Als het op Weezer aankomt, kennen wij geen enkele schaamte. Er wordt wel eens meewarig naar de band gekeken, maar al vanaf het moment dat wij Buddy Holly hoorden, waren wij verkocht. Niet alles wat Rivers Cuomo met zijn band heeft verricht, staat even hoog aangeschreven, maar er is geen enkele plaat in de collectie waarop geen prachtsongs staan. Logisch dus dat, als wij dan ‘Raditude’ in de bus krijgen, ons hartje op hol slaat.Lees hier verder.

Soms vraagt een mens zich af hoe het Fleet Foxes zou vergaan zijn als Grizzly Bear hun ‘Veckatimest’ eerst hadden uitgebracht. Maar bij nader inzien zijn er toch meer dan voldoende verschillen tussen beide bands. De vossen houden het bij meer traditionele structuren, terwijl de beer wel eens buiten de lijntjes durft kleuren. In het Koninklijk Circus zagen wij een Grizzly Bear die zijn zucht naar de wildernis nog helemaal niet kwijt was.

Lees hier verder.
Copyright: daMusic
Copyright foto : deRob

Daar stonden we dan met zijn allen, de zelfverklaarde muziekkenners. Frank Vander Linden zei ooit dat, als ze een bom op de concertzaal zouden laten vallen tijdens een concert van Wilco, de halve, Belgische muziekwereld van de kaart zou zijn geveegd. Dat was deze keer ongetwijfeld niet anders.

Blijkbaar was voorprogramma Evangelista, de illustere band rond Carla Bozulich, er vroeg aan begonnen, want toen wij de zaal binnenvielen, was er van hen al geen spoor meer te bekennen. Misschien wel een gemiste kans want ‘Hello, Voyager’ haalt bij momenten nog steeds het bloed van onder onze nagels.

Het was Via Chicago dat ze Brussel hadden bereikt. Steeds opnieuw word je dan overrompeld door de klasse van deze band. De laatste plaat werd niet overal even enthousiast ontvangen, maar wij waren toch blij dat I’ll Fight en Wilco (The Song) aan bod kwamen in de set. Over Deeper Down waren we dan weer niet zo opgetogen al neemt dat helemaal niet weg dat het niveau over het algemeen hoog lag.

En dan vraag je je af waar precies dat verschil zit tussen deze band en de rest; waar de genialiteit begint. Het antwoord ligt waarschijnlijk in de combinatie van piekfijn uitgewerkte songs, de muzikanten die met hun instrumenten de perfectie nastreven en toch ook durven improviseren(Nels Cline die zijn gitaar letterlijk alle kanten van zijn versterker laat zien, Mikael Jorgensen die zijn toetsen met een handdoek bespeelt, …) en het charisma van een zanger als Jeff Tweedy.

Zelf waren we in de wolken over Handshake Drugs, Impossible Germany en de afsluiter van het eerste deel Spiders (Kidsmoke), maar toch moeten we toegeven dat niet alle songs ons evenzeer wisten te raken. Het feit dat we de band de laatste jaren al meerdere keren aan het werk hebben gezien, speelt daar ongetwijfeld in mee.

Erg veel werd er niet met het publiek gecommuniceerd. Tweedy verwees naar het Belgische “healthcare system” waarop de band beroep moest doen en prees de taalkennis van de toeschouwers nadat zij Jesus Etc, waarmee het tweede deel werd ingezet, bijna volledig alleen hadden gezongen. Wij werden  nog geraakt door een prachtig Heavy Metal Drummer en afsluiter I’m The Man Who Loves You.

Het concert dat Wilco in de Vooruit gaf in 2007 blijft voor ons ongetwijfeld geboekstaafd als het beste dat we de band zagen geven. Maar dat neemt niet weg dat het genieten geblazen was. Of misschien moeten wij onszelf gewoon maar niet meer rekenen onder die (zelfverklaarde) muziekkenners.

Bij een dag als Allerzielen hoort ingetogen muziek. Niet dat je religieus moet aangelegd zijn, maar er blijft toch steeds wel iets hangen. Of dat nu commercieel, meteorologisch dan wel godsdienstig geïnspireerd is doet niet eens terzake.  Je hebt eerder de neiging om in een hoekje te kruipen dan je over te geven aan uitbundige party’s.  De muziek van Bowerbirds en Damien Jurado is daar uitermate geschikt voor.

Lees hier verder.

We hoeven er geen doekjes om te winden. Het verschil tussen techno, house, elektro, dubstep, minimal en nog een hele resem andere dansgenres is aan ons niet besteed. Zoals een wijnboer het ooit verwoordde : “Een wijn is goed als je hem lekker vindt.” Met muziek is dat niet anders. Het laat ons dus ronduit koud in welk vakje GusGus al dan niet thuis hoort.Lees hier verder.

Jack White. Zo, hebben we dat meteen al gehad. U gaat de naam sowieso in elke recensie tegenkomen. Maar eigenlijk heeft Brendan Benson meer dan voldoende kwaliteiten om het ook zonder die Raconteur moeiteloos af te kunnen. De korte, maar erg felle set die hij in Trix voorlegde, is daarvan het beste bewijs.Lees hier verder.

For English version : see below.

De echte independants zijn dezer dagen op één hand te tellen. Indiemuziek is een omschrijving geworden. Maar ze bestaan nog, de dappere zielen die de wereld willen aanpakken. Yael Meyer is er één die de moed heeft om in de voetsporen van Ani DiFranco en Aimee Mann te treden.

De markt wordt overspoeld door singer-songwriters met goede bedoelingen en vaak ook goede songs, maar of dat alleen voldoende is om een kans te maken in het grote bos, waar de wolven op de loer liggen aan de ene kant en de stropers aan de andere, is eerder twijfelachtig. In dat bos vind je ongetwijfeld de opgestapelde lijken van de artiesten die het hebben geprobeerd, zelfs met enkele boswachters (lees: platenmaatschappijen) als backup. Gewoon maar om te zeggen dat de muziekwereld kleine, lieve meisjes met huid en haar verscheurt.

Of Yael Meyer zo’n klein, lief meisje is, lijkt onwaarschijnlijk. Het vergt haar op je tanden om het enkel met goede muziek te proberen. En dat is toch wat deze jongedame doet. De vijf nummers op deze EP – haar tweede,voor wie het zou interesseren – getuigen niet alleen van het nodige vakmanschap, maar ook van talent. Talent om eenvoudige, kleine liedjes te schrijven. Liedjes die de wereld beschrijven zoals zij die ziet.

Neem nu het titelnummer. De kritiek op het steeds snellere leven dat wij allemaal leiden, is niet echt overweldigend, maar is wel degelijk aanwezig. Dus leeft zij op het ritme van haar eigen hartslag. Een ritme dat in de song letterlijk een slag mist. En precies in die details zit de kracht van deze songs.

Nergens is er sprake van overdaad. De instrumentatie is perfect uitgebalanceerd en intrigeert vanaf de eerste, schijnbaar verdwaalde pianoklanken van Shed Their Fears tot de huppelbanjo in afsluiter Favorite Two. Meyers zijdezachte stem zorgt daarbij voor de nodige rust.

Zelf refereert ze aan artiesten als Feist en Keren Ann, maar wij horen er ook wel iets van Priscilla Ahn in terug. Of de stem van Annie Clarck van St. Vincent. Maar Yael Meyer is vooral zichzelf. Ook al gaat het maar om details. Na enkele luisterbeurten betrap je jezelf erop dat je de songs meeneuriet, zelfs als de cd niet in de speler zit.

Nee, het zal niet eenvoudig zijn voor deze jongedame om te overleven in het grote, donkere bos vol muzikale en vooral ook andere wolfijzers en schietgeweren, maar alleen al voor de poging die ze doet, verdient ze het nodige lof. Dat haar songs ook nog eens de moeite waard zijn, maakt het alleen maar mooier.

English version

Real  independents are few and far between these days. “Indie music” has become a catch phrase, verging on a cliche. But there are still some around, the brave souls that want to take on the world. Yael Meyer is one such artist who has found the courage to walk in the footsteps of the  likes  of Ani DiFranco   and Aimee Mann.

The market is overrun by singer songwriters with good intentions and even some good songs, but it’s unlikely  that this alone will suffice to make it in the big forest, where the wolves are at large on one side and the hunters on the other. Even a good forester (a record company, that is) as back-up is no guarantee. The big, bad music world eats up that kind of sweet little girl for breakfast.

Very likely Yael Meyer is not such a sweet little girl. It takes a lot of guts to face the world with only stripped down, good music. But that is exactly what this young lady does. The five songs on this EP – her second – are not only proof of her workmanship, but also of her talent. A talent to write simple, small songs. Songs that reflect the world such as she sees it.

Take the title song for instance. Her criticism of life becoming ever faster is not exactly overstated, but is there nonetheless. So she lives to the rhythm of her heartbeat. A rhythm that literally misses a beat on this track. The power of these songs is in those details.

There’s no excess on this album. The instrumentation is in perfect balance and will intrigue you from the first, apparently lost piano sounds of Shed Their Fears to the happy banjo in final song Favorite Two. Meyer’s silky soft voice guarantees the necessary peace.

Meyer herself tends to mention Feist and Keren Ann as influences, but there’s also some Priscilla Ahn in there. You might also hear the voice of Annie Clarck of St. Vincent. But Yael Meyer is mostly just herself. Even though that’s primarily in the details. After a couple of times you’ll find yourself humming these songs, even if the cd is not in the player.

No, it won’t be easy for this young lady to survive in the big, dark forest full of musical and other  snares, but she deserves credit if only just for trying. As her songs are worth the listen, it all becomes even more beautiful.

Zou ze echt bestaan? ‘Josephine’? Dat moeten zowat de eerste gedachten zijn geweest die ons door het hoofd schoten bij de eerste beluistering van deze plaat. Als ze bestaat, heeft ze in elk geval iets om trots op te zijn. Tenminste, als je van de muziek van Jason Molina en zijn Magnolia Electric Co. houdt.Lees hier verder.

Misschien is drie keer per jaar wel iets van het goede te veel. Want het is inderdaad al de derde keer dat Maxïmo Park België aandoet. Er was de tryout in Trix, de passage op Pukkelpop en nu het concert in de Ancienne Belgique. De twee vorige keren waren in elk geval recht in de roos. Waarom zou het dan ook geen derde keer lukken?Lees hier verder.

Setlist

1. A19
2. ??
3. Wraithlike
4. Russian Literature
5. The Coast Is Always Changing
6. A Cloud Of Mystery
7. Karaoke Plays
8. The Kids Are Sick Again
9. Tanned
10. That Beating Heart
11. Going Missing
12. Let’s Get Critical
13. The Unshockable
14. Questing, Not Causting
15. Overland West Of Suez
16. Books From Boxes
17. Apply Some Pressure
18. Girls Who Play Guitars
    —

1. Calm
2. Acrobat
3. Our Velocity

Copyright foto : CuttingEdge

Als je een plaat van Sukilove in handen krijgt, is er slechts één zekerheid: er zijn geen zekerheden. Je kan je aan van alles verwachten, behalve aan al wat je vooraf van de band gehoord hebt. Dat is met ‘Static Moves’ niet anders.Lees hier verder.
Copyright: daMusic