Hayden. Wel eens van gehoord? Hij is een Canadees singer-songwriter, die heerlijk rustige, gevoelige liedjes schrijft. Eerder dit jaar speelde hij in het voorprogramma van The National in de AB. De single van zijn laatste album ‘In Field & Town’ voorzag hij van een wel erg low budget video. Bekijk hem vooral helemaal.

Kijk, dat zorgt nu voor een glimlach op mijn gezicht …

Onverschilligheid moet zowat de grootste angst zijn voor een groep. Al valt het te begrijpen dat je een plaat maakt enkel voor jezelf, om een uitweg te zoeken voor je gevoelens of wat dan ook. Toch moet het hard zijn om te horen voor een band dat het werk dat je net hebt afgeleverd, het publiek onverschillig laat. Niet dat dat het geval is bij ‘Wagonwheel Blues’ van The War On Drugs.

In het traditionele boekje bij de cd staan zes mensen vermeld als muzikanten binnen de groep. Wie de liner notes echter van dichtbij bekijkt, zal merken dat het vooral Adam Granduciel en Kurt Vile zijn die de dienst uitmaken. De heren gebruiken gitaren, toetsen, blaasinstrumenten en drums om te komen tot een wel heel origineel geheel. Aanvankelijk vraagt het resultaat wat gewenning, maar wie zich laat overtuigen, raakt onvermijdelijk verslaafd.

Niet eenvoudig om dit plaatje te beschrijven, maar als je de stem van Bob Dylan neemt en het doordrammerige van The Dream Syndicate (die lang uitgesponnen, steeds herhaalde riffs) in een bad van galm (denk aan de laatste British Sea Power) onderdompelt, kom je ergens in de buurt. Ook Bruce Springsteen en Neil Young werden al opgegeven als referenties en daar kunnen we eveneens inkomen. Vast staat dat het een wel heel origineel geluid is waarbij de heren zijn uitgekomen.

Wat vooral verbazing opwekt, is het feit dat de plaat op geen enkel moment een minder moment vertoont. Of dat nu het enkel met akoestische gitaar opgestarte Coast Reprise is dat uitmondt in door opdringerige drums opgejaagde gitaren of het wat ingehouden There Is No Urgency, alles maakt even veel indruk. Ook voor instrumentaal werk (Taking The Farm of het psychedelische Reverse The Charges) draait The War On Drugs zijn hand niet om. En wonderlijk genoeg blijkt ook dat perfect te werken.

Wat ons betreft steekt  Show Me The Coast nog ietsje boven de andere nummers uit. Dat heeft vooral te maken met die heerlijk aangehouden, steeds herhaalde riff. Het lijkt wel of er nooit een einde aan het nummer komt en toch gaat het nooit vervelen. Als de muziek uiteindelijk toch wegsterft, heb je bijna spijt dat het voorbij is.

Het lijkt onvoorstelbaar dat deze plaat u onverschillig zal laten. Misschien hebt u er een grondige hekel aan. Of misschien omarmt u ze met veel liefde en kan u niet wachten om dit collectief ook eens op een podium aan het werk te zien. Het is in elk geval een plaat die emoties losweekt en is het hem daar in de muziek niet om te doen?

Copyright : daMusic

Het lijkt erop dat de Siamese tweeling Jonathan Meiburg en Will Sheff stilaan gescheiden raakt. Sheff wordt op dit nieuwe album ‘Rook’ van Shearwater nergens vermeld en Meiburg is in geen velden of wegen meer te bekennen binnen Okkervil River. Voorganger ‘Palo Santo’ (waarbij de inbreng van Sheff ook al beperkt was) gooide hoge ogen bij critici. Met ‘Rook’ wordt dit succes terecht geconsolideerd.

Jonathan Meiburg heeft iets met vogels: een “shearwater” is een pijlstormvogel en een “rook” is een roek, een kraaiachtige. Niet echt verwonderlijk als je weet dat Meiburg eigenlijk ornitholoog van opleiding is.

In zijn teksten duiken trouwens allerlei vogels op en lijkt hij gefascineerd door de natuur. Meiburg is ervan overtuigd dat het niet goed gaat met de wereld. Om dat onder woorden te brengen, gebruikt hij metaforen die voortdurend teruggrijpen op de natuur. In Rooks vallen de vogels uit de lucht. En het is de mens die daarvoor verantwoordelijk is. Pas als de mens ophoudt met roofbouw te plegen, is er nog hoop. Of zoals Meiburg het verwoordt : “There’s nowhere to flee for your life / So we stay inside / And we’ll sleep until the world of man is paralyzed”.

In zijn muziek maakt hij zich daar duidelijk boos over. Nummers als het schitterende The Snow Leopard beginnen alleen met zijn stem (ergens tussen Jeff Buckley en Antony) en een verdwaalde piano om dan uit te barsten in gitaarriffs en roffelende drums. Met opener On The Death Of The Waters weet u meteen waar u aan toe bent. Het pianospel doet ons daarbij soms denken aan dat van seventiesband Supertramp, al houdt de vergelijking daarbij helemaal op.

Dit is geen plaat die je draait terwijl je de schoonmaak doet. Dit album zuigt alle aandacht naar zich toe en eist je hele wezen op. Meiburgs stem is daaraan schatplichtig, maar u zal ook de finesses missen als u zich niet volledig aan deze cd wijdt: de klarinet in Home Life, de vibrafoon en de strijkers in Leviathan, Bound.

Het album is afwisselend, verveelt nooit, maar verdraagt geen enkele concurrentie. Waar Lost Boys een ingetogen ballade is, is Century Eyes een boze indierocksong met een drammende gitaar en een opgewonden Meiburg. Maar beide songs sleuren je mee in een draaikolk van gevoelens waar je pas uitraakt als de cd beëindigd is.

Wie dit album de tijd geeft, zal tot de conclusie komen dat Jonathan Meiburg en zijn Shearwater zijn uitgegroeid van afsplitsing van Okkervil River tot een volwaardige indierockband, waarvan ongetwijfeld nog heel veel moois te verwachten valt. Intussen zijn wij al heel erg opgetogen met dit meesterwerk.

Copyright : daMusic

Toen ik vannacht het laatste Waalse stof van mijn vermoeide voeten spoelde, zat ik voortdurend met It’s Over van ELO in mijn kop. Er zijn uiteraard andere nummers met dezelfde titel geschreven - denk maar aan Roy Orbison bijvoorbeeld - maar dat nummer zit er bij mij nu eenmaal ingebakken.

Maar het is dus voorbij. Vier dagen genieten van muziek op een stoffig terrein tegen de Franse grens. Ik heb heel mooie dingen gezien, heb genoten van de erotiek die van Goldfrapp uitging, de kracht en agressie van Future Of The Left, de speelsheid van Neon Neon en de aanstekelijkheid van Fujiya & Myagi. Het is weer mooi geweest. Tijd om terug mijn plaats te zoeken in het gewone leven, om verslagen te schrijven, om dat allemaal samen te voegen, om wat tijd met mijn gezinnetje door te brengen (het is tenslotte verlof), enz.

Ik kan haast niet wachten om ook op Pukkelpop op ontdekking te gaan.

Naar eigen zeggen zou Dracula’s Daughter Colin Meloys slechtste song ooit zijn. Waarom hij die dan wel speelt, legt hij uit op ‘Sings Live’ en moet u zelf maar ontdekken. Het gaat er maar om dat de wat knullige tekst ervan om een of andere duistere reden steeds maar door ons hoofd spookt. Zegt dat nu iets over ons eerder dan over de muzikant?

Het zijn harde tijden voor artiesten. Om het financiële plaatje te doen kloppen, is spelen met hun respectievelijke bands niet langer meer voldoende. Dus schnabbelen de heren bij door solo op tournee te gaan. En omdat er al eens opnames worden gemaakt van wat er daar wordt gespeeld en het resultaat daarvan ook een mooie extra cent opbrengt, worden die livecd’s dan verkocht tijdens de optredens. Bovendien is het een uitstekende manier om jezelf scherp te houden.

Voor wie het niet zou weten: Colin Meloy is de frontman van The Decemberists, maar staat ook solo meer dan zijn mannetje. Dit is ook niet de eerste van dit soort platen voor hem. Of de voorgangers (‘Sings Morrissey’, ‘Sings Shirley Collins’ en onlangs nog ‘Sings Sam Cooke’) even aangenaam om horen waren, is moeilijk te zeggen, gezien ze enkel te koop zijn tijdens de tournees. Indien u er eentje thuis zou liggen hebben, laat het dan vooral even weten, want deze ‘Sings Live’ kan ons best bekoren.

Meloys stemkleur – een licht vibrato - gecombineerd met die eenzame akoestische gitaar maken van songs als Wonder en het ronduit schitterende On The Bus Mall een feest voor je oren. Bovendien slaagt hij er schijnbaar moeiteloos in om ongemerkt over te schakelen op perfect ingekapselde versies van andere songs. Dat doet hij met Fleetwood Macs Dreams in het laatstgenoemde nummer en met Ask van The Smiths na California One / Youth And Beauty Brigade.

Omdat hij regelmatig een woordje tot zijn (soms wat overmatig enthousiast) publiek richt, wordt de plaat ook nergens saai en wordt er op regelmatige tijdstippen een glimlach om de mondhoeken van de argeloze luisteraar getoverd. U zou nu kunnen aanbrengen dat dat toch ook niet het geval was op de platen van pakweg Nick Drake, maar die heeft het daar uiteindelijk ook niet bij gelaten. Zelfrelativering maakt ook van een muzikant een beter mens.

Dit is prima kampvuurmuziek die ook na meerdere luisterbeurten niet gaat vervelen. Originaliteitsprijzen zal hij er ongetwijfeld niet mee winnen, maar wij maken graag even de tijd om languit op de sofa te genieten van deze luisterliedjes.

Copyright : daMusic

Hoewel hij al muziek maakt sinds 1996 is Destroyer pas onlangs onder de aandacht gekomen met het laatste album ‘Trouble In Dreams’. Op verschillende internationale blogs wordt er gedweept met zijn muziek. Op de radio hoor je de muziek echter enkel in de late uurtjes. Dat is jammer want deze plaat staat vol met juweeltjes van songs.

Hij wordt wel eens vergeleken met David Bowie en die vergelijking klopt ook grotendeels. Toch heeft Daniel Bejar zijn eigen specifieke kwaliteiten. Er is eerst en vooral die door merg en been dringende stem. Als je Bejar hoort zingen, lijkt het wel of Marlene Dietrich een heks probeert te imiteren. Dat unieke stemtimbre draagt bij tot het gevoel van wanhoop, van desolaatheid dat van de songs uitgaat.

Luister maar naar Shooting Rockets (From The Desk Of Night’s Ape). Die eenzame, slepende gitaar neemt je mee naar de diepste regionen van zijn verbeelding: “I’ve got street despair carved into my heart!”. Pure poëzie, waarbij eenieder zijn eigen fantasie op hol kan laten slaan. Geen enkel beeld dat Destroyer je voorspiegelt, ligt voor de hand. Iedere luisteraar kan van elke strofe zijn eigen versie bedenken.

Zo maken wij van The State ons eigen private circus met roffelende trom, acrobaten, trapezekunstenaars die door het luchtruim zweven, dierentemmers die hun hoofd in de muil van de leeuw des levens steken. Uiteraard is er ook de clown die zichzelf voor schut zet voor het aanzicht der toeschouwers, maar hen tegelijkertijd een spiegel voorhoudt. En dan hebben we het enkel maar over de muziek. Dat is wat wij erin zien, maar het staat u volkomen vrij er uw eigen langspeelfilm bij te bedenken.

Muzikaal houdt de verwijzing naar Bowie zeker stek. Ook hij was iemand die nergens voor terugdeinsde, de gekste covers durfde te brengen, de wildste muziek te omhelzen. Hetzelfde geldt voor Destroyer: het ene moment brengt hij een dronkemanslied uit een zeemanscafé (Plaza Trinidad), het volgende lijkt hij weer een intiem liefdesliedje te zingen (Foam Hands), maar eigenlijk weet je het nooit en daarin ligt precies de charme van dit album, dat je bedwelmt als een drugsroes, waaruit je niet meer wilt ontwaken.

Daniel Bejar heeft met ‘Trouble In Dreams’ een schitterende plaat gemaakt, een plaat van een mysterieuze schoonheid. Maar voor hetzelfde geld zijn we gewoon behekst door die krakende oudewijvenstem. In dat geval hoeft u ons niet te komen redden.

Copyright : daMusic

Verbazingwekkend hoe een groep als Death Cab For Cutie zo populair kan worden enkel op basis van een paar radiohitjes. In Amerika bereikte hun laatste plaat in geen tijd de top van de albumlijst. In België is er van de plaat misschien nog geen spoor te bekennen in de Ultratop, toch is het gezellig druk in het Openluchttheater Rivierenhof. Sinds ‘Plans’ is de groep ook in deze contreien erg graag gezien.

Voor de gelegenheid werd de waterpartij bedekt met een roostervloer zodat het publiek tot tegen het podium kan opschuiven. Ongetwijfeld een zet die de sfeer tijdens het concert bevorderde. Toch waren ook de zitbanken tot in de uithoeken goed bezet. De dreigende wolken hadden duidelijk niemand afgeschrikt.

Styrofoam - “good friends of ours”, volgens Ben Gibbard – mocht vooraf nog even zijn laatste album ‘A Thousand Words’ komen voorstellen. Het drietal had bij momenten blijkbaar nog wat moeite met het nieuwe werk: hier en daar bleek de motor al eens te sputteren. Arne Van Petegem is en blijft een talentvol musicus. Zijn stem was echter te beperkt om de popsongs van Styrofoam karakter te geven. Het optreden fungeerde dan ook eerder als achtergrondmuziek. Enkel de single deed hier en daar een hoofd meedeinen.

Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat ook voor het hoofdprogramma het enthousiasme aanvankelijk eerder beperkt bleef. Waarschijnlijk had dat te maken met de temperaturen die eerder aanleiding gaven om een wintertrui te verkiezen boven een zomertopje. Deze locatie ligt dan wel weggedoken tussen de bomen, ook het geluid had te lijden onder de stevige wind.

Desalniettemin was het optreden hartverwarmend. Ben Gibbard – voor de gelegenheid met iets langere, wapperende lokken – was zijn immer wiebelende zelf en werd zoals steeds geflankeerd door ultraprofessional Chris Walla op gitaar en toetsen en een prima ritmesectie: gepassioneerd opdondertje Nick Harmer op bas en Jason McGerr achter de drumkit.

Zoals wel vaker werd aangevangen met met de opener van het nieuwe album, Bixby Canyon Bridge, ongetwijfeld behorend tot het betere werk van de band. Toen dat dan nog eens gevolgd werd door een prima The New Year, kon de avond al bijna niet meer stuk.

Hoeft het nog betoog dat Crooked Teeth en Soul Meets Body door de halve arena werden meegelipt? Sommige toeschouwers glipten zelfs het theater uit nadat de meest bekende nummers - reken daar ook nog The Sound Of Settling en het bevlogen I Will Possess Your Heart onder – aan bod waren gekomen.

Er stond anders nog meer dan genoeg lekkers op het menu. Oudjes zoals Company Calls Epilogue (uit’We Have The Facts And We’re Voting Yes’) of het recentere Cath… Op geen enkel moment werd het concert langdradig. En ook tijdens de bissen, met het midtempo Your New Twin Sized Bed letterlijk en figuurlijk op kop, werd de kwaliteit gewaarborgd. De door het luchtruim zeilende luchtkussentjes hadden zonder twijfel enkel te maken met het intussen flink aangezwengelde enthousiasme van het publiek.

De weersomstandigheden zaten niet echt mee, maar de muziek van Death Cab For Cutie bleek uiteindelijk meer dan voldoende om de aanwezigen te verwarmen. De komende Amerikaanse president heeft zijn nieuwe minister van energie al meteen gevonden.

Copyright tekst en foto : daMusic

Ze worden overal en altijd aangeroepen. Voor elk niet overdekt evenement wordt er gebeden tot deze onvermurwbare hogere wezens. Zo ook voor festivals. En de weermannen voorspellen niet veel goeds. De laarzen en ponchos worden alvast bovengehaald. De tassen worden gecheckt op waterdichtheid.

Het zou namelijk wel eens kunnen tegenvallen met het weer. Nu zijn op Dour wel vier van de zes podia overdekt dus buiten het feit dat je met vaste tred de modderpoelen moet doorwaden om ter bestemming te geraken, zal het al bij al wel meevallen.

Eigenlijk maakt het me niks uit. We zien wel. Regent het, dan worden we nat. Schijnt de zon, dan zweten we en vreten we stof. Verder blijft het mij allemaal hetzelfde. Tenzij de muziek eronder gaat lijden natuurlijk, dan krijgen we een heel ander verhaal. Maar dan zijn er nog altijd meer dan genoeg alternatieven.

Het komt vast allemaal goed.

Mijn Dourprogramma zoals het er op dit ogenblik uitziet. De vetgedrukte wil ik absoluut zien. Blijkbaar loop ik enkele bands op mijn wishlist mis door het onvermijdelijke uurschema.

Tussen haakjes : ik heb nog een combiticket liggen voor de geïnteresseerde. Wie het hebben wil, die mag het komen halen (voor de prijs van € 85).

Donderdag

Vrijdag

Zaterdag

Zondag

Elk jaar hetzelfde. Elk jaar weer heb ik spijt dat ik toch geen ticket heb voor Werchter. Elk jaar vraag ik me af of ik met mijn grote muil toch niet liever was gegaan. Vooral jammer dat ik hoger afgebeelde man niet nog eens aan het werk kan zien. Maar elk jaar kom ik daar wel weer overheen. Op een site van een virtuele (want in real life heeft de ontmoeting nog niet plaats gevonden) vriendin vraagt ze zich ook al af of zij nog alleen op de wereld is.

Maar ik troost me met de gedachte dat er mij ander en (hopelijk) beter werk te wachten staat op Dour (een ontdekkingsreis op zich) en Pukkelpop. Pukkelpop spreekt voor zich. Over Dour wordt wel eens gezegd dat de programmatie dit jaar maar magertjes is. Natuurlijk is het jammer dat Shearwater en de New Pornographers niet komen ondanks eerdere aankondigingen, maar daartegenover staat dat je weer heel wat ander lekkers kan ontdekken. Ik kijk met de nodige nieuwsgierigheid uit naar Goldfrapp, naar Neon Neon, naar Mystery Jets, naar Future Of The Left, naar Meat Puppets en ga zo maar door. Komt daar nog bij dat dit de eerste keer is dat ik Alpha Blondy en Michael Rose aan het werk kan zien. Laat ze dus maar zeuren over die programmatie en die “slechte”(re) organisatie. Ik haal mijn hartje wel op.

Copyright foto : Cutting Edge