maakte het geheel af. Een uitstekende gitariste was de jongedame (nog) niet, maar verder werd er wel met ingehouden adem geluisterd naar een ongetwijfeld beloftevol artieste. In een muzieklandschap waar stemmen als die van Leonard Cohen als hemels worden omschreven is er ongetwijfeld ruimte voor Mirel Wagner.

In De Centrale werd de boel volledig op zijn kop gezet door de Schotten –Schotland maakt duidelijk geen deel uit van Engeland– van Homework. Met een pompende set, voortgedreven door een schitterende drummer werd de zaal op een hoopje gespeeld. Rock in een elektronicakleedje, soms op lagen synthesizers rustend, dan weer voorzien van splijtende gitaren maakte dat het onmogelijk was om stil te blijven staan. Zanger-knoppendraaier-gitarist O. Kass dendert over het podium als zitten er veren onder zijn schoenen terwijl R. Baird zijn gitaar doet krijsen en, indien nodig, zijn moog zelfs met het voorhoofd bespeelt. Holy Fuck werd al genoemd om de band te classificeren, maar ook LCD Soundsystem en zelfs een milieuvriendelijke versie van Battles lijken in de buurt te komen. Dit is misschien niet echt nieuw, maar het blijft wel een genot om deze jongens aan het werk te zien.

In de Bar Des Amis mocht het Frans-Belgische Applause zich komen voorstellen aan het Vlaamse publiek. Maar de wat flauwe popsongs raakten onze koude kleren niet echt. De muziek was weinig avontuurlijk en eerder saai. Dan hadden wij vooraf heel wat meer spannende dingen gezien.

Het was een boeiend weekend, waarin je naast goede muziek ook de (interessantste cafeetjes van) de) stad Gent kon leren kennen. Vaak werd je met je neus op je eigen kortzichtigheid gedrukt, want zelfs in Slowakije wordt interessante muziek gemaakt. En hoewel het niet altijd over de koppen lopen was – lag De Centrale niet iets te ver uit de buurt? – waren de zalen matig gevuld tot overvol. Glimps is een fantastisch initiatief (“Zot cool!”, hebben wij het horen noemen), dat alleen maar kan worden toegejuicht. Wij kijken dan ook al met ongeduld uit naar de volgende editie, die ongetwijfeld nog leuker en spannender gaat zijn.

Copyright tekst: daMusic
Copyright foto: Wannabes

Ook wij moeten eerlijk toegeven dat het Tim Kasher was die onze aandacht trok. Begin dit jaar was hij al in de Botanique langsgeweest. Alleen had hij toen een band bij zich. Deze keer klaarde hij het in zijn eentje.

En ook nu legde hij datzelfde vuur in zijn songs, stond hij stampvoetend te zingen of ijsbeerde hij over het podium. Het feit dat hij geen groep achter zich had, leek hem geenszins te storen. Voortdurend gaven de uitdrukkingen op zijn gezicht commentaar bij de songs. Zoals bij The Safest Sex, waarbij hij steeds opnieuw het publiek leek uit te dagen. Zijn gitaarspel was bovendien efficiënt en voorzien van de nodige inventiviteit. Dat bewees de maffe, akoestische gitaarsolo waamee hij Bad, Bad Dreams afsloot.

Zijn teksten mogen dan allemaal behoorlijk bitter zijn, Kasher bracht het met humor en veel spelplezier. Alleen jammer dat hij dat moest doen voor een publiek dat het voorprogramma eerder als bijkomstig zag. Maar dat is nu eenmaal het lot dat je als support act moet dragen.

Want dat er speciaal voor Mariachi El Bronx het nodige volk naar Borgerhout was gekomen, was al te zien aan de sombrero’s en de met rode rozen in de zwarte haren getooide deernes in de zaal. Tijdens het concert was er zelfs een luchadormasker te zien. Om maar te zeggen dat de omgevormde punkband met open armen ontvangen werd.

Voor Matt Caughtran en zijn maats was het succes dat de alternatieve versie van New Yorkse punkband The Bronx ten deel viel op zijn zachtst gezegd onverwacht. Maar genieten doen ze er evenveel van. Caughtran hobbelde met houterige benen over het podium, ondertussen het publiek opjuttend als de punker die hij, onder het Mexicaanse pakje, toch altijd zal blijven. En gitarist Joby J. Ford bewees, net als drummer Jorma Vik trouwens, dat muzikanten die punk spelen helemaal geen beperkte muzikanten zijn. Met veel brio en nog meer inzet werden de snaren en vellen beroerd.

Maar het waren de typische trompetten die de kern van deze band vormden. Samen met de viool van Ray Suen waren zij de motor die deze bende draaiende hield. De brandstof werd gevormd door de uitstekende songs, door Caughtran voorzien van een woordje uitleg.

Hoewel de sfeer er van bij de aanvang van het concert meteen goed inzat, brak het echte feest pas los bij het schitterende en gedreven Norteno Lights. Even vreesden we zelfs voor een polonaise, maar het bleef gelukkig beperkt tot enkele dansers vooraan tegen het podium.

Intussen was het genieten van de pretlichtjes in Caughtrans ogen, de warme ambiance in de zaal en de humor die de frontman steeds weer in zijn bindteksten stopte. Toen hij zijn vuisten respectievelijk “Silver” en “Lead” noemde net voor Silver Or Lead werd ingezet, werd het de band even te veel en zorgde de hilariteit op het podium zelfs even voor een oponthoud, waarin ook het publiek werd meegesleurd.

Terwijl buiten de sneeuw met bakken uit de lucht viel, liep de temperatuur in Muziekcentrum Trix steeds hoger op. Dergelijke bands horen thuis op zomerfestivals, waar ze helemaal de boel op zijn kop kunnen zetten. Waar wacht u nog op, heren programmatoren?

Setlist Tim Kasher

1. Cold Love
2. The Jessica
3. The Safest Sex
4. There Must Be Something I’ve Lost
5. The Beaten Path (The Good Life)
6. ??
7. The Recluse (Cursive)
8. Bad, Bad Dreams
9. No Harmony

Setlist Mariachi El Bronx

1. 48 Roses
2. Litigation
3.
4. Holy
5. Slave Labor
6. Cell Mates
7. Norteno Lights
8. My Brother The Gun
9. Silver Or Lead
10
11. Mariachi El Bronx
12. Revolution Girl
13. Clown Powder

Copyright tekst: daMusic
Copyright foto: Rootstime

Punkband doet mariachi. Blablabla. U hebt het verhaaltje vast al ergens gehoord. En als dat niet het geval is, zoekt u het maar even op. Niet dat het niet interessant genoeg is, maar hier gaat het om de tweede plaat van Mariachi El Bronx, de reïncarnatie van The Bronx. Eigenlijk is dat verhaaltje intussen namelijk gewoon bijkomstig geworden.

Kent u Crystal Frontier van Calexico? Was u ook zo ondersteboven van dat nummer? Dan zit u bij Mariachi El Bronx helemaal op de juiste plaats. Want de mariachi, die de heren uit hun instrumenten schudden, is namelijk bijzonder aanstekelijk en blijkt zelfs geen moment te vervelen. Meer nog, je humeur wordt er merkbaar door opgekrikt, ongeacht of de teksten al dan niet happy zijn.

Als de trompetten in 48 Roses worden losgelaten en de violen zorgen voor de kalmering van de zenuwen, ben je al meteen verkocht. En het verhaaltje dat zanger Matt Caughthran – voor een keer eens niet zijn longen uit het lijf brullend – opdist komt bijzonder overtuigend over. Caughthran slaagt er ondanks zijn punkachtergrond perfect in dergelijk pech-in-de-liefde-liedje geloofwaardig te doen overkomen. En dat is best een prestatie.

Nu hadden wij hier aanvankelijk onze bedenkingen bij. Dit zou niet blijven duren. Dit ben je na drie nummers beu. Maar steeds opnieuw is er wel iets dat onze aandacht trekt. Dat kan het gevarieerde sologitaarspel van Ken Home zijn of de schitterende trompetten van Brad Magers en Vincent Hidalgo (niet toevallig de zoon van David van Los Lobos). Hoe meer we dit plaatje draaien, hoe meer we eraan verknocht raken. Om het maar meteen met  de nodige grootspraak te zeggen: dit is het beste wat we dit najaar hebben gehoord.

Dat we vooral zot zijn van het nummer dat de band naar zichzelf vernoemde en dat er in dat nummer toevallig niet gezongen wordt, doet helemaal niets af aan de beleving die brulboei Caugthran in zijn stem weet te leggen. Mariachi El Bronx wordt gewoon steeds opnieuw naar een hoogtepunt geleid en krijgt halfweg ook nog eens een andere wending mee om uiteindelijk toch opnieuw in dezelfde plooi te vallen.

Elk nummer heeft ongetwijfeld zijn eigen vorm. Luister maar naar Matador dat een soort wals lijkt te zijn. Alle verschillende vormen van Mariachi vindt u terug op Wikipedia, maar eigenlijk heeft al die theorie geen enkel belang. Daarvoor is de praktijk veel te spannend en mooi.

CentroMatic vond zijn alter ego in South San Gabriel en er zijn ongetwijfeld nog enkele bands die met dezelfde bezetting een ander genre aanpakken, maar geen enkele band wijkt zo ver af van zijn homeground als The Bronx dat doet. Diep respect en bewondering hoort dan ook hun deel te zijn. Dat van ons hebben ze al. Nu dat van u nog.

Het was een verrassing dat Democrazy erin geslaagd was het drietal, hier versterkt met bassist (en acteur) Michael Cera, naar de Gentse Charlatan te krijgen. Jammer genoeg waren er niet meer dan dertig toeschouwers opgedaagd voor de eerste doortocht van de heren, die één van de betere platen van 2011 hadden gemaakt.

Dat Some Say Yes Some Do Less het voorprogramma verzorgde was dan weer wel een meevaller. Het vijftal speelde zijn strakke indierock met veel passie. Dat wil zeggen: zanger-(ritme)gitarist en bandbezieler Jonas Tournicourt had er duidelijk zin in en schopte zijn band (bijna) letterlijk vooruit. Leadgitarist Kristof Braekevelt had het dan weer iets moeilijker met al die aandacht en legde zich vooral toe op zijn instrument, dat jankte, kreunde, scheurde en piepte op de juiste momenten. Enige (minuscule) minpuntje was het feit dat de toetsen van Karel Thant wat verdronken in het gitaargeweld. Hier stond hoe dan ook een band, die duidelijk heel wat in zijn mars heeft en absoluut een groter publiek verdient. En waar zat u ook alweer?

Met Honus Honus – Ryan Kattner in het gewone leven – en Nicholas Thorburn heeft Mister Heavenly twee sterke persoonlijkheden in zijn rangen. Persoonlijkheden die hier niet botsen. Integendeel zelfs, ze voelen elkaar perfect aan. Dat blijkt al in opener en eponiem nummer Mister Heavenly. Thorburn maakt af wat Kattner op aanzet van drummer (en derde basisbandlid) Joe Plummer heeft ingezet.

En zo gaat het wel vaker met de songs van deze band. Neem nu Bronx Sniper. Het is Thorburn die met zijn iets zachtere stem het nummer inleidt, maar het zijn Kattners rauwere klanken die het refrein dragen en het breekpunt vormen. Wel jammer dat het de piano van die laatste was die overheerste, waar wij in deze song liever Thorburns gitaar hadden horen hakken. Maar dat nam niet weg dat het bijzonder aangenaam was om mee te maken.

In I Am A Hologram trekt Kattner het laken helemaal naar zich toe en dat was meteen één van de vroege hoogtepunten van de avond. Later zou een warrige fan de band nog verwijten dat dat nummer op de setlist ontbrak, waarna Kattner dat aan de hand van zijn setlist, gekribbeld op de foto van een weelderig voorziene jongedame (“Look, it’s right here on her boobs”) met een brede smile ontkrachtte.

Wat vooral opviel was dat het de band koud liet dat er slechts een handvol muziekliefhebbers was opgedaagd. Plummer hield het ritme strak terwijl Thorburn en Kattner elkaar voortdurend leken uit te dagen en zich verder  gewoon rot amuseerden. Dat resulteerde in leuke versies (hoewel opnieuw wat gitaarkracht ontberend) van Doom Wop en de onvervalste meezinger Diddy Eyes, dat je lijkt terug te voeren naar de vroege dagen van de rock-‘n-roll.

Honus Honus droeg het korte bisnummer Heavy Tumbling op aan de eerder genoemde fan, waarna Thorburn Jonathan Richmans That Summer Feeling nog even onder handen nam. Het waren eerder tussendoortjes, waartegen de voorafgaande songs positief afstaken. Dit was misschien geen overweldigend concert, maar het heeft ons geloof in de songs, die op ‘Out Of Love’ staan, nog versterkt. Geen wonder dat wij ons dus toch heel even in de zevende hemel waanden.