Muziekfriek

Toen ik vannacht het laatste Waalse stof van mijn vermoeide voeten spoelde, zat ik voortdurend met It’s Over van ELO in mijn kop. Er zijn uiteraard andere nummers met dezelfde titel geschreven - denk maar aan Roy Orbison bijvoorbeeld - maar dat nummer zit er bij mij nu eenmaal ingebakken.

Maar het is dus voorbij. Vier dagen genieten van muziek op een stoffig terrein tegen de Franse grens. Ik heb heel mooie dingen gezien, heb genoten van de erotiek die van Goldfrapp uitging, de kracht en agressie van Future Of The Left, de speelsheid van Neon Neon en de aanstekelijkheid van Fujiya & Myagi. Het is weer mooi geweest. Tijd om terug mijn plaats te zoeken in het gewone leven, om verslagen te schrijven, om dat allemaal samen te voegen, om wat tijd met mijn gezinnetje door te brengen (het is tenslotte verlof), enz.

Ik kan haast niet wachten om ook op Pukkelpop op ontdekking te gaan.

Ze worden overal en altijd aangeroepen. Voor elk niet overdekt evenement wordt er gebeden tot deze onvermurwbare hogere wezens. Zo ook voor festivals. En de weermannen voorspellen niet veel goeds. De laarzen en ponchos worden alvast bovengehaald. De tassen worden gecheckt op waterdichtheid.

Het zou namelijk wel eens kunnen tegenvallen met het weer. Nu zijn op Dour wel vier van de zes podia overdekt dus buiten het feit dat je met vaste tred de modderpoelen moet doorwaden om ter bestemming te geraken, zal het al bij al wel meevallen.

Eigenlijk maakt het me niks uit. We zien wel. Regent het, dan worden we nat. Schijnt de zon, dan zweten we en vreten we stof. Verder blijft het mij allemaal hetzelfde. Tenzij de muziek eronder gaat lijden natuurlijk, dan krijgen we een heel ander verhaal. Maar dan zijn er nog altijd meer dan genoeg alternatieven.

Het komt vast allemaal goed.

Mijn Dourprogramma zoals het er op dit ogenblik uitziet. De vetgedrukte wil ik absoluut zien. Blijkbaar loop ik enkele bands op mijn wishlist mis door het onvermijdelijke uurschema.

Tussen haakjes : ik heb nog een combiticket liggen voor de geïnteresseerde. Wie het hebben wil, die mag het komen halen (voor de prijs van € 85).

Donderdag

Vrijdag

Zaterdag

Zondag

Elk jaar hetzelfde. Elk jaar weer heb ik spijt dat ik toch geen ticket heb voor Werchter. Elk jaar vraag ik me af of ik met mijn grote muil toch niet liever was gegaan. Vooral jammer dat ik hoger afgebeelde man niet nog eens aan het werk kan zien. Maar elk jaar kom ik daar wel weer overheen. Op een site van een virtuele (want in real life heeft de ontmoeting nog niet plaats gevonden) vriendin vraagt ze zich ook al af of zij nog alleen op de wereld is.

Maar ik troost me met de gedachte dat er mij ander en (hopelijk) beter werk te wachten staat op Dour (een ontdekkingsreis op zich) en Pukkelpop. Pukkelpop spreekt voor zich. Over Dour wordt wel eens gezegd dat de programmatie dit jaar maar magertjes is. Natuurlijk is het jammer dat Shearwater en de New Pornographers niet komen ondanks eerdere aankondigingen, maar daartegenover staat dat je weer heel wat ander lekkers kan ontdekken. Ik kijk met de nodige nieuwsgierigheid uit naar Goldfrapp, naar Neon Neon, naar Mystery Jets, naar Future Of The Left, naar Meat Puppets en ga zo maar door. Komt daar nog bij dat dit de eerste keer is dat ik Alpha Blondy en Michael Rose aan het werk kan zien. Laat ze dus maar zeuren over die programmatie en die “slechte”(re) organisatie. Ik haal mijn hartje wel op.

Copyright foto : Cutting Edge

Vandaag heb ik mij begeven op vijandelijk terrein: de Free Record Shop. Terwijl ik normaal met een wijde boog om hun winkels loop, heb ik mij vandaag bezondigd aan het nog rijker maken van deze uitzuigers. Enige troost die deze sell out (ik dus) heeft, is het feit dat ik slechts twee (2) euro per cd heb betaald en dat ze dus behoorlijk wat verliezen op elke cd. Er vond namelijk een x-jaarlijkse uitverkoop plaats op de parking van hun hoofdzetel in Aartselaar. Buiten het feit dat het een hel is om daar parking te vinden, is er ook nog de gebruikelijke file aan ingang en kassa. Dus vermeed ik om tegen het openingsuur aanwezig te zijn, maar begaf ik mij een uurtje later naar de plek des onheils.

Hoewel er behoorlijk wat mensen tussen de games, dvd’s en cd’s snuisterden, was het toch eenvoudig om een plaatsje te vinden. Tussen al de afdankertjes stond toch lekkers van onder andere Twilight Singers, Soulsavers en Cold War Kids. De buit besloeg dan ook zo’n dertien cd’s. Enkele daarvan gaan de kopies in mijn collectie vervangen. De rest is vers voer.

Het blijft toch heerlijk om te zien, te voelen bijna hoe muziekliefhebbers naast je haast maken om de stapel voor zich te doorlopen en er tegelijkertijd zeker van te zijn dat ze geen enkele titel hebben gemist. Je zal mij daar dan ook bijna altijd met een glimlach om de lippen zien. Niet alleen omdat ik me thuis voel tussen dergelijke fanaten, maar ook omdat ik hen in de gaten hou en besef dat ik net zoals zij ben.

Voor de liefhebbers : morgen (zondag 29/6 dus) is het nog uitverkoop van 12 tot 18 uur aan de Kontichsesteenweg in Aartselaar (links aan de McDonald’s op de Boomsesteenweg als je van Antwerpen komt). Misschien kom je me er nog wel eens tegen: mijn kinderen willen de games en dvd’s namelijk uitchecken en pa gaat dan natuurlijk terug mee. Ik moest zo eens een rij hebben overgeslagen.

Hij is er eindelijk, de nieuwe Weezer. Jawel, noem mij gerust een nerd. Het kan me niet schelen. Ik geniet elke keer weer van (eender welke plaat van) Weezer. Pork And Beans hangt al enkele dagen tussen mijn oren en is daar met geen stokken weg te krijgen. Hebt u trouwens al eens naar die tekst geluisterd? Magistraal toch. Rivers Cuomos antwoord op alle halfbakken kritiek op zijn vermeende onvolwassenheid. “I don’t care” herhaalt hij duizend keer. Maar dat is natuurlijk gelogen. Als hij het zich echt niets zou aantrekken van wat er gezegd en geschreven wordt, zou hij er toch geen liedjes over schrijven, zeker. Maar als dit elke keer het resultaat is van zijn frustratie, ga dan gerust uw gang, heren critici.

Toen ik hem vanavond voor de eerste keer speelde, ben ik eens lekker loos gegaan. Vrouw en kinderen waren niet in de buurt, dus ik kon lekker luchtgitaar spelen. Ah, wat kan het leven toch heerlijk zijn …

Misschien al oud nieuws, maar dit wil ik u niet onthouden. Kijk en geniet.

Het was (en is nog steeds) een prachtig initiatief van Studio Brussel. Nadat de bekende Vlaming jarenlang zijn persoonlijke voorkeur aangaande moderne muziek mocht ten berde brengen, was het nu aan de luisteraar om zijn muzikale mening te spuien. Af en toe hoor je op die manier dingen die je slechts zelden op de radio hoort, maar over het algemeen is de keuze van die luisteraar voorspelbaar en (geeeeeeuw) oersaai.

Bijna dagelijks passeren The Pixies (en dan uiteraard nog Where Is My Mind of Gigantic), Nirvana (Teen Spirit, Lithium), The Cure (A Forest), Pearl Jam (Alive) enz. Pas op. Dat is wel degelijk goede muziek, maar dat is ook muziek die sowieso wel eens gedraaid wordt. Vraag dan in godsnaam een nummer dat eens niet op single is uitgekomen of tenminste een veel minder grote (radio)hit werd of zoek er een groep uit, die maar zelden aan bod komt.

Ik heb er al vaak over nagedacht wat ik zou vragen en mijn keuze zou waarschijnlijk zijn :
1. Elvis Costello And The Attractions - Blue Chair
2. Robert Wyatt - Shipbuilding
3. Dave Edmunds - Girls Talk
Het mooie aan dit trio is dat het alle drie nummers van Costello zijn, alleen gebracht door dergelijke verschillende artiesten zodat het heel andere songs worden.

En hoe zit het met u?

Toen ik vanmiddag het uiterst onderhoudende verslag las van Wouter Deprez die een dagje had doorgebracht op de burgerlijke stand van Gent, werd daarin vermeld dat één van de koppels klassieke muziek had opgezet om de barende moeder te ontspannen. De vader vermeldde erbij dat de moeder er niet van relaxte, maar dat het voor hem wel een steuntje in de rug was. Ik dacht toen dat ook ik (en met mij waarschijnlijk de halve wereld) bij elke gelegenheid wel moest terugdenken aan een bepaalde cd of liedje.

Voor mijn huwelijk zou dat de openingsdans moeten zijn, maar omdat de dj niet beschikte over Springsteens versie van Tom Waits‘ Jersey Girl, moesten we het houden op The Lady In Red van Chris De Burgh. Een beetje een lamme keuze, inderdaad. Het is hoe dan ook dat eerste liedje dat in mijn gedachten verbonden zal blijven aan die gelegenheid.

De geboorte van mijn zoon zal voor altijd onlosmakelijk verbonden zijn met ‘The Southern Harmony And Musical Companion’ van The Black Crowes. Ik herinner me nog dat mijn oudste dochter (toen net geen twee jaar oud) absoluut de koptelefoon van mijn draagbare discplayer op moest om te horen waar ik naar aan het luisteren was en dat ze meteen begon mee te wiegen op de maat.

Zo zijn er nog een heleboel verwijzingen die zich ergens in mijn geheugen hebben vastgepind en die bij gelegenheid van het virtuele prikbord worden gehaald. Dat gebeurt dan vooral wanneer je iets leest als het hoger vermelde artikel in De Morgen of wanneer je de muziek al dan niet toevallig terug hoort.

Muziek zal de wereld nooit veranderen. Dat hoeft ook niet. Muziek moet de wereld enkel iets draagbaarder  maken.

Het was huilen met de pet op gisteren. The Police was zoutloos, vetarm en bij momenten gewoon saai. Althans, dat vond ik. Maar gezien ik het nooit kan laten te lezen wat de concurrentie ervan vindt, kan ik het niet nalaten de krant erop na te slaan of de websites af te schuimen. En blijkbaar sta ik nogal eenzaam met mijn mening. Maar nadat je Iggy aan het werk had gezien (ik vraag me trouwens af hoe hij zich de dag na zo’n optreden fysiek voelt) en in gedachten houdt dat deze drie Engelsen jonger zijn, dan kan je toch niet anders dan teleurgesteld zijn.

De tweede bis was Next To You, het nummer waarmee ik over de streep werd getrokken, het eerste nummer van ‘Outlandos d’Amour’, de energie en passie in dat nummer … Zondag werd het traag gespeeld, alsof ze twee versnellingen terug geschakeld hadden. De pit was er uit.

“Iedereen brulde Roxanne mee.” staat in De Morgen. Logisch: Roxanne is nu eenmaal hun bekendste hit. Als Sting de microfoon voor zijn achterwerk had gehouden en in de maat scheten had gelaten, had het publiek nog meegezongen.

Nee, ik heb niet echt overtuigende argumenten gelezen. Cutting Edge hield de boot een beetje af, maar ook Gazet Van Antwerpen was laaiend enthousiast. Ze mogen hen hebben, de polies. Ik ga nog liever Bij De Rijkswacht.