Mastodon – Red Fang – Ancienne Belgique, Brussel – 19 januari 2012

Ze staan op Graspop Metal Meeting deze zomer. Gewoon voor het geval u er niet bij was in de Ancienne Belgique. Want het zou zonde zijn dat u Mastodon dit jaar niet aan het werk hebt gezien. En neem van ons aan dat het de moeite zal zijn. Zelfs al is het maar half zo goed als het was in de AB.

Wie zijn muziek graag avontuurlijk heeft, kan niet om Mastodon heen. ‘The Hunter’, hun laatste plaat voor het geval u net terugkomt van een lang verblijf in een Zuid-Amerikaans regenwoud, zaagt opnieuw een stuk van de poten van de stoel van het klassieke metalidioom. Waar ‘Crack The Skye’ flirtte met progrock- en jazzpatronen, herdefinieert ‘The Hunter’ de gebalde rocksong. Het hoeft met andere woorden niet noodzakelijk tien minuten te duren om tot de kern van de zaak te komen.

Maar vooraleer we de meesters aan het werk zagen, was er nog Red Fang, een band uit Portland, Oregon met twee albums op het repertoire. Dat precies zij als support act mochten opdraven kon geen toeval zijn, want ook Red Fang vindt het duidelijk belangrijk om voldoende variatie in de gitaarlijnen te stoppen. Waar de ene song je spieren allemaal onder stroom zette, kreeg de volgende een slepend ritme mee als van een trage, maar alles verslindende modderstroom. De meeknikkende hoofden in het publiek spraken trouwens al voor zich. Dit zat helemaal goed.

Misschien was het de klassieke AB-curfew die Mastodon noopte om geen tijd te verliezen met communicatie met het publiek, maar wij hebben zo’n bruin vermoeden dat dit gewoon de standaard werkwijze is van een band, die zich anderhalf uur volledig geeft. Trouwens, de manier waarop bassist Troy Sanders zich non-verbaal uitte tegenover het publiek zei al meer dan voldoende over de appreciatie die de band voelde voor de fans, die naar Brussel waren afgezakt.

Dry Bone Valley was het eerste nummer van een lange rij en toen single Black Tongue daarop volgde, leek de zaal al meteen op temperatuur te komen. Nochtans zaten er aanvankelijk enkele technische kinken in de geluidskabels want, hoewel de energie er duidelijk was, kwam het effect niet helemaal over. Het was duidelijk even zoeken voor de engineer, maar uiteindelijk leek ook dat toch te lukken.

Het valt ons moeilijk om een voorkeur uit te spreken, maar Capillarian Crest liet in elk geval een verpletterende indruk na. De steeds wisselende en vaak complexe songopbouw maken het voor een ongeoefend oor vermoeiend, maar daar was bij Mastodon geen sprake van. Steeds op het juiste moment, zoals een regisseur die een shot net lang genoeg laat duren, nam de muziek weer een andere wending.

Regelmatig werden de fans uitgenodigd om hun vocale steuntje bij te dragen en op dat vlak waren vooral recentere songs als Curl Of The Burl en All The Heavy Lifting bijzonder populair. Nochtans kreeg ook afsluiter Blood And Thunder een dergelijk, lokaal sausje mee.

Tenslotte werden voor het enige bisnummer – voor zover daar al sprake van kon zijn – Creature Lives de muzikale gauwgenoten van Red Fang op het podium geroepen. Het betekende het einde van anderhalf uur ademloos toekijken en luisteren naar een band, die met zijn muziek de verste uithoeken van de metal durft verkennen. Misschien toch eens overwegen om dit jaar naar Dessel af te zakken.