Condo Fucks – Fuckbook
30 maart 2009
Of we tegen vrijdag niet even een recensietje kunnen schrijven. De kalender kijkt ons grijnzend aan en beweert dat het woensdag is. Dat geeft ons dus twee dagen voor de recensie van ‘Fuckbook’ van Condo Fucks. Meteen de cd op de voorhistorische MP3-speler (ipods zijn voor mietjes) gooien dan maar. Fucking goede titel voor een plaat trouwens.
Lees hier verder.
Neal Casal – Roots & Wings
26 maart 2009
Het is u misschien ontgaan, maar Neal Casal is intussen al bijna twintig jaar actief als muzikant. En hoewel hij in zijn thuisland een vrij behoorlijke fanbase heeft, werd hij pas opgemerkt aan deze kant van de oceaan toen Ryan Adams hem aanstelde tot luitenant van zijn Cardinals. Wie wil polsen naar zijn vroegere werk vindt in ‘Leaving Traces : Songs 1994-2004′ een mooi overzicht. Maar vergis u niet: deze recensie gaat wel degelijk over zijn nieuwste cd ‘Roots & Wings’.
Lees hier verder.
The Heptones – Het Depot, Leuven – 18 maart 2009
20 maart 2009
Dat het niet nodig was om al te vroeg te vertrekken, had niet alleen te maken met het feit dat de verwachte opkomst niet zou leiden tot meterslange wachtrijen. Ook de wetenschap dat reggae-artiesten – om het met een eufemisme te zeggen - niet meteen punctueel zijn, maakte dat we de auto instapten toen de zaaldeuren zowat openzwaaiden. The Heptones deden dergelijke details echter vervagen tot faits divers.
Lees hier meer.
Meer foto’s op Photobucket.
Dames en heren, wij drijven in de ruimte.
17 maart 2009
Afkomstig van de bijna perfecte cd met de gelijknamige titel is Ladies And Gentlemen, We Are Floating In Space zo’n fantastisch nummer dat ik het dagelijks kan beluisteren. De cd was in meer dan één opzicht perfect. Er was het waanzinnige, perfect uitgebalanceerde artwork samen met de fantastische muziek. En nu is er dus sprake van dat Jason Pierce de plaat helemaal gaat spelen. Jammer genoeg (voorlopig) alleen in de UK, maar we zijn hoopvol.
Geen betere manier om een zondag af te ronden dan met een concert. Een concert als dat van Friendly Fires bijvoorbeeld. Eerder deze week zat de rotonde van de Botanique afgeladen vol. in Trix was de opkomst ook behoorlijk groot, maar waren er toch nog voldoende kaarten te krijgen. Des te meer ruimte hadden de aanwezigen om de ledematen uit te slaan. Want dat was waar de band uit St Albans, Hertfordshire naar streefde. Lees de rest van dit onderwerp »
Twice In A Lifetime
15 maart 2009
Ooit een keer met Byrne en nu een keer met …
Kijk vooral tot het einde. Statler & Waldorf volgen ook nog.
Onverdeeld enthousiast waren de recensies van de laatste cd van Franz Ferdinand niet. Desondanks was het concert in de Ancienne Belgique in een mum van tijd uitverkocht. Of je hieruit nu de conclusie kan trekken dat het grote publiek lak heeft aan recensies, is misschien wat overdreven, maar het bewijst in elk geval dat de reputatie van een band voor een groot deel wordt bepaald door de optredens. Lees de rest van dit onderwerp »
De Elisabethzaal heeft altijd al iets koninklijks gehad. Dan hebben we het nog niet eens over de naam. Dat rode velours, die statige, strak in het pak zittende dames die je de weg naar je stoel wijzen, … Die stoelen zijn intussen weliswaar zo versleten dat je de indruk hebt dat je op de schoot van Koning Albert II zit terwijl hij een aanval van Parkinsons krijgt, maar het gevoel is er nog steeds. Iemand als David Byrne staat daar volledig op zijn plaats. Ook hij heeft door de jaren heen iets majesteitelijks over zich gekregen. Lees de rest van dit onderwerp »
Wintersleep – Botanique, Brussel – 1 maart 2009
6 maart 2009
Gecharmeerd als we waren door ‘Welcome To The Night Sky’, het tweede album van Wintersleep, konden we het niet laten om deze jonge meute Canadezen ook in levende lijve te gaan aanschouwen. Ideale muziek trouwens om een weekend mee af te sluiten. Uptempo waar het moet, ontspannen waar het kan.
The Gaslight Anthem is zo’n band bij wie het rock-’n-rollhart op de juiste plaats klopt. Geen psychedelisch gedoe, geen experimentele bullshit, geen gezeik. Gewoon gitaren inpluggen, de blik op oneindig. De rest volgt vanzelf. Zo eenvoudig leek het in elk geval in de Orangerie.
